| lauantai, syyskuu 19, 2009 |
| Turusta |
Mér datt í hug í dag að ég geri yfirleitt mjööög sjaldan annað en það sem mig langar, sökum þess að finnast það skemmtilegt eða gott á einhvern hátt. Sem betur fer langar mig bara oftast til ýmissa uppbyggilegra hluta eins og að vaska upp, sinna náminu, gera jóga og vera almennileg við fólk.
Fór á magnaða tónleika á fimmtudag og magnaðri á föstudag. Gleymi alltaf myndavélinni og er heldur ekki með tölvusnúrudótið, ætla að birta nokkrar myndir teknar af Natöshu. Mynd eitt: tónleikar fyrir tveimur helgum, á hinum ágæta klúbbi Klubi - með finnskri hljómsveit sem ég man ekki hvað heitir, en það var eitthvað mjög langt og jafnvel á ensku, og svo myndi ég líka frekar vilja muna nafnið á upphitunarmanninum. Hann byrjaði sem trúbadúr en þróaðist yfir í eins manns hljómsveit sem stökk milli hljóðfæra með munnhörpu milli tannanna og ofboðslega krúttlegt stress í handahreyfingum. Svo setti hann á sig hvíta vængi og söng Playground Lover með Air, á finnsku. Fólkið á myndinni eru rússnesku(/mælandi) stelpurnar mínar og Finni sem er með þeim í tímum.
Bronshesturinn sem líkist frekar gíraffa er ítalskt listaverk við aðalverslunargötuna. Hann á að tákna einhverskonar lukku, sem veitist þeim sem snerta hann (þessvegna erum við allar að snerta hann en ekki bara standa kasjúallí við hlið hans að reyna að vera ekki of túristalegar).
Á fimmtudaginn var róðrarkeppni á ánni milli háskólanna í borginni. Við mættum á árbakkann stundvíslega klukkan fjögur. Klukkan hálffimm virtust liðin þrjú fara að hugsa sér til hreyfings og liðsmenn voru kynntir í hátalara. Svo liðu svona tíu mínútur og við, sem sátum í köldu grasi á árbakkanum, tókum allt í einu eftir því að bátarnir voru allir horfnir, að því er virtist í gagnstæða átt en við höfðum búist við. Eftir aðrar tíu mínútur voru þau enn horfin og við fórum heim. Á mynd þrjú erum við, norpandi við ána.
 Næst fleiri myndir, fleiri frásagnir... |
Erla Elíasdóttir @ 9:08 ip.  |
|
|
|
| maanantai, syyskuu 07, 2009 |
| 'Ég' þýðir 'himinn' |
Í morgun var fyrsti tíminn, það var ungverskutími. Ég er ekki beinlínis í neinni finnsku þessa önn (sem nær fram í október), er bara í ungversku, almennri hljóðfræði og málvísindum og finnóúgrískum fræðum. Sem er hinsvegar allt kennt á finnsku, svo hún verður varla útundan. Er líka að reyna að troða mér í enskumælandi kúrs um listasögu Eystrasaltssvæðisins.
Íbúðin mín er á stúdentagarði, í korters göngufæri við skólann/miðbæinn. Það er bæði skrítið og frábært að búa alein - smá skrítið og alveg frábært, og borgin er yndisleg. Gömul og ný og falleg og græn. Borg með grænni borgum í landi með grænni löndum. Miðaldabærinn brann til grunna 1827 og við endurreisnina voru götur hafðar sem breiðastar og tré sem flest, svo húsin yrðu síður eldsmatur. Það er alveg blátindrandi fallegt.
Einnig hef ég kynnst ótrúlega skemmtilegu fólki, aðallega stelpum og aðallega frá Rússlandi og Eystrasaltslöndum. Á laugardaginn hló ég af mér hausinn og dansaði af mér tærnar.
Hef tekið fullt af myndum, en tölvusnúran er í boxi í kassa í húsi í Reykjavík, svo þær fá að hvíla sig í myndavélinni aðeins lengur.
Ég vildi að ég gæti kallað digitalmyndir ljósmyndir með góðri samvisku. Því ég tek aldrei alvöruljósmyndir lengur, en ljósmynd er svo fallegt orð. |
| Erla Elíasdóttir @ 7:59 ip. |
|
|
|
| tiistai, syyskuu 01, 2009 |
| Bowiesta |
The vacuum created by the arrival of freedom
And the possibilities it seems to offer
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
A series of shocks - sneakers fall apart
Earth keeps on rolling - witnesses falling
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
Up the hill backwards
It'll be alright
While we sleep they go to work
We're legally crippled, it's the death of love
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
More idols than realities
I'm OK, you're so-so
Up the hill backwards
It'll be alright |
| Erla Elíasdóttir @ 7:07 ip. |
|
|
|
| tiistai, kesäkuu 30, 2009 |
| Tschüss |
| Skrifa stundum ->hér<- núna. |
| Erla Elíasdóttir @ 3:38 ip. |
|
|
|
| perjantai, huhtikuu 03, 2009 |
| Það sem mér finnst um það sem öðrum finnst |
Skarphéðinn er í borginni. Ég nota tækifærið til að hlusta á Sonic Youth og Boards of Canada og horfa á Leiðarljós og 90210, allt samtímis. Og gleymi auðvitað Víðsjánni.
Þetta er annars úrslitahelgi í ba-ritgerðarmassi, sem ég reyni að einbeita mér í samræmi við, því annars verður hún bara hversdagshelgi í dútldansi (jafnvel þrátt fyrir hundrað manns að taka upp sonyauglýsingu af dyraþrepinu okkar og gítarpartí annað kvöld á hótelinu handan götunnar.)
Ég veit ekkert hvað ég á að borða í kvöld. Stundum er gott að geta leyft sér að vita ekki, t.d. hvar maður eigi eftir að búa í sumar, vinna í sumar eða gera í kvöld (sofna yfir sjónvarpinu eða sofna yfir tölvunni?) Annað langar mig að vita meira um, þrátt fyrir að hafa ekki nennt að afla mér frekari vitneskju, t.d. um ESB. Ég hef sneitt hjá með/móti grúppum á fésbók og forðast afstöðu í samræðum með því að ég segjast bara alls ekki vita nógu mikið um þetta. Ég nennti heldur ekki svo miklu sem að leita vitrunar í tölvunni áður en ég byrjaði að skrifa þetta, en svona horfir þetta við mér:
Þeir sem eru fylgjandi aðild virðast helst horfa í þætti á borð við einfaldanir í millilandaviðskiptum (tollalækkanir), lægri skólagjöld innan sambandsins og bakland til að tryggja efnahagslegan stöðugleika (hugtak sem gæti ekki verið þreyttara, en jæja).
Þeir sem eru andsnúnir aðild virðast helst horfa í þætti á borð við íslenskan landbúnað, sem þurfi að vernda gegn ógn innfluttrar framleiðslu, íslenskt fullveldi (sbr. t.d. L-listann), sem þurfi að vernda með... einhverskonar ráðum og dáð, og íslenska sérstöðu ýmiss konar, sem verði hætta búin undir stöðluðu regluverki Brusselista. Við vitum hvað við höfum en ekki hvað við fáum er vinsæll frasi. Við séum svo lítil og allt það og munum aldrei fá neinu ráðið innan um alla stóru krakkana.
Úr þessu má líklega alveg lesa hvað mér finnst, reyndar ekki beinlínis um aðildina sjálfa - um hana er ég litlu nær - heldur um rökin sem er beitt í umræðunni. Rök aðildarsinna finnst mér öll saman skiljanleg og endurspegla í rauninni það sem svona samstarf á að ganga út á. Má svosem kalla þau hentistefnuleg og segja að fólk vilji skammtíma-auðvelda sér lífið - en hver vill það ekki? Og hverjar ættu langtímaafleiðingarnar svosem að vera - o-ó, menntaðari þjóð og heilbrigðari efnahagur? Tollalækkanir ganga auk þess á báða bóga og sóknarfæri gætu skapast fyrir íslenska gæðaframleiðslu á erlendum markaði (þótt það sem andstæðingar haldi á lofti séu salmonellusýktu kjúklingabringurnar og eiturúðaða grænmetið sem myndi birtast í búðunum hérna). Þau rök aðildarandstæðinga sem ég hef heyrt finnst mér einfaldlega byggjast á hræðslu og minnimáttarkennd og jafnvel mótsögnum. Afhverju ógnar það fullveldi okkar meira að ganga í ESB en að vera í NATO eða semja við AGS? Afhverju ættu neytendur að hætta að kaupa innlendar, miklu betri landbúnaðarvörur, þótt meira væri af innfluttu drasli? Hversu líklegt er það í rauninni að ESB hafi eitthvert grand skím um að boddísnatsja Ísland og éta það upp að innan? Hefur einhver orðið var við að þjóðir, sem gengið hafa í ESB, hafi tapað einhverju af sínum þjóðarsérkennum eða sjálfsmynd? Heldur einhver í alvöru að þeir troði bara öllum inní sama umsóknareyðublaðið? Afhverju er Ísland alltaf að drepast úr minnimáttarkennd?!
Mig langar enn soldið að vita hvað mér finnst, nú þegar ég hef komist að því hvað mér finnst um það sem öðrum finnst. Og endilega segið hvað ykkur finnst. Nafnleysingjar sérstaklega velkomnir. |
| Erla Elíasdóttir @ 6:40 ip. |
|
|
|
| keskiviikko, helmikuu 25, 2009 |
| Teppa |
Ég reyni og reyni að blogga en það hljómar eins og ég veit ekki hver, að minnsta kosti ekki ég.
Helgin: innihélt fæst annað en gríðarmikið af góðu fólki (móður-, föður-, móðurömmu- og tengdafjölskyldur, plús óskylda) auk þjófstarts á bolludegi. Í dag er öskudagur, sem ég fattaði reyndar ekki fyrr en á föstudaginn þótt krakkarnir hefðu þaulspurt mig þá viku hvað ég ætlaði að vera (hélt þau væru bara svona forsjál). Það kom náttúrlega ekki annað til greina en að dulbúast hóflega, svo ég yrði ekki að athlægi frammi fyrir nemendum dagsins. Að lokinni fátæklegri þankahríð (ég á hvorki andlitsmálningu, hársprey né saumavél) ákvað ég að vera (hvar er) Valli og komast þannig upp með að vera bara í gallabuxum og rauðröndótta bolnum mínum. Á hvorki gleraugu né rauðröndótta dúskhúfu, en taldi að ég gæti sem best verið Vallinn sem væri þegar búinn að tapa þessu tvennu. Í gær kom svo upp úr dúrnum að skólinn yrði lokaður í dag vegna samkomu tónlistarkennara á Austurlandi á Reyðarfirði, sem er eflaust fínasti hópur en varla til að dulbúast fyrir. Í morgun hafði snjóað alla nóttina og nú erum við enn á Seyðisfirði, hálftíma eftir ætlaða brottför.
Einu sinni, í sjöunda bekk á að giska, var aftakaveður á öskudaginn í Reykjavík. Við vorum á nammirúntinum, við Berglind, Brynja, Ísabella og Belinda, örugglega Ragga líka og Sigga, og að búðunum loknum stakk Brynja upp á að við legðum land undir fót upp í Skandia, lengst uppi á Laugavegi (næstum því Sjónvarpshúsið!), þar sem mamma hennar vann og allt átti að flæða í nammi. Veðrið var nefnilega ekki svo hrikalegt framan af, en eftir að við lögðum af stað versnaði það og versnaði. Við brutumst áfram gegnum él og strekking, knúðar af nammisulti og þrjósku, og komumst loks á áfangastað. Þar reyndist hvorki neitt spes nammi né mikið af því. Við löbbuðum til baka og vorum næstum farnar að grenja þegar við komumst aftur í Þingholtin.
Það stóð semsagt til að blogga um veðurteppu og samstillingu hennar við eina dag vikunnar sem ég þyrfti út fyrir fjörðinn. En nú er búið að aflýsa fundinum svo þetta verður bara enn einn miðvikudagurinn, sem er ágætt. Nema hvað að hann er líka öskudagur. Ætli grunnskólabörn þekki Valla í dag, hvað þá finni hann? |
| Erla Elíasdóttir @ 10:06 ap. |
|
|
|
| tiistai, helmikuu 17, 2009 |
| Munar þig um 1000 kall á mánuði? |
Kæri viðtakandi
Það eru 13.295 börn í skólum ABC barnahjálpar. Vegna lágs gengis krónunnar hefur
víða þurft að hætta að gefa börnunum skólamáltíðir sökum fjárskorts.
Skólamáltíðin er oft á tíðum eina máltíðin sem börnin fá þann daginn og því afar
mikilvæg til að börnin haldi heilsu og þreki. Börnin koma frá mjög fátækum
fjölskyldum sem hafa lítið sem ekkert á milli handanna og því veltur stundum á
skólamáltíðunum hvort barnið er sent í skóla eða út á göturnar til að vinna.
Treystir þú þér til að borga 1000 kr. á mánuði fyrir skólamáltíðir eins barns?
Smelltu hér ef þú vilt greiða fyrir skólamáltíðir barns
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Styrkjastarfid/Skolamaltidiraskrift/
Smelltu hér ef þú vilt taka að þér barn (persónulegur stuðningur)
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Stydjabarn/
Fjölmörg börn í ABC skólunum hafa ekki enn fengið stuðningsaðila.
Viltu vera svo væn/vænn að áframsenda þessa beiðni á alla sem þú getur.
Takk fyrir stuðninginn
ABC barnahjálp
|
| Erla Elíasdóttir @ 7:15 ip. |
|
|
|
| maanantai, helmikuu 09, 2009 |
| Ég heiti Erla og ég er kvíðasjúklingur |
| Ég (og kannski þú) man fyrir þremur árum, þegar við bloggið bjuggum í Kaupmannahöfn og virtist töluvert meira niðri fyrir en nú um stundir. Í endurliti var ég kannski hvorki beinlínis glaðari né vansælli, hvorki meira né minna sjálfhverf. Gæti sagst hafa verið einfaldlega öðruvísi þá en það væri ekki rétt. Ég veit að ég var meira einmana og að ég leitaði undankomuleiða, því einmanaleikinn fjötrar og er í raun andstæður einstaklingsfrelsi. Einmani er ekki frjáls, enda hvorki fyllilega sáttur né ósáttur (en hvort tveggja getur verið fullnægjandi á sinn hátt) heldur einhvernveginn ónógur, aðallega sjálfum sér. Mér virðist sem stórum hluta tíma míns hafi ég varið í leit að hverju því sem kynni að vera rétt: réttum svörum og réttu fólki í ramma réttrar tilveru. Eins og allt þetta saman komið gæti mögulega veitt sjálfri mér tilverurétt frammi fyrir sjálfri mér. Vandinn er að ég hef alltaf verið sjúklega dómhörð gagnvart sjálfri mér, miklu meira en mér dytti í hug að vera gagnvart öðrum og miklu meira en sennilegt er að aðrir séu gagnvart mér. Ein mælistika á mig, önnur á alla hina og ekkert getur verið nógu gott. Ég tel mig vera sæmilega rökrétta í hugsun, en fælnir og fóbíur hrærast óháð rökum. Í gíslingu eigin sjálfsgagnrýni, höfnunarótta og verklamandi mistakakvíða reyndist fátt að finna annað en loðin svör, kolrangt fólk og enn ruglingslegri spurningar. Síðan hef ég áttað mig á ýmsu, t.a.m. hversu marga af þeim ljótu og skökku flötum sem ég taldi óumflýjanlega í almennri tilveru ég hafði sjálf sniðið mér. Ótti við mistök og höfnun og aðrar leiðir til heimsenda og glötunar stjórnaði mér meira en ég stjórnaði nokkru. Þó kom það ekki mikið að sök á þessu tímabili, einfaldlega vegna þess að ég hafði ekki svo mörgu að sinna sem gaf mér tækifæri til fullkomnunaráráttu og var einnig iðin við að slæva kvíðann eftir ýmsum flóttaleiðum. Nú í vetur hef ég hinsvegar tekist á við ýmislegt nýtt og einmitt af þeim toga að mér gefast þúsund tækifæri á dag til að finnast ég vanhæf og heimsk og deyja smá inní mér. Það skrítna er að ég veit samt alveg að ég er hvorki heimsk né vanhæf og veit yfirleitt nákvæmlega hvað ég er að gera. Því væri í raun léttir í samanburði ef allt væri í rauninni ómögulegt og ófullnægjandi og illa gert, því þá væri hægt að gera eitthvað í því. Það er flóknara að laga hugarvillurnar, líka þegar maður veit af þeim. En meðvitund er fyrsta skrefið og þessvegna hef ég reynt að vera stöðugt á verði, reynt að stöðva niðurrifshugsanirnar áður en þær skjóta rótum og vaxa í vítahringi. Ég reyni að minna mig á allt sem ég hef gert vel og það fáa sem ég hef gert verr og fullvissa mig um að BA ritgerðin mín verði aldrei nærri eins léleg og ég hef ímyndunarafl til að hún verði. Og að ég vilji að minnsta kosti komast að því hversu léleg hún verði í raun. Ég reyni. Þetta gengur allt saman ágætlega og á heildina litið líður mér mjög vel. Ég er heldur ekki einmana lengur. Ég er líka óendanlega miklu frjálsari á Seyðisfirði en á meginlandinu þótt mig gruni að umgjörðin sé innihaldinu óviðkomandi, kannski það hafi eitthvað með það að gera að gleyma svörunum og öllu öðru réttu um stund og leggja sig heldur eftir góðum spurningum. |
| Erla Elíasdóttir @ 12:40 ip. |
|
|
|
| torstai, tammikuu 22, 2009 |
| Litbrigði drauma |
Aðfaranótt þriðjudags var ég í húsi á Hverfisgötu, rétt við Hlemm og af einhverju stafaði hætta. Í það minnsta vildi ég nýta mér nálægð við lögreglustöðina til að tilkynna óljós myrkraverk en komst aldrei alla leið, því á götunni var vagn, rétt að leggja af stað áfram upp efri hluta Hverfisgötunnar. Hann var hvítur og tveggja hæða, sú efri þaklaus útsýnis. Hann líktist helst smágerðu skemmtiferðaskipi og var troðfullur af fólki. Mér tókst að komast upp á ystu nöf utanáliggjandi stiga sem lá upp á útsýnisþakið og ná haldfestu áður en vagninn fór af stað. Þar var þröngt og óþægilegt að vera, og hætt við falli, auk þess sem mig grunaði eitthvað meira spennandi á þilfarinu. Svo ég ruddi mér leið upp stigann, en þilfarið reyndist þá ekki þaklausara en svo að kristalsljósakrónur lýstu upp teppalagt, laxableikt kokteilboð. Engin húsgögn, eða alveg lágmarks, en mikið af fólki. Innan um voru Seyðfirðingar, enginn þó sem ég þekkti eða man eftir í svipinn. Mér datt í hug að leita að Veru og Björgu og gekk nokkra hringi milli herbergja. Ég fann þær loks, báðar klæddar í einhvers konar dragt, blússu og jakka og sítt pils. Veru dress var búrgúndírautt úr ullarefni, Bjargar meira út í fjólublátt og úr filtefni. Fötin voru frekar kelló en þær merkilega lítið kelló í þeim. Björg var með hatt úr sama efni en Vera með nokkurskonar kollhúfu, saumaða saman úr fjórum bútum af fagurbleiku leðri sem mættust á hvirflinum. Ég sá húfuna vel meðan ég knúsaði Veru og náði að velta henni dálítið fyrir mér áður en ég vaknaði.
Aðfaranótt miðvikudags var ég stödd í vintagebúð sem virtist aðallega selja kjóla og undirkjóla og svo alls konar notað og nýtt smádrasl. Þar var hátt til lofts og vítt til veggja, eins og á Ikealager. Ég mátaði einn undirkjól og skoðaði svo mikið úrval af úrum, það voru barnaúr í skærum litum með allskonar glingur fest á ólarnar. Ég valdi eitt fjólublátt með gulum fiðrildum.
Aðfaranótt fimmtudags dreymdi mig að mamma hringdi í mig til að segja mér að hún gæti ekki lagt allan peninginn fyrir flugmiðanum suður inn á reikninginn minn (einsog hún ætlaði og er núna búin að í raunveruleikanum) vegna þess að pakki til mín hefði borist á Baldursgötuna og hún hefði þurft að borga 6000 kall í toll. Þegar pakkinn var opnaður kom í ljós upprúllað, meðalstórt plakat, texti á laxableikum grunni í svörtum ramma, sem minnti mig sterklega á aðgangsmiða á múmtónleika sem ég fór á í Hafnarfirði fyrir fjórum eða fimm árum.
Þetta þykir mér helst í frásögur færandi vegna þess að ekki er langt síðan ég hugleiddi það síðast að mig dreymdi aldrei í litum. Ekki svo að skilja að mig hafi dreymt litlaust, heldur einfaldlega dreymt og litir aldrei komið því neitt við. Mig hefur alltaf dreymt gífurlega mikið, án þess að hafa getað tengt liti við draumana.
Mig vantar úr í alvörunni, það er engin klukka í vinnunni og frekar óþægilegt að kenna tímalaust = ég alltof háð því að vera með símann.
Ég man ekki hvað mig dreymdi í nótt en er nokkuð viss um að litir hafi ekki komið við sögu. |
| Erla Elíasdóttir @ 10:20 ip. |
|
|
|
| maanantai, tammikuu 19, 2009 |
| Sumt og fleira |
Dagsverkin líða hjá í góðu tómi og réttum hlutföllum. Skarpi pælir og párar og vaskar upp, ég kenni og æfi mig stundum líka og prófarkales og les fleira og glamra á gítar og geri jóga á stofugólfinu við undirleik CSI Special Miami Vice Unit (sem fellur tæpast í prana-kramið, en mér finnst bara miklu betra að einbeita mér að einhverju einu þegar ég hef eitthvað annað til að einbeita mér frá). Vinn í ritgerðinni, sem er gaman, og þýði finnska texta fyrir þýðingakúrs sem ég tek í fjarnámi, sem er svo gaman að ég get alls ekki flokkað það sem heimavinnu eða nokkra vinnu og finnst alveg einkennilega stórkostlegt að slíkt geti verið og sé lifibrauð alls konar fólks í hverjum bæ á hverju landi. Þegar að er gáð hljóta öll þau fyrirbæri sem fólk hefur ástríðu fyrir að þjóna sköpunargáfunni á einn eða annan hátt, og þar eð allir eru skapandi á einn eða annan hátt er breytan í raun aðeins sá tjáningarmáti sem hentar hverjum og einum. Mér hentar að tjá mig með orðum. Orð get ég skoðað með barnsaugum, flokkað af smámunasemi, gælt við eins og ástina einu og rifið í mig af langsveltri græðgi. Þau eru einlæg og viðsjál, hrjúf og hál, hryllingsljót og forkunnarfögur, alveg eins og í ævintýrunum, og umfram allt eru þau jafn áreiðanleg og ævintýri ein geta orðið - ég veit hvar ég hef þau, nálgast þau með tilhlökkun og skil við þau í sátt, en mun sennilega aldrei þekkja takmörk þeirra til fulls.
Það er auðvitað tvennt ólíkt að tjá sig með eigin orðum og að tjá aðra með eigin orðum. Að sumu leyti er það betra, því það einfaldar (smættar) verkið, veitir fyrirframgefinn ramma og útilokar þannig að miklu leyti valkvíða og sjálfsefa og þessháttar leiðindi. Á hinn bóginn skerðir ábyrgðin gagnvart textanum hreyfigetu; ef eitthvað neitar að ganga upp má hvorki sleppa því né breyta. En þegar öllu er á botninn hvolft eru þýðingar mun ákjósanlegri kostur sé takmarkaður tími og nenna til umráða, svona svipað og það krefst mun minni tíma og orku að spila tónlist eftir nótum heldur en að semja hana sjálfur. |
| Erla Elíasdóttir @ 7:59 ip. |
|
|
|
|
|
|
|
| Moli: |
It's so easy to love, it's so easy to hate, it takes strength to be gentle and kind. |
| Meðlæti: |
- - -
|
| Gestgjafar: |
 |
|
