Og hvað gerðist þá?

Til Ítalíu og aftur heim

2010-11-07T14:47:00.007Z

Um daginn var ég í París. Meðal þess sem ég enn að velta fyrir mér: hver hafi krotað JON BON JOVI á legstein Oscars Wilde.

Ferðin var annars hin allra fínasta. Ferja yfir sjóinn á sunnudagskvöldi, svo lest til Prag og þaðan til Bologna. Sungið á tónleikum á fimmtudeginum og morguninn eftir brunað í túristabæinn Rimini (en þar sem Ítalía er almennt ofboðslega gömul og ítölsk og einhvernveginn ekta var hin hlið bæjarins líka einmitt þannig, á röngu hreinræktaðrar túristagildru). Þar beið okkar sólarupprás á sólarströnd, fimmta sæti (af sautján!) í kórakeppni og skammt undan dólgslæti og vampírusafn (sem við fórum ekki inná en sýndum þó viðleitni til dólgsláta við útstillingarnar) í San Maríno. Á mánudegi tókum við lest til S-Frakklands (og í lestinni fréttum við fyrst af yfirvofandi samgönguverkfalli), nánar til tekið Grenoble - þar var gengið á tvo minniháttar alpneska toppa, húkkað far til Lyon og þaðan áleiðis til Parísar. Við komum þangað á föstudegi - sem var seinna en áætlað - vegna verkfallsins.

PARÍS

Eitthvað var semsagt áætlað en þó fátt gert með fyrirvara, þar sem við gættum þess tiltölulega vandlega allar götur frá Ítalíu að gera sem minnstar áætlanir almennt. Í Lyon, daginn áður en við komumst loks til Parísar, höfðum við þó tryggt okkur gistingu hjá þarbúsettum kunningja. Þegar áfangastað var náð reyndist sá sjálfur verkfallstepptur annarsstaðar svo gistingin fór fyrir lítið. En við vorum samt í París. Það var gaman. Þar nýttum við aðstæður til að lifa okkur bókstaflega inní tilveru útigangsfólks sem geymir aleigu sína á lestarstöðinni, sefur í hringi í Metróinu þegar barirnir loka og böskar við Eiffelturninn. Eða allavega syngur það sér til hita í röðinni að Eiffelturninum, finnska klámkeðjusöngva án upphafs eða endis. Svo voru náttúrlega Finnar beint við hliðina á okkur í röðinni, sem eðli málsins samkvæmt þurftu að standa þar þöglir í visst langan tíma áður en þeir gátu látið það uppi, og seinna jafnvel farið að brosa aðeins, einhversstaðar á milli lyftu eitt og tvö. (Við höfðum viljað taka stigann frekar en lyfturnar, skítkalt og við í Alpafráhvörfum, en það var búið að loka honum.) Á fyrsta barnum sem við fórum inn á í Montmartre voru líka Finnar, meiraðsegja í tveimur mismunandi hópum. Þeir voru kenndari en hinir í lyfturöðinni og buðu okkur hinir elskulegustu í karókí. (Talandi um, þá sló ég öll fyrri met um daginn með því að a) fara tvisvar í karókí sama daginn b) syngja sama lagið tvisvar í karókí sama daginn. En það var bara hér í Turku.) Daginn eftir mætti ég Gérard Lemarquis á tröppum Sacré Coeur.

LILLE

Á sunnudagskvöldi vorum við ennþá skotin í París en minna í roki, rigningu, heimilisleysi og lestarferðalaginu okkar í lestarverkfallalandi. Hugleiddum aðeins í átt til Amsterdam, en Belgía var verkfallin einnig - svo við sóttum hafurtaskið á stöðina og tókum fyrstu lest í átt að þýsku landamærunum.

Lestin sú bar okkur þó ekki lengra en til Lille og þegar þangað var komið, sirka ellefu um kvöldið, reyndist næsta lest til Strasbourg ekki fara fyrr en snemma morguninn eftir. Við vorum frekar uppgefin áðí (nóttina áður var sofið í metróinu) en höfðum ekki í hús að venda og annaðhvort nenntum ekki að leita að einhverskonar gistiþjónustu eða höfðum einfaldlega varla efni á því, nema hvorttveggja hafi verið. Enduðum á bekk við kirkju skammt frá lestarstöðinni, þar sem fljótlega varð kalt að sitja auðum höndum og horfa á gufu eigin andardráttar. Svo við fórum í svefnpokana okkar og sátum þarna umkringd bakpokum og plastpokum og draslpokum, dúðuð í hinar ólíklegustu flíkur, súpandi bjór sem leynst hafði í farangrinum og gaulandi finnska nútímaklassík af hverfandi mætti, þegar pítsubíll ók hjá. Okkur þótti opinn pítsustaður ekki slæm tilhugsun og reyndum að ná sambandi við par á gangi handan götunnar (eh, eskúsemúa, eskuse ön restoran du pítsa?). Þau greikkuðu bara sporið og sögðu nó sorrí, ví dónt smók!

Á einhverju stigi næturinnar færðum við okkur og hafurtaskið yfir á kirkjuþrepið, því þar var skjól. Samt drullukalt. Ég svaf að minnsta kosti eitthvað, fyrr eða síðar, en um morguninn vorum við því fegnust að koma okkur á fætur og burt úr þessum bæ.

BERLÍN

Við komumst til Strasbourg og þaðan á hlægilega stuttum tíma yfir landamærin til Offenburg. Frá og með Þýskalandi rann ferðin frekar ljúflega fram, samgöngur héldu dampi og við ei meir á götunni. Um kvöldið vorum við í Berlín. Þar höfðum við þó mjög stuttan tíma, því við vildum ná lest áleiðis til Svíþjóðar klukkan fimm morguninn eftir, en fannst hvað sem því leið afar aðlaðandi tilhugsun að hafa í einhver hús að venda. Á leiðinni hafði ég sent Önnu sms til að ná sambandi við berlínsku sumarsambúðingana okkar af Bergstaðastrætinu og lét það fylgja með til samhengis að við hefðum eytt undanfarinni nótt á kirkjutröppum í Lille. Smsið sendist í tveimur hlutum og þeirra á milli fékk ég svar um að fyrst ég væri í Lille ætti ég endilega að hafa samband við frænku hennar sem byggi þar.

Senda einhverjum sms til að biðja hann um að senda einhverjum email um að hringja í okkur-aðferðin gafst þó ekkert betur þarna heldur en á fyrri stigum ferðarinnar (semsagt ekki betur en svo að ég fékk sms frá Berlín þegar ég var komin til Svíþjóðar), en áður en í óefni fór náðist þó samband við berlínskan vin ferðafélaga míns, sem við og fórum til. Það var gott, við fengum sturtu og mat og að leggja farangurinn frá okkur. Ályktuðum þó sem svo að það tæki því ekki að eyða þessum örfáu Berlínartímum í svefn, svo við vöktum við ýmsa iðju fram að lestartíma. Þegar í lestina var komið tókst okkur að sofa nokkuð óslitið alla leið til Malmö (nema þegar lestin fer um borð í ferjuna milli Danmerkur og Svíþjóðar, því þá þarf að yfirgefa hana og sofa í ferjunni á meðan). Í Malmö stóð síðan til að skipta um lest til að komast til Stokkhólms og þaðan í ferjuna heim til Turku, nema hvað að ég hafði ákveðið að fara ekki þangað strax heldur fyrst til Sveinbjarnar í Gamleby, einhversstaðar nálægt Linköping. Svo við komumst að þeirri niðurstöðu rétt fyrir Malmö að mér væri best að halda áfram í þeirri lest og skipta í Gautaborg, en þar höfðum við skipt lestum við upphaf ferðarinnar. Það væri líka praktískara fjárhagslega, því þá myndi ég halda mig við lókal lestir og sleppa við hinar dýrari. Okkur fannst við allavega mega lógísk og lítið dómgreindarskert miðað við líferni síðustu daga.

SVÍÞJÓÐ

Ég hélt semsagt ein áfram, áleiðis til (hélt ég) Linköping. Á einhverjum tímapunkti (þegar þetta var alltsaman farið að taka ískyggilega langan tíma) kom mér þó í hug að taka fram kortið, og komst þá að þrennu: Gautaborg er svo sannarlega ekki í leiðinni til Linköping, Linköping hinsvegar algjörlega í leiðinni til Stokkhólms og þótt Linköping sem punktur B sé ekkert stórkostlega langt frá Gautaborg sem punkti A aðskilur borgirnar gríðarinnar stöðuvatn sem heitir örugglega annaðhvort Vänern eða Vättern. (Þetta var alls ekki fyrsta (en þó síðasta) opinberun aumrar þekkingar okkar ferðalanganna á sænskri landafræði.) Þegar ég loksins komst til Gautaborgar um kvöldmatarleytið fann ég enga lest sem fór til Linköping, var næstum búin að gefa Sveinbamissjónið upp á bátinn og taka næstu lest til Stokkhólms í von um að geta enn náð í kvöldferjuna heim. Áður en til þess kom fann ég þó eina sem fór til Falköping, sem skv. kortinu var í áttina. Falköping var endastöð og þaðan komst ég til Jönköping, sem var líka endastöð. Þaðan náði ég síðustu lestinni til Linköping. Síðasta lest þaðan til Gamleby reyndist farin og ekki aðrar samgöngur í boði. (Þess má geta að lestin sem á endanum flutti mig til Linköping var á leið áfram til Stokkhólms og einmitt þessi dýrari sem ég, að því er virtist milljón klukkutímum fyrr, hafði verið að reyna að forðast að taka. En ég þurfti samt ekki að borga extra því ég sagði konunni með þreyttustu röddinni minni að ég væri bara að fara svona stutt og hefði ekki náð að bóka sæti því ég hefði verið í Berlín um morguninn.) Sveinbjörn kom og sótti mig til Linköping, á bíl einhvers sem ég held að hann þekki varla. Um miðnætti á þriðjudagskvöldinu komum við loks til Gamleby og ég rotaðist í stúdíóinu, hafandi síðast sofið annarsstaðar en í almenningsfarartæki aðfararnótt laugardagsins.

Ógó gaman að hitta Sveinbjörn (fyrsta skipti síðan jól 2008) og kærustuna hans (sem ég hafði ekki hitt fyrr) og mér fannst ótrúlega gott að vera í smábæ aftur. Þessi er líka einkar kósí. Var þar í góðu yfirlæti fram á föstudag, þegar ég hélt til Stokkhólms í kvöldferjuna og var komin heim morguninn eftir. Það var tuttugu dögum eftir brottför.

Lest rímar við stresst

2010-09-28T20:25:00.004+01:00

Á sunnudaginn tek ég ferju til Stokkhólms og á mánudaginn lest þaðan. Á fimmtudaginn verð ég í Bologna. Ég hef aldrei verið í lest yfir nótt fyrr og lengst farið með slíkri milli Turku og Joensuu (tekur sex-sjö tíma). Ég er ekkert stressuð. Ekkert kvíðin, svo ég viti, yfirhöfuð. Hinsvegar hef ég átt erfitt með að vakna undanfarna morgna, sökum djúpra drauma sem eru tregir til að sleppa takinu. Þar dregur fátt til tíðinda, er bara eitthvað að þvælast þangað til ég týni skónum mínum og skólatöskunni og eyði því sem eftir er draums í árangurslausa leit og meira klúður á stað með engum klukkum. Til dæmis. Ekkert stressuð, sko.

Langferðalestartips eru vel þegin.

Annars hlakka ég aðallega soldið til. Líka tónleikanna og keppninnar. Og að hitta Ítalina mína, jafnvel uppáhalds frönskuna á heimleiðinni.

Og kannast enginn við melódíuna í seinasta pósti? éveitðieruðaddna!

traduttore, traditore

2010-09-27T15:15:00.000+01:00

Komist ég einhvern daginn í frí, já svona alvöru frí þegar maður fer ekkert endilega neitt heldur flatmagar bara heima hjá sér, þá mun ég m.a. þekkja það af því að þurfa ekki að skrifa neina tölvupósta á útlensku. En kannski ég muni, á því stigi sögunnar, ekki upplifa útlenskurnar svo útlenskar lengur, kannski...

Annars hef ég alltaf haft mjög gaman af útlenskum. Hinsvegar jafnframt (mest?) gaman af íslensku og hefði t.d. kosið að geta lært finnskuna á henni fremur en ensku, hefði það aðeins verið í boði (en núorðið er víst ekki í boði að læra finnsku á Íslandi púnktur, svo ég ætla ekki að kvarta). Og nú læri ég ungversku og eistnesku á finnsku. Það gengur ágætlega, læri jafnvel eitthvað nýtt um finnskuna inná milli (kannski sérstaklega þar sem þetta eru jú skyld mál), en á hinn bóginn verður allt bara töluvert meira vesen en annars. Það sem helst fer í taugarnar á mér eru þýðingar. Mér finnst rosalega gaman að þýða, eiginlega skemmtilegast af öllu sem ég hef gert í námi ever. En tilgangurinn er jú að framleiða góðan, læsilegan texta og því á vissan hátt tilgangslaust að þýða yfir á mál sem maður hefur ekki fullt vald á. Það fer svo mikil auka orka í að reyna (sjaldnast með erindi sem erfiði) að hafa finnsku útkomuna 100% (og það alveg burtséð frá því hvort sjálf þýðingin skili merkingu og blæbrigðum 100%). Ef ég væri bara að skrifa texta á finnsku fyndist mér í lagi að gera fáein mistök, svo lengi sem allt væri skiljanlegt og, einhvernveginn, nógu rétt. En í ungverskum þýðingakúrsi á æfingin einfaldlega ekki að felast í því að leiðrétta ranga notkun á finnsku deildarfalli og mér finnst óþolandi að þurfa að gera það að atriði (og þegar ég segist ekkert hafa á móti því að gera mistök á ég við að ég er í raun hrikalega mistakafóbísk). Allavega. Ekkert stórmál, ég get jú alltaf fengið yfirlestur hjá sambýliskonum mínum (sem hefur samt sjaldnast gengið eftir, því oftar en ekki legg ég lokahönd á þýðingarnar um það bil sem tímarnir eru að hefjast).

Kannski ég fókuseri bara á röng vandamál í þessu öllu saman.

Eeen jááá! Á annars í ströngum erfiðleikum með að einbeita mér að ofangreindu og öðru misaðkallandi upp á síðkastið, þar eð beitingin fer öll í kórtónleika/generalprufu (á laugardaginn) og Ítalíukeppnis- og tónleikaferð (á sunnudaginn). Að plana ferðina (og með því á ég frekar við lestarferðina en sjálfan áfangastaðinn) og læra fullt af kórtextum utanbókar (talandi um allskonar útlenskur) að ógleymdum röddunum og blæbrigðum og öðru, að ekki sé minnst á að við ætlum víst að vinna þessa keppni - kórinn minn keppti síðast á Írlandi 2006 og vann fyrstu verðlaun í öllum þremur flokkum. skrítið að fylgja slíku eftir.

Lagið að neðan er ekki beinlínis á neinu prógrammi, en á generaltónleikunum á laugardaginn verður það lagið sem allir kórarnir - 6 talsins - syngja saman í lokin. Ég er einhvernveginn svo viss um að hafa heyrt það á íslensku en man þó ómögulega orð úr þeim texta, sé hann til - kannast einhver við?

Ívera

2010-06-24T15:15:00.000+01:00

Svo gott að hafa góðan stað að vera á. Síðasta vetur: einmennings„íbúð“ í finnsku stúdentaþorpi, ekki afþví mig langaði neitt sérstaklega að búa alein heldur hafði það barasta skort uppá íbúðartengdan orðaforða að ég skildi almennilega hvað sótt var um. Nú hefur forðinn vaxið og ég prófað einbú, sem var ágætt. Mun varla sækjast eftir því aftur. Fyrsta skipti sem ég hitti Juttu spurði hún hvernig ég byggi. In the Student Village, a single flat, sagði ég. Ah, sagði Jutta, you live in a suicide studio! Í sumar bý ég aftur með fólki, góðu fólki og aftur í húsnæði með vott af karakter eða hellings karakter, og skildi eiginlega varla hvað svoleiðis hafði vantað fyrr en ég vaknaði þar fyrst. Það er gott, gott, gott. Var óviss með húsnæði næsta vetrar, vissi ekki neitt nema að „eldri“ nemendur skyldu ekki treysta á stúdentaíbúðir fyrren í byrjun október þar eð nýrri hefðu forgang (sem er skrítið, afhverju myndu stúdentaíbúðir losna í byrjun október?). En í fyrradag fékk ég póst frá Juttu (við tölum finnsku núna), sem býr í stúdentaþorpinu skammt frá mínu gamla, í þriggja svefnherbergja íbúð, sem ég hef komið í og er megakósí, og þær vantar þriðju manneskju þangað í haust. !

Góðar móttökur

2010-06-18T15:08:00.002+01:00

Hér hef ég sjóinn og fjallið, fiskinn og fuglinn og fullt af birtu. Sé líka á annan tug plantna, lifandi og plast. Hér eru líka góðir gluggar og notalegt fólk og stundum koma fyndin símtöl.

Hin móttakan mín var allt öðruvísi, þar sat ég bara á kvöldin og dálítið eins og á bakvakt. Lítið af plöntum og gluggum og hvort sem er bara bílastæði að sjá. Mér leið samt vel þar.

Og internetið er undarlega mikið eins, óháð tíma, birtu, persónum eða blaðgrænu.

Eitthvað ég veit ekki hvað

2010-06-15T09:36:00.006+01:00

Að skrifa er að hugsa og að hugsa er að hugsa um eitthvað. Og að hugsa um eitthvað er að viðurkenna það og staðfesta sem liðið eða í það minnsta mögulegt: að skrifa eitthvað.
Að skrifa er að staðsetja (sig) innan orða og taka þannig afstöðu með þeim (instrumentalt), með þeim (sympatískt), gegn þeim (andstætt), frá þeim (sinnulaust): að skrifa (sig) eitthvert.
Að skrifa er að tengja, tengja þræði til að greiða sundur til að þræða aftur og öðruvísi, því oft er aðeins þannig unnt að virða fyrri tengingar fyrir sér: að skrifa einhverjum.
Útkoman (ekki skrifanna heldur hugmyndarinnar umhverfis) er illrjúfanleg þríeining. Mér finnst að minnsta kosti erfitt að skrifa alfarið framhjá einhverskonar umfjöllunarefni, einhverskonar afstöðu og einhverskonar viðtakanda.

Fjórða víddin er tíminn sem flýtur oft óaðgreinanlega inní, útúr, utanum hinar en er um leið eitthvað svo sérbökuð. Eins og hún gæti næstum staðið hjálparlaust (en það getur hún ekki, og ekkert annað heldur. Ég trúi því ekki að neitt gerist hjálparlaust.).

Ég sit í vinnunni, þeirri sömu og sumar 05 og sumar 06 og skrifaði (mjööög) margar bloggfærslur. Afþví mig langaði til og kannski þurfti þess líka, og afþví það er skemmtilegra en margt annað sem auðveldar manni ítroðslu internets inní að öðru leyti steindauð augnablik. Það var líka fyrir tíð þessara miðla sem veita stökum skyndihugdettum svo ágætlega en hamla oftar en ekki frekari þróun. Vinnan annars góð sem fyrr og sem flest annað. Mér finnst ennþá dálítið erfitt (erfiðast) að enda svona færslur, sérstaklega þær sem eru bara óbeint um eitthvað sérstakt.

Mats

2010-03-04T00:16:00.003Z

Sumir geta gleymt að borða, ég er ekki í þeim hópi. Ef ég einhverntímann kemst í hann heilsu- ellegar fjárhagskrappan vegna einhverskonar ofneyslu, þá verður það á lakkrísís eða salmíaksúkkulaði eða sinnepssamlokum. Önnur áhættuefni eru í meira sósjal samhengi, hef t.d. aldrei nennt að drekka áfengi ein.
Sumir nenna síður að elda ef þeir búa einir, ég er ekki í þeim hópi. Elda alveg jafn oft í einbýli og hef alveg jafn gaman af því, eiginlega alveg sama hvort það er hafragrautur eða eggjakaka eða linsubaunarauðrófukókosflögupottréttur, það má alltaf finna aðeins skemmtilegri og betri útfærslu en síðast.
Á Seyðisfirði í fyrra gerði ég meira en nokkurntímann fyrr eða síðar af því að a) baka b) prjóna. En í íbúðinni minni í Turku er ekki bakarofn og ég skildi prjónadótið eftir í Reykjavík. Nú hefur klófest mig lamandi löngun til hvors tveggja, svo ég fann uppskrift og sendi eftir lopa og klæjjjjar eftir að byrja! og þótt ég búi til gebbaðar kókoskúlur fer það, sem eina óbakaða eftirréttartrompið mitt, að verða einhæft, svo Nínfríð uppáhaldssælkeri gaf mér sneið af hrárri ostarjómasykurdýrð.

Ég tók eftir því í kvöld að finnskt rúgbrauð (sem er einmitt bara rúgbrauð, ekki með íslenska sírópstvistinu) með dijonsinnepi og gúrkusneiðum bragðast ALVEG eins og sushi.

Rúðustrik

2010-02-18T22:38:00.005Z

1. Línustrikaðar stílabækur fást EKKI hér. Bara rúðustrikaðar, sem allir virðast glósa í, eða auðar, sem eru þá líka dýrar og af asnalegri stærð í dagbókarlegum kápum.

2. Fyrir jól hjólaði ég allt, þegar ég kom aftur í janúar fannst mér eitthvað skerí tilhugsun að hjóla í snjónum og frostinu. Svo ég reyndi það ekki einusinni fyrr en ég var hrikalega hress í byrjun febrúar eftir Helsinkifund við Halldóru. Skemmst frá því að segja að ég datt oftar gangandi í hálkunni en hingað til hjólandi.

3. Um helgina er kórferð. Gaman!

4. Ég á að skila verkefni á morgun (eftir?) sem ég er að reyna að byrja á — það á að vera einhverskonar kynning á mastersritgerðinni minni. Sem er náttúrlega ekki einu sinni glæta í huga mér enn, eða auðvitað bara pínulítil, en ekkert sem maður skrifar niður. Kannski á morgun?

5. Mig langar að læra málvísindi í háskólanum í Münich, verst að ég kann enga þýsku.

6. Fattaði um daginn að finnska orðið yfir klukkustund er germanskt lán (tunti), ungverska orðið latneskt lán (óra). Fannst skrítið að svoleiðis hugtak væri ekki í grunnorðaforðunum, eins og gras eða ég eða éta. En auðvitað hefur fólk ekki alltaf verið jafn upptekið af að reikna klukkustundir eins og við í dag.

Þunglyndi, geðdeyfð og botnlaust sinnuleysi

2010-02-16T08:56:00.004Z

Versti óvinur Finna er þunglyndi, geðdeyfð, botnlaust sinnuleysi. Skapþyngsl hanga yfir giftulausri þjóð, hafa árþúsundum saman beygt hvern einasta Finna undir vald sitt og er því dimmt yfir þungbúinni þjóðarsálinni. Ítök sorgarinnar eru svo sterk að margir Finnar sjá dauðann aðeins sem hjálpræði úr nauðum. Kolsvart hugarfarið er þeim harðsnúnari andstæðingur en Sovétríkin.

Fyrsta málsgrein Dýrðlegs fjöldasjálfsmorðs eftir Arto Paasilinna (þýðing mín, en hún er víst til í ísl. þýðingu Guðrúnar Sigurðardóttur).

Sorrí með að nenna aldrei fleiri myndum (fb að kenna) eða bloggum (líka).

En líður vel! Finnskunni fleygir fram, helst þó orðaforða tengdum námi - get lesið og skilið hvað sem er um tungumál, hitt meira abstrakt hefur soldið orðið útundan. Og því les ég Paasilinna. Nóg af dökkleitum lýsingarorðum handa öllum.

Hef reyndar verið rosa dugleg að tala undanfarið (samt svo auðvelt að lesa bara og hlusta og segja ekki nema það nauðsynlegasta), aðallega við Rússa en líka Finna (tala = finnsku). Af almennara tali hef ég varla gert eins mikið allan veturinn og um daginn í Helsinki með Halldóru, það var gott.

Sakna Ástralanna minna sem fóru heim um daginn, samt nóg af góðu fólki eftir. Stundum finnst mér ég búa yfir óbrigðulli hæfni til að rekast á besta fólkið á hverjum stað.

Stundum smá heimþrá, það er ágætt. Svona smá stingir til að segja manni að allt sé enn á sínum stað. Fyrir jól voru jólin aldrei langt undan en að þeim slepptum getur sumarið virst ansi fjarri. En febrúar er stystur, í mars kemur Berlín, í apríl er vor og í maí verður sumarfrí.

Turusta

2009-09-19T21:08:00.013+01:00

Mér datt í hug í dag að ég geri yfirleitt mjööög sjaldan annað en það sem mig langar, sökum þess að finnast það skemmtilegt eða gott á einhvern hátt. Sem betur fer langar mig bara oftast til ýmissa uppbyggilegra hluta eins og að vaska upp, sinna náminu, gera jóga og vera almennileg við fólk.
Fór á magnaða tónleika á fimmtudag og magnaðri á föstudag. Gleymi alltaf myndavélinni og er heldur ekki með tölvusnúrudótið, ætla að birta nokkrar myndir teknar af Natöshu. Mynd eitt: tónleikar fyrir tveimur helgum, á hinum ágæta klúbbi Klubi - með finnskri hljómsveit sem ég man ekki hvað heitir, en það var eitthvað mjög langt og jafnvel á ensku, og svo myndi ég líka frekar vilja muna nafnið á upphitunarmanninum. Hann byrjaði sem trúbadúr en þróaðist yfir í eins manns hljómsveit sem stökk milli hljóðfæra með munnhörpu milli tannanna og ofboðslega krúttlegt stress í handahreyfingum. Svo setti hann á sig hvíta vængi og söng Playground Lover með Air, á finnsku. Fólkið á myndinni eru rússnesku(/mælandi) stelpurnar mínar og Finni sem er með þeim í tímum.

Bronshesturinn sem líkist frekar gíraffa er ítalskt listaverk við aðalverslunargötuna. Hann á að tákna einhverskonar lukku, sem veitist þeim sem snerta hann (þessvegna erum við allar að snerta hann en ekki bara standa kasjúallí við hlið hans að reyna að vera ekki of túristalegar).

Á fimmtudaginn var róðrarkeppni á ánni milli háskólanna í borginni. Við mættum á árbakkann stundvíslega klukkan fjögur. Klukkan hálffimm virtust liðin þrjú fara að hugsa sér til hreyfings og liðsmenn voru kynntir í hátalara. Svo liðu svona tíu mínútur og við, sem sátum í köldu grasi á árbakkanum, tókum allt í einu eftir því að bátarnir voru allir horfnir, að því er virtist í gagnstæða átt en við höfðum búist við. Eftir aðrar tíu mínútur voru þau enn horfin og við fórum heim. Á mynd þrjú erum við, norpandi við ána.
Næst fleiri myndir, fleiri frásagnir...

'Ég' þýðir 'himinn'

2009-09-07T19:59:00.002+01:00

Í morgun var fyrsti tíminn, það var ungverskutími. Ég er ekki beinlínis í neinni finnsku þessa önn (sem nær fram í október), er bara í ungversku, almennri hljóðfræði og málvísindum og finnóúgrískum fræðum. Sem er hinsvegar allt kennt á finnsku, svo hún verður varla útundan. Er líka að reyna að troða mér í enskumælandi kúrs um listasögu Eystrasaltssvæðisins.

Íbúðin mín er á stúdentagarði, í korters göngufæri við skólann/miðbæinn. Það er bæði skrítið og frábært að búa alein - smá skrítið og alveg frábært, og borgin er yndisleg. Gömul og ný og falleg og græn. Borg með grænni borgum í landi með grænni löndum. Miðaldabærinn brann til grunna 1827 og við endurreisnina voru götur hafðar sem breiðastar og tré sem flest, svo húsin yrðu síður eldsmatur. Það er alveg blátindrandi fallegt.

Einnig hef ég kynnst ótrúlega skemmtilegu fólki, aðallega stelpum og aðallega frá Rússlandi og Eystrasaltslöndum. Á laugardaginn hló ég af mér hausinn og dansaði af mér tærnar.

Hef tekið fullt af myndum, en tölvusnúran er í boxi í kassa í húsi í Reykjavík, svo þær fá að hvíla sig í myndavélinni aðeins lengur.

Ég vildi að ég gæti kallað digitalmyndir ljósmyndir með góðri samvisku. Því ég tek aldrei alvöruljósmyndir lengur, en ljósmynd er svo fallegt orð.

Bowiesta

2009-09-01T19:07:00.002+01:00

The vacuum created by the arrival of freedom
And the possibilities it seems to offer
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it

A series of shocks - sneakers fall apart
Earth keeps on rolling - witnesses falling
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it

Up the hill backwards
It'll be alright

While we sleep they go to work
We're legally crippled, it's the death of love
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it

More idols than realities
I'm OK, you're so-so

Up the hill backwards
It'll be alright

Tschüss

2009-06-30T15:38:00.002+01:00

Skrifa stundum ->hér<- núna.

Það sem mér finnst um það sem öðrum finnst

2009-04-03T18:40:00.003+01:00

Skarphéðinn er í borginni. Ég nota tækifærið til að hlusta á Sonic Youth og Boards of Canada og horfa á Leiðarljós og 90210, allt samtímis. Og gleymi auðvitað Víðsjánni.
Þetta er annars úrslitahelgi í ba-ritgerðarmassi, sem ég reyni að einbeita mér í samræmi við, því annars verður hún bara hversdagshelgi í dútldansi (jafnvel þrátt fyrir hundrað manns að taka upp sonyauglýsingu af dyraþrepinu okkar og gítarpartí annað kvöld á hótelinu handan götunnar.)

Ég veit ekkert hvað ég á að borða í kvöld. Stundum er gott að geta leyft sér að vita ekki, t.d. hvar maður eigi eftir að búa í sumar, vinna í sumar eða gera í kvöld (sofna yfir sjónvarpinu eða sofna yfir tölvunni?) Annað langar mig að vita meira um, þrátt fyrir að hafa ekki nennt að afla mér frekari vitneskju, t.d. um ESB. Ég hef sneitt hjá með/móti grúppum á fésbók og forðast afstöðu í samræðum með því að ég segjast bara alls ekki vita nógu mikið um þetta. Ég nennti heldur ekki svo miklu sem að leita vitrunar í tölvunni áður en ég byrjaði að skrifa þetta, en svona horfir þetta við mér:

Þeir sem eru fylgjandi aðild virðast helst horfa í þætti á borð við einfaldanir í millilandaviðskiptum (tollalækkanir), lægri skólagjöld innan sambandsins og bakland til að tryggja efnahagslegan stöðugleika (hugtak sem gæti ekki verið þreyttara, en jæja).

Þeir sem eru andsnúnir aðild virðast helst horfa í þætti á borð við íslenskan landbúnað, sem þurfi að vernda gegn ógn innfluttrar framleiðslu, íslenskt fullveldi (sbr. t.d. L-listann), sem þurfi að vernda með... einhverskonar ráðum og dáð, og íslenska sérstöðu ýmiss konar, sem verði hætta búin undir stöðluðu regluverki Brusselista. Við vitum hvað við höfum en ekki hvað við fáum er vinsæll frasi. Við séum svo lítil og allt það og munum aldrei fá neinu ráðið innan um alla stóru krakkana.

Úr þessu má líklega alveg lesa hvað mér finnst, reyndar ekki beinlínis um aðildina sjálfa - um hana er ég litlu nær - heldur um rökin sem er beitt í umræðunni. Rök aðildarsinna finnst mér öll saman skiljanleg og endurspegla í rauninni það sem svona samstarf á að ganga út á. Má svosem kalla þau hentistefnuleg og segja að fólk vilji skammtíma-auðvelda sér lífið - en hver vill það ekki? Og hverjar ættu langtímaafleiðingarnar svosem að vera - o-ó, menntaðari þjóð og heilbrigðari efnahagur? Tollalækkanir ganga auk þess á báða bóga og sóknarfæri gætu skapast fyrir íslenska gæðaframleiðslu á erlendum markaði (þótt það sem andstæðingar haldi á lofti séu salmonellusýktu kjúklingabringurnar og eiturúðaða grænmetið sem myndi birtast í búðunum hérna). Þau rök aðildarandstæðinga sem ég hef heyrt finnst mér einfaldlega byggjast á hræðslu og minnimáttarkennd og jafnvel mótsögnum. Afhverju ógnar það fullveldi okkar meira að ganga í ESB en að vera í NATO eða semja við AGS? Afhverju ættu neytendur að hætta að kaupa innlendar, miklu betri landbúnaðarvörur, þótt meira væri af innfluttu drasli? Hversu líklegt er það í rauninni að ESB hafi eitthvert grand skím um að boddísnatsja Ísland og éta það upp að innan? Hefur einhver orðið var við að þjóðir, sem gengið hafa í ESB, hafi tapað einhverju af sínum þjóðarsérkennum eða sjálfsmynd? Heldur einhver í alvöru að þeir troði bara öllum inní sama umsóknareyðublaðið? Afhverju er Ísland alltaf að drepast úr minnimáttarkennd?!

Mig langar enn soldið að vita hvað mér finnst, nú þegar ég hef komist að því hvað mér finnst um það sem öðrum finnst. Og endilega segið hvað ykkur finnst. Nafnleysingjar sérstaklega velkomnir.

Teppa

2009-02-25T10:06:00.004Z

Ég reyni og reyni að blogga en það hljómar eins og ég veit ekki hver, að minnsta kosti ekki ég.

Helgin: innihélt fæst annað en gríðarmikið af góðu fólki (móður-, föður-, móðurömmu- og tengdafjölskyldur, plús óskylda) auk þjófstarts á bolludegi. Í dag er öskudagur, sem ég fattaði reyndar ekki fyrr en á föstudaginn þótt krakkarnir hefðu þaulspurt mig þá viku hvað ég ætlaði að vera (hélt þau væru bara svona forsjál). Það kom náttúrlega ekki annað til greina en að dulbúast hóflega, svo ég yrði ekki að athlægi frammi fyrir nemendum dagsins. Að lokinni fátæklegri þankahríð (ég á hvorki andlitsmálningu, hársprey né saumavél) ákvað ég að vera (hvar er) Valli og komast þannig upp með að vera bara í gallabuxum og rauðröndótta bolnum mínum. Á hvorki gleraugu né rauðröndótta dúskhúfu, en taldi að ég gæti sem best verið Vallinn sem væri þegar búinn að tapa þessu tvennu. Í gær kom svo upp úr dúrnum að skólinn yrði lokaður í dag vegna samkomu tónlistarkennara á Austurlandi á Reyðarfirði, sem er eflaust fínasti hópur en varla til að dulbúast fyrir. Í morgun hafði snjóað alla nóttina og nú erum við enn á Seyðisfirði, hálftíma eftir ætlaða brottför.

Einu sinni, í sjöunda bekk á að giska, var aftakaveður á öskudaginn í Reykjavík. Við vorum á nammirúntinum, við Berglind, Brynja, Ísabella og Belinda, örugglega Ragga líka og Sigga, og að búðunum loknum stakk Brynja upp á að við legðum land undir fót upp í Skandia, lengst uppi á Laugavegi (næstum því Sjónvarpshúsið!), þar sem mamma hennar vann og allt átti að flæða í nammi. Veðrið var nefnilega ekki svo hrikalegt framan af, en eftir að við lögðum af stað versnaði það og versnaði. Við brutumst áfram gegnum él og strekking, knúðar af nammisulti og þrjósku, og komumst loks á áfangastað. Þar reyndist hvorki neitt spes nammi né mikið af því. Við löbbuðum til baka og vorum næstum farnar að grenja þegar við komumst aftur í Þingholtin.

Það stóð semsagt til að blogga um veðurteppu og samstillingu hennar við eina dag vikunnar sem ég þyrfti út fyrir fjörðinn. En nú er búið að aflýsa fundinum svo þetta verður bara enn einn miðvikudagurinn, sem er ágætt. Nema hvað að hann er líka öskudagur. Ætli grunnskólabörn þekki Valla í dag, hvað þá finni hann?

Munar þig um 1000 kall á mánuði?

2009-02-17T19:15:00.003Z

Kæri viðtakandi

Það eru 13.295 börn í skólum ABC barnahjálpar. Vegna lágs gengis krónunnar hefur
víða þurft að hætta að gefa börnunum skólamáltíðir sökum fjárskorts.
Skólamáltíðin er oft á tíðum eina máltíðin sem börnin fá þann daginn og því afar
mikilvæg til að börnin haldi heilsu og þreki. Börnin koma frá mjög fátækum
fjölskyldum sem hafa lítið sem ekkert á milli handanna og því veltur stundum á
skólamáltíðunum hvort barnið er sent í skóla eða út á göturnar til að vinna.

Treystir þú þér til að borga 1000 kr. á mánuði fyrir skólamáltíðir eins barns?

Smelltu hér ef þú vilt greiða fyrir skólamáltíðir barns
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Styrkjastarfid/Skolamaltidiraskrift/

Smelltu hér ef þú vilt taka að þér barn (persónulegur stuðningur)
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Stydjabarn/ 
Fjölmörg börn í ABC skólunum hafa ekki enn fengið stuðningsaðila.

Viltu vera svo væn/vænn að áframsenda þessa beiðni á alla sem þú getur.

Takk fyrir stuðninginn
ABC barnahjálp

Ég heiti Erla og ég er kvíðasjúklingur

2009-02-09T12:40:00.004Z

Ég (og kannski þú) man fyrir þremur árum, þegar við bloggið bjuggum í Kaupmannahöfn og virtist töluvert meira niðri fyrir en nú um stundir. Í endurliti var ég kannski hvorki beinlínis glaðari né vansælli, hvorki meira né minna sjálfhverf. Gæti sagst hafa verið einfaldlega öðruvísi þá en það væri ekki rétt. Ég veit að ég var meira einmana og að ég leitaði undankomuleiða, því einmanaleikinn fjötrar og er í raun andstæður einstaklingsfrelsi. Einmani er ekki frjáls, enda hvorki fyllilega sáttur né ósáttur (en hvort tveggja getur verið fullnægjandi á sinn hátt) heldur einhvernveginn ónógur, aðallega sjálfum sér. Mér virðist sem stórum hluta tíma míns hafi ég varið í leit að hverju því sem kynni að vera rétt: réttum svörum og réttu fólki í ramma réttrar tilveru. Eins og allt þetta saman komið gæti mögulega veitt sjálfri mér tilverurétt frammi fyrir sjálfri mér. Vandinn er að ég hef alltaf verið sjúklega dómhörð gagnvart sjálfri mér, miklu meira en mér dytti í hug að vera gagnvart öðrum og miklu meira en sennilegt er að aðrir séu gagnvart mér. Ein mælistika á mig, önnur á alla hina og ekkert getur verið nógu gott. Ég tel mig vera sæmilega rökrétta í hugsun, en fælnir og fóbíur hrærast óháð rökum. Í gíslingu eigin sjálfsgagnrýni, höfnunarótta og verklamandi mistakakvíða reyndist fátt að finna annað en loðin svör, kolrangt fólk og enn ruglingslegri spurningar. Síðan hef ég áttað mig á ýmsu, t.a.m. hversu marga af þeim ljótu og skökku flötum sem ég taldi óumflýjanlega í almennri tilveru ég hafði sjálf sniðið mér. Ótti við mistök og höfnun og aðrar leiðir til heimsenda og glötunar stjórnaði mér meira en ég stjórnaði nokkru. Þó kom það ekki mikið að sök á þessu tímabili, einfaldlega vegna þess að ég hafði ekki svo mörgu að sinna sem gaf mér tækifæri til fullkomnunaráráttu og var einnig iðin við að slæva kvíðann eftir ýmsum flóttaleiðum. Nú í vetur hef ég hinsvegar tekist á við ýmislegt nýtt og einmitt af þeim toga að mér gefast þúsund tækifæri á dag til að finnast ég vanhæf og heimsk og deyja smá inní mér. Það skrítna er að ég veit samt alveg að ég er hvorki heimsk né vanhæf og veit yfirleitt nákvæmlega hvað ég er að gera. Því væri í raun léttir í samanburði ef allt væri í rauninni ómögulegt og ófullnægjandi og illa gert, því þá væri hægt að gera eitthvað í því. Það er flóknara að laga hugarvillurnar, líka þegar maður veit af þeim. En meðvitund er fyrsta skrefið og þessvegna hef ég reynt að vera stöðugt á verði, reynt að stöðva niðurrifshugsanirnar áður en þær skjóta rótum og vaxa í vítahringi. Ég reyni að minna mig á allt sem ég hef gert vel og það fáa sem ég hef gert verr og fullvissa mig um að BA ritgerðin mín verði aldrei nærri eins léleg og ég hef ímyndunarafl til að hún verði. Og að ég vilji að minnsta kosti komast að því hversu léleg hún verði í raun. Ég reyni. Þetta gengur allt saman ágætlega og á heildina litið líður mér mjög vel. Ég er heldur ekki einmana lengur. Ég er líka óendanlega miklu frjálsari á Seyðisfirði en á meginlandinu þótt mig gruni að umgjörðin sé innihaldinu óviðkomandi, kannski það hafi eitthvað með það að gera að gleyma svörunum og öllu öðru réttu um stund og leggja sig heldur eftir góðum spurningum.

Litbrigði drauma

2009-01-22T22:20:00.004Z

Aðfaranótt þriðjudags var ég í húsi á Hverfisgötu, rétt við Hlemm og af einhverju stafaði hætta. Í það minnsta vildi ég nýta mér nálægð við lögreglustöðina til að tilkynna óljós myrkraverk en komst aldrei alla leið, því á götunni var vagn, rétt að leggja af stað áfram upp efri hluta Hverfisgötunnar. Hann var hvítur og tveggja hæða, sú efri þaklaus útsýnis. Hann líktist helst smágerðu skemmtiferðaskipi og var troðfullur af fólki. Mér tókst að komast upp á ystu nöf utanáliggjandi stiga sem lá upp á útsýnisþakið og ná haldfestu áður en vagninn fór af stað. Þar var þröngt og óþægilegt að vera, og hætt við falli, auk þess sem mig grunaði eitthvað meira spennandi á þilfarinu. Svo ég ruddi mér leið upp stigann, en þilfarið reyndist þá ekki þaklausara en svo að kristalsljósakrónur lýstu upp teppalagt, laxableikt kokteilboð. Engin húsgögn, eða alveg lágmarks, en mikið af fólki. Innan um voru Seyðfirðingar, enginn þó sem ég þekkti eða man eftir í svipinn. Mér datt í hug að leita að Veru og Björgu og gekk nokkra hringi milli herbergja. Ég fann þær loks, báðar klæddar í einhvers konar dragt, blússu og jakka og sítt pils. Veru dress var búrgúndírautt úr ullarefni, Bjargar meira út í fjólublátt og úr filtefni. Fötin voru frekar kelló en þær merkilega lítið kelló í þeim. Björg var með hatt úr sama efni en Vera með nokkurskonar kollhúfu, saumaða saman úr fjórum bútum af fagurbleiku leðri sem mættust á hvirflinum. Ég sá húfuna vel meðan ég knúsaði Veru og náði að velta henni dálítið fyrir mér áður en ég vaknaði.

Aðfaranótt miðvikudags var ég stödd í vintagebúð sem virtist aðallega selja kjóla og undirkjóla og svo alls konar notað og nýtt smádrasl. Þar var hátt til lofts og vítt til veggja, eins og á Ikealager. Ég mátaði einn undirkjól og skoðaði svo mikið úrval af úrum, það voru barnaúr í skærum litum með allskonar glingur fest á ólarnar. Ég valdi eitt fjólublátt með gulum fiðrildum.

Aðfaranótt fimmtudags dreymdi mig að mamma hringdi í mig til að segja mér að hún gæti ekki lagt allan peninginn fyrir flugmiðanum suður inn á reikninginn minn (einsog hún ætlaði og er núna búin að í raunveruleikanum) vegna þess að pakki til mín hefði borist á Baldursgötuna og hún hefði þurft að borga 6000 kall í toll. Þegar pakkinn var opnaður kom í ljós upprúllað, meðalstórt plakat, texti á laxableikum grunni í svörtum ramma, sem minnti mig sterklega á aðgangsmiða á múmtónleika sem ég fór á í Hafnarfirði fyrir fjórum eða fimm árum.

Þetta þykir mér helst í frásögur færandi vegna þess að ekki er langt síðan ég hugleiddi það síðast að mig dreymdi aldrei í litum. Ekki svo að skilja að mig hafi dreymt litlaust, heldur einfaldlega dreymt og litir aldrei komið því neitt við. Mig hefur alltaf dreymt gífurlega mikið, án þess að hafa getað tengt liti við draumana.

Mig vantar úr í alvörunni, það er engin klukka í vinnunni og frekar óþægilegt að kenna tímalaust = ég alltof háð því að vera með símann.

Ég man ekki hvað mig dreymdi í nótt en er nokkuð viss um að litir hafi ekki komið við sögu.

Sumt og fleira

2009-01-19T19:59:00.005Z

Dagsverkin líða hjá í góðu tómi og réttum hlutföllum. Skarpi pælir og párar og vaskar upp, ég kenni og æfi mig stundum líka og prófarkales og les fleira og glamra á gítar og geri jóga á stofugólfinu við undirleik CSI Special Miami Vice Unit (sem fellur tæpast í prana-kramið, en mér finnst bara miklu betra að einbeita mér að einhverju einu þegar ég hef eitthvað annað til að einbeita mér frá). Vinn í ritgerðinni, sem er gaman, og þýði finnska texta fyrir þýðingakúrs sem ég tek í fjarnámi, sem er svo gaman að ég get alls ekki flokkað það sem heimavinnu eða nokkra vinnu og finnst alveg einkennilega stórkostlegt að slíkt geti verið og sé lifibrauð alls konar fólks í hverjum bæ á hverju landi. Þegar að er gáð hljóta öll þau fyrirbæri sem fólk hefur ástríðu fyrir að þjóna sköpunargáfunni á einn eða annan hátt, og þar eð allir eru skapandi á einn eða annan hátt er breytan í raun aðeins sá tjáningarmáti sem hentar hverjum og einum. Mér hentar að tjá mig með orðum. Orð get ég skoðað með barnsaugum, flokkað af smámunasemi, gælt við eins og ástina einu og rifið í mig af langsveltri græðgi. Þau eru einlæg og viðsjál, hrjúf og hál, hryllingsljót og forkunnarfögur, alveg eins og í ævintýrunum, og umfram allt eru þau jafn áreiðanleg og ævintýri ein geta orðið - ég veit hvar ég hef þau, nálgast þau með tilhlökkun og skil við þau í sátt, en mun sennilega aldrei þekkja takmörk þeirra til fulls.

Það er auðvitað tvennt ólíkt að tjá sig með eigin orðum og að tjá aðra með eigin orðum. Að sumu leyti er það betra, því það einfaldar (smættar) verkið, veitir fyrirframgefinn ramma og útilokar þannig að miklu leyti valkvíða og sjálfsefa og þessháttar leiðindi. Á hinn bóginn skerðir ábyrgðin gagnvart textanum hreyfigetu; ef eitthvað neitar að ganga upp má hvorki sleppa því né breyta. En þegar öllu er á botninn hvolft eru þýðingar mun ákjósanlegri kostur sé takmarkaður tími og nenna til umráða, svona svipað og það krefst mun minni tíma og orku að spila tónlist eftir nótum heldur en að semja hana sjálfur.

Huxley og Hopkins í Gaza

2009-01-13T21:36:00.004Z

Eftirfarandi texti er úr skáldsögu Aldous Huxley Eyeless in Gaza, útgefinni 1936. Titillinn er vísun í ljóð Miltons um þjáningar Samsons (Eyeless in Gaza at the Mill with slaves) en sagan hefur þó ekkert með það landsvæði að gera. Ljóðlínurnar í lokin eru eftir Gerard Manley Hopkins.

May 26th 1934

From A.B.'s diary

Literature for peace - of what kind? One can concentrate on economics: trade barriers, disorganized currency, impediments in the way of migration, private interests bent on making profits at all costs. And so on. One can concentrate on politics: danger of the concept of the sovereign state, as a wholly immortal being having interests irreconcilable with those of other sovereign states. One can propose political and economic remedies - trade agreements, international arbitration, collective security. Sensible prescriptions following sound diagnosis. But has the diagnosis gone far enough, and will the patient follow the treatment prescribed?

This question came up in the course of today's discussion with Miller. Answer in the negative. The patient can't follow the treatment prescribed, for a good reason: there is no patient. States and Nations don't exist as such. There are only people. Sets of people living in certain areas, having certain allegiances. Nations won't change their national policies unless and until people change their private policies. All governments, even Hitler's, even Stalin's, even Mussolini's, are representative. Today's national behaviour - a large-scale projection of today's individual behaviour. Or rather, to be more accurate, a large-scale projection of the individual's secret wishes and intentions. For we should all like to behave a good deal worse than our conscience and respect for public opinion allow. One of the great attractions of patriotism - it fulfils our worst wishes. In the person of our nation we are able, vicariously, to bully and cheat. Bully and cheat, what's more, with a feeling that we're profoundly virtous. Sweet and decorous to murder, lie, torture for the sake of the fatherland. Good international policies are projections of individual good intentions and benevolent wishes, and must be of the same kind as good inter-personal policies. Pacifist propaganda must be aimed at people as well as their governments; must start simultaneously at the periphery and the centre.

Empirical facts:

One. We are all capable of love for other human beings.

Two. We impose limitations on that love.

Three. We can transcend all these limitations - if we choose to. (It is a matter of observation that anyone who so desires can overcome personal dislike, class feeling, national hatred, colour prejudice. Not easy; but it can be done, if we have the will and know how to carry out our good intentions.)

Four. Love expressing itself in good treatment breeds love. Hate expressing itself in bad treatment breeds hate.

In the light of these facts, it's obvious what inter-personal, inter-class and international policies should be. But, again, knowledge cuts little ice. We all know; we almost all fail to do. It is a question, as usual, of the best methods of implementing intentions. Among other things, peace propaganda must be a set of instructions in the art of modifying character.

I see
The lost are like this, and their scourge to be,
As I am mine, their sweating selves; but worse.

Hell is the incapacity to be other than the creature one finds oneself ordinarily behaving as.

at vänta

2008-12-13T17:53:00.004Z

Annarlok, bóklestur, piparkökur, prjónaskapur, prófleysi, rauðvínslögg, snjóskaflar, sjónvarpsgláp, skammdegi, sund og tedrykkja. Ég hlakka til jólafrís og heimkomu, nenni lítið að skrifa en ef einhver spyr hef ég örugglega fleira að segja.

501 Saraswati

2008-11-19T17:49:00.003Z

Á dögunum barst Draumhúsi póstkort frá bökkum Gangesar. Bréfberinn opnaði dyrnar að vanda, heilsaði úr gættinni og setti póstinn inn fyrir. Hefði kortið hinsvegar dottið inn um lúgu, myndin upp, eru allar líkur á að við hefðum talið það fallið frá hlið systkina sinna á veggnum og hengt það upp án nánari athugunar. Á myndinni sést ég halda kortinu upp við hlið þeirra sem fyrir voru:

Svona er húsið okkar, allar báðar hæðirnar. Ég hef jafnvel eignast vinkonu í stíl, hana Japsy nuddkonu sem ég kenni á píanó. Um daginn var hún að segja mér frá hindúisma, frá brahmana-ætterni sínu og því hvernig amma hennar þoli hinum ósnertanlegu ekki að líta framan í sig. Japsy gæti ekki tekið niður fyrir sig um stétt án þess að hætta á útskúfun. Hún sagði að í hindúisma væru milljónir guða og ég spurði hvaða gyðja það væri sem léki á sítar. Hún sagði það vera gyðju visku og tónlistar og nefndi hana meira að segja á nafn, en þegar heim kom hafði ég gleymt nafninu. Það kom ekki að sök, því ég fann það aftan á póstkortinu: hún heitir Saraswati.

Láríókí

2008-11-09T17:46:00.006Z

Ég hef vitað af karókíi á Lárunni á föstudagskvöldum. Það sem ég ekki vissi af er helsti hvatamaður og þátttakandi téðs karókís. Ekki nóg með að kauði eigi allt gott skilið fyrir að hafa skutlast með þvottavél frá Eskifirði fyrir okkur, bláókunnugt utanbæjarfólkið, heldur reynist hann ennfremur forfallinn RHPS/LSOH-aðdáandi og á karókídisk með tónlist úr báðum myndunum! Með öðrum orðum skemmti ég mér einkar vel á föstudaginn.

Vek athygli á nýjum link - lesið um ævintýri Áu, Davíðs, Halldóru og Nönnu.

Ástandskrof

2008-10-31T20:00:00.003Z

Það steðja víst ýmis vandamál að heiminum, þó svo að lítið hafi borið á hryðjuverkaógn á hendur BNA upp á síðkastið.

Það segir Hannes Hólmsteinn að minnsta kosti.

Hann segir líka að þótt hann útiloki ekki Evrópusambandsaðild standi dómur hans og falli með því hvort við þyrftum að leggja meira af mörkum í því sambandi en við fengjum í staðinn. Það væri verri sagan, þetta er vonandi eitt af þessum alþjóðabandalögum þar sem allir aðilar þiggja meira en þeir gefa. Ekki viljum við betri díl en aðrir, er það?

Ætli mikið breytist, nokkurntímann? Ég heyri að vísu frá fjölmiðli að fylgi stjórnmálaflokkanna sé 'í uppnámi'. Vel að orði komist.

Erlent vinaskip í höfn

2008-10-26T13:46:00.006Z

Þá höfum við formlega eignast vini hér í bæ, sem nærri má geta að eru heldur ekki heimafólk. Hún er hollensk og hann ítalskur, þau komu með Norrænu fyrir tæpum tveimur vikum, líkaði vel og eru hér enn. Við hefðum eflaust rekist á þau á barnum, vendum við komur okkar þangað. En eiginlega er of stutt á barinn, innan við tíu skref. Það væri næstum kjánalegt að reima á sig kuldaskóna til að fara yfir í næsta hús að sötra El Grilló og hlusta á Bylgjuna. Og hingað til hefur enginn verið til að mæla sér mót við.

Ég hitti þau semsagt fyrir utan bókasafnið, þar sem ég beið eftir rútunni á flugvöllinn um daginn, svo rákumst við aftur á í síðustu viku og þau buðu okkur í mat í gærkvöldi, í húsi sem þau fá að búa í tímabundið. Það er fyrsta heimilið sem við komum inná hér, annað en okkar. Þau eru fyrsta fólkið sem við tölum virkilega við um eitthvað, annað en kurteisissmælki við fólk sem er afskaplega almennilegt og hefur tekið vel á móti okkur, en við eigum engu að síður lítið sameiginlegt með. Það var ótrúlega hressandi, húrra fyrir því! Og ferfalt húrra fyrir séns á að bjóða einhverjum heim í fína, stóra húsið okkar (wink wink nudge nudge).

Montmoli

2008-10-21T12:31:00.004+01:00

Þessi verðlaun finnst mér hafa verið fyrr á ferðinni í mínum uppvexti, a.m.k. fékk ég bækurnar iðulega í afmælisgjöf en aldrei í jólagjöf. Frá upphafsárinu 1986 og fram til '95 eða 6 kannast ég við hvern verðlaunahafa en fáan sem engan eftir það.
Bókin í ár er sérstök að því leyti að höfundurinn er frændi minn og söguhetjurnar nefndi hann í höfuð okkar frændsystkina. Ég hef eintak undir höndum, hlakka til að lesa!

Á klósetti til Kúvæt

2008-10-14T22:34:00.002+01:00

Vill einhver pæla í því að fólk fætt árið 1990 er átján ára gamalt í dag?

Árið 1990 var ég í sex ára bekk í Ísaksskóla. Sex ára bekkur var í annarri stofu en fimm ára bekkur og sjö og átta ára bekkir í þeirri þriðju. Þessvegna man ég t.d. glöggt að þegar ég var einhverju sinni sótt í skólann til að fara og kaupa nýtt sjónvarp í Smith og Norland, þá var ég einmitt í sex ára bekk. Sjónvarpið stendur enn í stofunni á Baldursgötu.

Jóladagatal Sjónvarpsins þennan vetur fjallaði um tvo krakka sem sigldu á baðkari til Betlehem(s), sennilega til að bjarga jólunum þótt ég muni það ei svo glöggt. Erkióvinur barnanna var illfyglið Klemmi, en þeim til halds og trausts var fiðluspilandi engill.

Ég man það töluvert betur en ég man þessa þætti þegar við Haukur frændi, veturinn 1990 á Freyjugötunni, lékum hinn æsispennandi leik Á klósetti til Kúvæt. Í stað fuglsins Klemma var Saddam Hussein á hælum okkar, verndarengillinn var hjúkka á vígstöðvunum og missjónið man ég alls ekki, en tel að það hafi síst verið af verri endanum.

Days, up and down they come,

2008-10-13T17:31:00.002+01:00

like rain on a conga drum.
Forget most, remember some
but don't turn none away.

Í gær dustaði ég rykið af ritgerðinni minni og hún skein bara tiltölulega skært enn. Tók mig enga stund að rifja upp hvert þetta var alltsaman að fara, mér líst vel á það. Smá vesen að nálgast heimildir hér, þ.e. meira vesen en fyrir sunnan, en bara pínulítið meira. Þetta kemur allt hvað á móti öðru.

Myndigheder

2008-10-08T11:53:00.008+01:00

En fyrst þið eruð ekki hér... þá tók ég fáeinar myndir.

Á húsinu okkar eru tvennar dyr; aðrar eru Færeyjamegin og snúa að götunni okkar, sem er gatan næst lóninu. Aðeins eitt, rautt, autt hús handan götunnar stendur í vegi fyrir fyrsta flokks útsýni yfir höfnina. Bakdyrnar eru beint á móti hinum (húsið verandi eitt rými), þær eru Egilsstaðamegin og snúa að tjaldstæðinu og húsinu sem Vera bjó í.

Séð úr bakdyrunum.

Af tröppunum framan við húsið, horft til vinstri. (Þarna syng ég í kirkjukórnum. Og spila undir í sunnudagaskólanum.)

Svo svindlaði ég smá og krækti fyrir það rauða, auða, til að sjá yfir höfnina (eða í átt að henni, öllu heldur. Húsin standa á mjóum tanga milli tjarnar og hafnar, væri skýrara með Norrænu í landi.)

Hæ,

2008-10-08T10:59:00.002+01:00

ég er alltaf á leiðinni að skrifa hér svo margt. Skrifa t.d. um ritgerðina sem ætti löngu að vera komin úr frysti, eða um tíðindalitla tilveru okkar hér. Dettur líka í hug að pósta myndum, t.d. af snjónum, sem varð fyrri til en haustlitadýrðin, en fyrst yrði að taka þær og það hef ég átt erfitt með. Þegar viðrar til myndatakna er umhverfið nefnilega svo ógurlega ægifagurt að ég myndi skammast mín fyrir að reyna að fanga það, hvað þá búta oní tölvuna til að verða þar jafn innlyksa og Moskva 2005. Vildi frekar fanga orðin yfir það. Til að byrja með, yfir fjöll; muninn á hinum vest- og austfirsku og hæð þeirra undir sjávarmáli. Og eitthvað um blámann og hvíttið og brædda smjörslikjuna fyrir hádegi.

Það er tímabært að hætta að skrifa um óskrifin.

Eugene O'Neill

2008-09-28T17:25:00.003+01:00

Why am I afraid to dance, I who love music and rhythm and grace and song and laughter? Why am I afraid to live, I who love life and the beauty of flesh and the living colors of earth and sky and sea? Why am I afraid of love, I who love love? Why am I afraid, I who am not afraid? Why must I pretend to scorn in order to pity? Why must I hide myself in self-contempt in order to understand? Why must I be so ashamed of my strength, so proud of my weakness? Why must I live in a cage like a criminal, defying and hating, I who love peace and friendship? Why was I born without a skin, O God, that I must wear armor in order to touch or be touched? Or rather, Old Graybeard, why the devil was I ever born at all?

Óútleystur tékki í málefnalegriumræðubankanum

2008-09-23T22:09:00.004+01:00

Meintur handrukkari er myndaður við saknæmt athæfi. Þar eð sókn er besta vörnin kærir hann myndbirtingaraðilann fyrir brot á friðhelgi einkalífs síns. Þótt ólíklegt sé að maðurinn komi til með að græða nokkuð á meðferð málsins hefur kæran samt þjónað þeim tilgangi að beina athyglinni frá þeim hluta af einkalífi hans að hann beiti fólk ofbeldi, og að því lagalega álitamáli hvort aðrir hafi rétt til að hnýsast í þá iðju.

Ha?

Fyrirlit / Eftirlit

2008-09-22T23:07:00.005+01:00

Ég játa að hafa lofað upp í ermina á mér, tvisvar; ég nenni alls ekki að sortera neitt frambærilegt úr myndunum sem ég hef tekið hérna. Svo vil ég frekar bíða haustlitanna. Þess í stað býðst ykkur ég, bæði fyrir og eftir, á hárgreiðslustofu í Helsinki fyrir rúmum mánuði síðan:

Hressa ég hittir dösuðu mig.

Ljósmyndari var Allan. Hann tók meira að segja vídjó af gjörningnum sem ég hef enn ekki skoðað.

Brauð handa Obbu

2008-09-14T18:20:00.005+01:00

Ég ætlaði fyrir löngu að hafa sent Obbu uppskrift sem ég sagði henni frá. Svo eftir að hafa hugsað um það vikum saman að senda uppskriftina en verið þó of framtaksheft til þess datt mér í hug að blogga henni frekar. Þessi færsla er því tileinkuð Obbu og öðrum lysthafendum heimabakaðs brauðs.

(Annars er uppskriftin reyndar bara úr Græns kosts/Hagkaupa-bókinni, skyldi einhver hafa haldið að um ættargersemi væri að ræða.)

Uppskriftin er svona:

2½ dl fínt spelt
2½ dl gróft spelt (eða 5 dl af öðru hvoru, eftir hvers og eins preferens (sjá minn preferens neðar))
1 dl sólblóma/sesam/hör/einhvernveginn fræ (má sleppa)
3 tsk lyftiduft (þ.e. vínsteinslyftiduft, fyrir heilsuperrana)
1 tsk salt

Þessu skal blanda vel saman. Svo er fljótandi efnunum bætt í, en þá skal gæta þess að blanda ekki of vel heldur bara rétt nægilega mikið, þ.e. eins lítið og frekast er unnt. Annars verður brauðið of blautt í sér og víst til að misheppnast. Flotefnin eru þessi:

1 dl (soja)mjólk
1 dl ab-mjólk
½ dl sjóðandi vatn

Á þessu stigi málsins má blanda ólífum eða hvítlauk eða sólþurrkuðum tómötum eða álíka gumsi í deigið, sé þess áfram gætt að blanda ekki of vel. Deigið er síðan sett í form og bakað við 200°C í 35 mínútur.

Kosturinn við þetta brauð er sá að það er gerlaust, þarf þess vegna ekki að hefast og er mjög fljótlegt í framkvæmd. Ókosturinn er sá að ef maður býr á Seyðisfirði kostar kílóið af spelti í Samkaupum fimmfalt á við kíló af heilhveiti. Þetta gleður Skarphéðin ómælt, enda skýtur það stoðum undir þá trú hans að speltisminn sé ekkert annað en peningaplokk svindlara sem spili inn á grandaleysi heilsupostula á borð við mömmu og mig. Ég held reyndar að hann hafi ekki alrangt fyrir sér. Ég veit ekki til þess að spelt hafi nokkra kosti framyfir hveiti aðra en glútenleysið, sem þó gildir aðeins fyrir þá sem þola illa glúten. Að öðru leyti felst hollustan í því hvort um sé að ræða gróf- eða fínmalað og það á bæði við um spelt og hveiti. Ég er ekki viðkvæm fyrir glúteni og því hlýtur gróft hveiti að vera hollara fyrir mig en fínt spelt. Ik?

Ég prófaði allavega þessa uppskrift með 5 dl af heilhveiti og hún heppnaðist alveg stórvel. Þá varð deigið allt öðruvísi en með speltinu, fastara í sér og þurfti á duglegu hnoði að halda. Sé heilhveiti notað þarf semsé ekki að fara varlega í að blanda deigið saman.

Heilhveitið fær því mitt atkvæði. Svona heilt yfir! a.m.k. meðan búið er við einokunarverslun Samkaupa.

Myndin er af Seyðisfirði, séð ofan úr Vestdal. Næst koma fleiri myndir.

710 Seyðisfjörður

2008-09-07T21:28:00.003+01:00

Nú höfum við búið rétta viku í Draumhúsi, miðja vegu milli Samkaupa og Bláu kirkjunnar. Mér skilst að Samkaup tilheyri sama batteríi og Krambó á Skólavörðustíg. Og þótt bláar kirkjuklukkur hafi ekki bærst okkur heyranlega heyrði ég gamalkunna útfarartóna téðs stígs slegna í sjónvarpinu í gær.

Hér er semsé sjónvarpsloftnet, sem við höfum ekki átt að venjast, en höfum þegar endurséð langt yfir okkur af drasli. Hér er engin vídjóleiga. Kannski við lærum að dánlóda.

Ég vinn í tónlistarskólanum og kenni á píanó og blokkflautu og tónfræði, svo verður líka tónföndur í leikskólanum og fleira krúttlegt. Skarpi mun brátt gerast handíman á hótelinu handan götunnar.

Draumhús er stórt. Á jarðhæðinni er bjart, opið rými, nýtt sem forstofa, borðstofa, setustofa og dansgólf. Innaf þessu rými eru svefn- og eldhúskrókar, svo er líka baðherbergi. Yfir öllu þessu er jafnstórt og -bjart loft og þar er næstum jafn hátt og vítt til lofts og veggja eins og niðri. Sökum nægs olnbogarýmis hér neðra höfum við þó ekki tölt oftar upp stigann en ca þrisvar. Mér varð hugsað til konunnar sem fannst í eldhússkáp í útlöndum eftir að hafa búið þar árum saman, það myndi ekki væsa um stórfjölskyldu uppi á loftinu okkar. Ekki gesti heldur!

Annars mest tíðindalítið, bara ógurlega kósí og fallegt og gott og veðrið var yndislegt í dag. Við gengum upp að Vestdal og Selafossum, þaðan sést út allan fjörðinn og út á opið haf. Þ.e. út fyrir fjallahringinn, sem neðan úr firðinum séð er allsstaðar. Dreginn alveg hringinn í kringum Skarphéðin og mig.

Næst koma myndir.

Um frjálst höfuð strokið

2008-08-13T00:17:00.004+01:00

Og ég sem var orðin svo krónískt leið á hárinu á mér. Í fyrsta sinn á ég hár sem lítur alltaf vel út! og ekkert þarf að hafa fyrir! Fyrst þurfti ég bara að átta mig á því að undanfarin löngun í sítt hár (sjá að neðan) kom eingöngu til af þrá minni eftir hári sem taka mætti frá andlitinu með sem þægilegustum hætti.

Finnsk-pakistanska hárgreiðsludaman, óaðfinnanlega tilhöfð og afskaplega elskuleg, var á þriðju stofunni sem ég leitaði til. Hún átti lausan tíma. Hún spurði hvað mætti bjóða mér og missti svo andlitið af einlægri furðu þegar ég sagði henni það. Það tók mig margar mínútur að koma því til skila og þar stóðu ekki tungumálaörðugleikar fyrir þrifum (hún talaði mjög góða ensku (en þess má geta að þetta var eina tækifæri ferðarinnar sem ég sá mig tilneydda að notast við þá tungu)).

Þegar hún var loks orðin viss um að ég væri viss um að ég vildi að hún gerði þetta bað hún dóttur sína um það. Dóttirin þorði því ekki því hún trúði því ekki enn að ég vildi það. Maður sem líklega var sonur/bróðir þeirra tók mig loks að sér.

Það tók lengri tíma en ég hafði búist við og ég var orðin hálfstressuð af öllu stressinu í þessum konum sem fannst ég greinilega hafa svona hrikalega ó-konulegar þarfir. Þegar hillti undir verkslok hafði móðirin þó snúið við blaðinu og gat nú ekki ausið nægu lofi á nýja lúkkið: "I never, ever thought I would say this, but... you actually look more beautiful without it! Oh my god, I'm seeing this for the first time!" Hún fór semsagt allt að oflofi, sérstaklega þegar hún líkti mér við "the singer, what's her name, Sinéad O'Connor!" Sem er þó óneitanlega skemmtilegri samnefnari en þessi strákur sem grísirnir mínir á Lindarborg segja að ég sé eins og. Pétri mági finnst ég einsog GI Jane. Mér finnst ég bara rosa fín, mömmu finnst það líka.

Fleira í fréttum er að við Skarphéðinn munum flytjast á Seyðisfjörð um næstu mánaðamót. Og við hlökkum til!

Sumarfrí

2008-07-18T01:11:00.005+01:00

Þetta er mögulega eina myndin sem ég á af okkur Skjerphéðni, hún er tekin á Baldursgötu 8 um jólaleytið 2007 og sennilega af Nínu. Mig langar aftur í svona sítt hár og mig langar líka í fleiri myndir af okkur. Svo langar mig að vita hvar ég týndi þessum bol.

En sem betur fer erum við komin í sumarfrí og ætti því að gefast tími til hársafnana og myndatakna, þó ekki fataleita, því við erum á leiðinni austur á firði. Þess má geta að þetta er í fyrsta skipti á árunum tveimur sem við förum saman í frí, eða út fyrir borgarmörkin ef því er að skipta.
Að frátöldu afmæli herra Arngríms í Hafnarfirðinum í vetur.

Og með það kveð ég þráðlaust net, leikskólabörn og malbiksbreiður. Uns næst, elskið Townes van Zandt:

Well, the birds were talking all at once
and the old man mowing down his lawn
he didn't look like much too bad a guy
And I was thinkin' hang on, man, something's wrong
your blues seems to be gone
heaven ain't bad but you don't get nothing done

Lay down your head a while
you are not needed now
you are not needed now

Well, Allison laid a hex on me
and every time I turn around
it's swimming through the air above my bed
I told Miss Higgs and she said, fine
as long as you're back in your room on time
I keep you clean and the girls will keep you fed

Lay down your head with mine
you are not needed now
and we got things to do

Between the blankets made of wool
the trains roll by every half an hour
and the body can get no restin' done, that's true
so I do my best, as best I can
thinkin' big and making plans
and wondering where them trains are rolling to

Lay down your head, poor boy
and feel how the ground does move
and hear how them drivers sing

Well, goodbye friends, it's time to close
everybody knows that's the way it goes
where was it you lived, in case I'm ever there
Well, three doors down and two behind
and it gets a little bit out of hand sometimes
don't let it fool you into thinkin' you don't care

Lay down your head and fly
I'll quietly pass you by
you won't even see me go

If I thought about it long enough
I just might make some kind of move
watchful lies are too hard on the soul
With the smoke house just across the way
and its fog upon the light of day
that would be hard, comin' up with where to go

Lay down your head, poor boy
feel how the ground does move
hear how them drivers sing
What now, my darling one
go find a little fun
you are not needed now

Lagði staksteinana að baki...

2008-07-06T22:37:00.006+01:00

Mál manna er að orðið á götunni hafi orðið fyrir sporvagni nærri borgarmörkunum. Sjónarvottar að atvikinu, almenningsbekkur og póstkassi, eru orðlausir.

Ennfremur er talið að almenn krúttlegheit séu almennt liðin undir lok vegna umfangsmikillar spillingar í Tungumálaráðuneytinu. Neytendum er ráðlagt að leita fanga meðal annarra orða.

Ég fór á tónleika í gær með afar [kósí/sniðugri/hljómfagurri] sveit sem réttnefnist Trampólín. Mæli með, mæli með!

Svo prófaði ég að drekka ekki áfengi um daginn, nánar tiltekið frá miðjum maí og þangað til í gærkvöldi. Í raun ekki með ráðum gert. Fyrst drakk ég vísvitandi ekki við tilefni sem ég hefði að öðru jöfnu drukkið við. Svo sleppti ég því bara áfram, aðallega því ég á (stundum full)auðvelt með að venja mig á/af hegðun og hætti einfaldlega að langa til þess. En í gær sat ég í útilegustemningu í miðborginni, vafin í teppi og drakk einn mojito og kampavínsglas. Gaman að spara hversdaginn aðeins upp, gaman að stunda sparidrykkju. Um edrúreynsluna áhugaverðu nenni ég frekar að skrafræða en skrifræða.

Nú vinn ég á Lindarborg og það er bæði alveg jafnt og aðeins meir en í fyrra. Nú finnst mér ég nánast komin í sumarfrí, þar sem sumarlokanir hafa gengið í garð hjá bæði Mími og Bændablaðinu. Ekki nema 100% vinna næstu vikurnar, sveimér þá. Og verð meira að segja í 100% fríi næstum þrjár þar af.

Síðast en ekki síst eru þau tvö um þetta leyti, árin okkar tveggja. Blóm og kransar eru þörf áminning um að vökva blómin hennar mömmu, hafði steingleymt því!

2008-05-27T11:50:00.001+01:00

Oh, that wasn't what I meant to say at all
from where I'm sitting, rain
falling against the lonely tenement
has set my mind to wander
into the windows of my lovers
they never know unless I write
this is no declaration, I just thought I'd let you know goodbye

2008-05-22T21:36:00.002+01:00

Í dag pantaði ég flug til Helsinki. Nú eru semsé rúmir tveir mánuðir í eina viku í landinu fyrirheitna, þarnæst óvíst. Mig langar líka á Seyðisfjörð.

Svo prófaði ég mig aðeins áfram í netpanti og pantaði rafræna kartöflubáta hjá Dominos. Ládeyðan á skrifstofunni verður varla meiri eða minni þótt ég stingi af yfir götuna til að sækja þá.

Ég er leið á sumu. Mig grunar líka að það séu einmitt réttu hlutirnir til að leiðast. Annað kann ég vel að meta, einkum nýlegu fjölskylduviðbótina Helgadóttur. Svo er ég alltaf jafn kát með Sæthéðin.

Framtíðin er á leiðinni

2008-05-22T13:37:00.000+01:00

Hei,

kiitos siitä. Minä olen myös puhunut Kirstin kanssa. Olen päättänyt
aloittaa maisteriohjelman vasta syksyltä 2009. Ensi vuodeksi suunnittelen
kuitenkin mennä Turkuun opiskelemaan, kuin Kirsti on esittänyt.

Jos olisi mahdollista, minä haluaisin siis siirtää stipendia
syyslukukauteen 2009. Onko se mahdollista, vai pitäisinkö minun anoa sitä
uudelleen?

Parhain terveisin,

Erla Elíasdóttir

Þangað fer ég í sumar

2008-05-16T13:01:00.003+01:00

Tala ég bara um próf?

2008-05-15T21:26:00.003+01:00

En ég er jú búin að þeim fyrir fullri viku og hef gert svo ótalmargt síðan. Farið vestur og lent í lífsháska og dansað í líkhúsi og siglt yfir Breiðafjörðinn og borðað þrjú spæld egg á einum og sama degi. Svo var líka fínt að koma heim, sérstaklega að vera í fríi og geta átt nokkra daga í félagsskap svefns og ísskáps.

Svo komst ég á sumarnámskeið í júlí. Og ég fékk námsstyrk fyrir næsta vetur. Og ég er komin fimm daga framyfir sem föðursystir!

Bless, allir

2008-05-06T20:21:00.002+01:00

neeee djók.

Ég er samt með skrifkrampa, eftir prófið sem ég rústaði í morgun. Mikið er allt gaman, oft, núna, já...

Hræ eru dýr

2008-05-05T17:05:00.005+01:00

Framlag mitt til kreppubarlóms er meðmæli með bankabyggi Eymundar á Vallanesi. Geypigott, eiturhollt og hræódýrt. Og vel á minnst eru hræ bara hreint ekkert ódýr þessa síðustu og verstu.

Og þó hæfði kannski betur að mæla með óhollustu í dag, megrunarleysi til dýrðar. Suðusúkkulaði er amk ómissandi í prófum.

Computer says nóuð

2008-04-29T18:42:00.002+01:00

- Ég var í málfræðiprófi sem gekk svo vel að varla komin útúr stofunni varð ég þess fullviss að mér hefði yfirsést síðari helmingur þess.

- Ég nenni alveg að segja frá formsatriðisfokkinu og myndi gera það, ef ég skildi það til hlítar.

- Ég komst ekki inn. En ég komst heldur ekki ekki inn.

Þannig er mál með vexti að ég útskrifast ekki fyrr en í haust. Fyrir nokkrum vikum var ég nokkuð langt komin með B.A.-ritgerðina þegar ég ákvað að salta hana til sumars og einbeita mér frekar í bili að hinum 12,5 einingunum. Frekar en að gera alltsaman af hálfvelgju.
Kennarinn minn, afar hlynnt þeirri ákvörðun og jafnvel helsti hvatamaður hennar, hélt nú að háskólanum í Turku ætti að standa á nákvæmlega sama um hvort ég kláraði í júní eða október. Fyrst ég gæti sótt um óútskrifuð á annað borð, og yrði auk þess búin í sumar með allt sem klára þyrfti, þótt skírteinið kynni að skorta fram á haust. En svo reyndist aldeilis ekki. Að loknum umsvifamiklum tölvupóstsamskiptum við Túrkista er ég ekki allskostar viss um hvað rætt hefur verið, grunar jafnvel að skilninginn hafi steytt á menningarfræði fremur en máls. Þeir virðast hafa skrifræðisstífnina úr Svíum, sem mér skilst að plagi í það minnsta menntakerfið þar í landi.

En þetta skýrist. Og reddast kannski. Og mislukkist mér fullnæging formsatriðis, þá ber ég nú samt nægilegt traust til karmans míns til að trúa því að einhvernveginn fái ég það sem mér ber. Svo var himinninn líka svo fallegur í morgun.

Formsatriði var ekki fullnægt

2008-04-28T17:15:00.001+01:00

Nenni heldur ekki að skrifa um það.

Óstaðfestar heimildir herma...

2008-04-23T13:27:00.002+01:00

...að ég tali við sjálfa mig mér óafvitandi.

Finnskur módernismi á fyrrihluta 20. aldar er eitthvert það allra mest niðurdrepandi, af annars áhugaverðu lesefni að vera. Allt þetta hæfileikaríka fólk sem var nógu næmt á lífið til að kikna undan því fyrir aldur fram. Alkóhólismi, þunglyndi, afturhaldsssamir gagnrýnendur, alkóhólismi, geðklofi... og auðvitað berklarnir.

Annars meiri Edith Södergran, sem fyrr í þýðingu Njarðar P.:

Landið sem ekki er til

Mig langar til landsins sem ekki er til,
því allt sem er til hef ég þreyst að þrá.
Máninn mér segir í silfurrúnum
frá landi sem ekki er til.
Land þar sem allar óskir rætast,
land þar sem allir fjötrar falla,
land sem svalar sárþreyttu enni
í tunglskinsdögg.
Líf mitt var logandi villa.
En eitt hef ég fundið og eitt er mér sannlega gefið -
leiðin til landsins sem ekki er til.

Í landi sem ekki er til
gengur ástvinur minn með glitrandi kórónu.
Hver er sá ástvinur? Nóttin er dimm
og stjörnurnar tindra til svars.
Hver er ástvinur minn? Hvaða nafn ber hann?
Himnarnir hvelfast hærra og hærra
og mannsbarn drukknar í þrotlausum þokum
og kann ekkert svar.
En mannsbarn er ekkert annað en vissa,
það teygir upp hendur hærra en himnar.
Og svarið kemur: Ég er sá sem þú elskar
og alltaf munt elska.

Vitranir

2008-04-21T17:47:00.002+01:00

Jæja, myndi ég vilja segja, þá veit ég það. Núna veit ég nefnilega ekki, eða ósköp fátt. Ég veit ekki hvort ég kemst inn í námið sem ég sótti um. Ég veit ekki hvort ég fæ styrkinn sem ég ætla að sækja um. Ég veit ekki hvort ég klára að sækja um styrkinn sem ég ætla að sækja um. Ég veit ekki, veit ekki, veit ekki hvar auðkennislykillinn minn er.

Ég veit ekki afhverju ég væli svona mikið í sjálfri mér! Því ég veit í rauninni allt sem er að vita, í bili: Ég veit að ég er búin að sækja um, og kemst kannski inn. Ég veit að ég fæ kannski styrkinn, sem ég veit að ég ætla að sækja um. Ég veit líka hver myndi koma með mér, ef ég færi. Og bráðum veit ég allt sem eftir er. En mér líkar ekki biðin.

Í nótt dreymdi mig sund, töluvert stuttlega og jafnóafvitandi um það sem á undan fór og hitt sem á eftir kom. Dreymdi ekki sjálft sundið, heldur sturtuklefann að því loknu og í næstu sturtu var Vilhjálmur Bretaprins. Við Hafdís skiptumst á draumasögum í morgun og hún spurði, þegar hér var komið sögu, hvort hann hefði verið nakinn. Ég er ekki viss, en sennilega, það virtist amk eðlilegt miðað við aðstæður. Kynjaskipting sturtna var ekkert issjú, þetta bar alltsaman hinn hversdagslegasta sundkeim. Inntak ördraumsins var nokkurnveginn það, að ég brást við einsog hver annar ofkúl Íslendingur og lét bara eins og það kæmi mér ekkert við hver væri í sturtunni við hliðina og hversu frægur eða ekki hann kynni að vera, var m.ö.o. mjög upptekin af að vera sama. Honum var líka alveg sama.

2008-04-16T15:06:00.003+01:00

Borgar hinna dauðu var stranglega gætt, dag sem nótt, og ekki var unnt að finna neitt grafhýsi, sem ég gæti falið foreldra mína í, svo þau gætu lifað eilíflega og notið góðs af fórnunum, sem færðar eru vegna ríka fólksins og frægðarmannanna. Svo ég bar þau út í eyðimörkina, þar sem sólin brenndi mig svo og mergsaug, að ég hélt ég myndi deyja. En ég hélt ótrauður áfram inn í hæðalandið, sem engir nema grafarræningjar þora að hafast við í - alla leið í forboðna dalinn, þar sem grafir faraóanna eru. Sjakalar gólu út í nóttina, eitraðir eyðimerkurhöggormar hvæstu að mér, sporðdrekar skriðu um heitar klappirnar. En ég fann ekki til ótta, því hjarta mitt var harðnað og mér var sama um hættur. Þótt ungur væri, hefði ég fagnað dauðanum. Ég vissi þá ekki enn, að dauðinn kærir sig ekkert um þann, sem þráir hann.

Úr Egyptanum eftir Mika Waltari, ísl. þýðing Björns O. Björnssonar.

Ekki ristavél...

2008-04-10T20:38:00.000+01:00

...brauðrist!

Einhverntímann benti einhver á fáránleika þess að tala um *fátæka* námsmenn. Það þarf varla að taka fram að fólk í námi hefur almennt rýrari tekjur en fólk á vinnumarkaði. Námsfólksins er auk þess fátækt af því taginu sem sumir geta ekki leyft sér, m.a. sökum blankheita. Ef námsmenn vanhagar almennt um nokkuð myndi ég segja að það væri tími. Og gott kaffi.

Stundum er ég óbeitarþrjósk. Þá vel ég af handahófi eitthvert mér lítt kunnugt, alls hlutlaust fyrirbæri, ákveð að ég hafi skilyrðislausa óbeit á því og held mér í hana dauðahaldi. Sem dæmi: ristað brauð. Ég hélt því fram í mörg ár að mér þætti ristað brauð vont, varð ógurlega sár út í mömmu ef hún bauð mér slíkt ómeti og vildi meina að hún gæti nú ekki þekkt mig vel, manstu, það er ÉG sem finnst ristað brauð GEÐVEIKT vont! (Ókei, reyndar nokkur ár síðan því tímabili lauk.) Svo komst ég að því um daginn að ristað brauð er ekkert vont. Heldur gott. Einnig hef ég nýlega étið ofaní mig óbeit á eftirfarandi:

Egils malti
Belle&Sebastian
slímusetri á bókhlöðunni
fjörubragði

Ýmsu er þó haldið til haga , svo sem Jerry Seinfeld og… vonandi fleiru, nema hann sé einn eftir. Veit ekki af hverju, en ég þoli hann ekki!

Fjórar fermingar og jarðarför

2008-04-06T14:53:00.003+01:00

Get litlu við það bætt. Hef það annars nokkuð gott. Og með fylgir upplyfting; Edith Njarðar yfirá útlensku og aftur heim, í boði Túngutorgs:

A slipcover calm, a middle child, it it is a naught to,
and an all as you see: a forest, a smoke
and the escape of the rails.
Most somewhere afield in a distant land
is a bluer heaven and a múrveggur with roses
or a palm and a warmer wind -
and it is all and some.
It is a naught administered to but a snow on a grenigrein.
It is a naught to kiss warm wares,
and all lips cool ultimately.
But you say, my child, to your heart is mighty,
to live bootless is remind but to die.
A who would the nothing death? Find the you abhorrence
which discontinues his cloths,
and naughts a more abomination but to reject sees self.
Who shall love the long sóttarstund of the life,
the narrow years of being
as those örstund is the desert blooms.

Ver stillir, miðbarn, það það er ekkert að
og allt eins og þið sjáið: skógur, reykur
og undankoma riðanna.
Mest einhvers staðar langt í burtu í fjarlægu landi
er blárri himinn og múrveggur með rósum
eða lófa og heitari vindi -
og það er allt og sumt.
Það er ekkert annaðist en snjór á grenigrein.
Það er ekkert að kyssa heitar vörur
og allt snertir svala með vörunum að lokum.
En þið segið, mitt barn, til ykkar hjarta er öflugt,
að lifa gagnslaust er minna en að deyja.
Alþjóða heilbrigðismálastofnunin mundi ónýtið dauðinn? Finna ykkur viðbjóður
sem leggur hans klæði
og ekkert niður meiri andstyggð en að hafna sér sjálft.
Hvert skal elska langt sóttarstund lífsins,
þröngu árin af verandi
eins þetta örstund er auðu blómarnir.

Fegurð er nesti

2008-04-05T20:57:00.001+01:00

Ég fann Landið sem ekki er til.

Skórinn kreppir

2008-04-03T22:26:00.000+01:00

Gúmmískórnir mínir eru farnir að leka. Ég ákvað að fá mér ekki nýja, heldur stígvél. Ég ákvað ennfremur að hamstra ekki slík áður en þau hækka í verði, heldur grafa uppúr háaloftinu forláta dökkblátt par, keypt í Hróarskeldubæ sumarið 2004. Það reyndist stráheilt, enda vart verið notað utan þessarar tæpu viku. Hinsvegar var gúmmíið enn drulluslikjað frá toppi til táar. Það var drullan sem neitaði að fara í heimkomuhreingerningunni. Svo virðist þó sem losað hafi um hana í geymslunni því hún fór næstum öll af áðan.

Veðurlagsins blíða

2008-03-29T12:04:00.002Z

Elsku vor.

Ég vona að við náum að hittast almennilega á meðan þú staldrar hér við. Dagarnir eru að vísu fullir veggjanna á milli af hálf- eða óunnum verkum, en ég bý sem betur fer svo vel að geta lokað vegna veðurs. Guðaðu bara á gluggann þegar þú átt leið hjá, þá mun ekki standa á mér.

Kær kveðja,

Erla

Ekkert

2008-03-27T18:42:00.000Z

Ver rótt, mitt barn, því það er ekkert til,
og allt eins og þú sérð: skógar, reykur
og flótti brautarteinanna.
Einhvers staðar langt í burtu í fjarlægu landi
er blárri himinn og múrveggur með rósum
eða pálmi og hlýrri vindur -
og það er allt og sumt.
Það er ekkert annað til en snjór á grenigrein.
Það er ekkert til að kyssa hlýjum vörum,
og allar varir kólna um síðir.
En þú segir, barn mitt, að hjarta þitt sé máttugt,
að lifa til einskis sé minna en að deyja.
Hvað vildir þú dauðanum? Finnur þú viðbjóðinn
sem leggur af klæðum hans,
og ekkert meiri viðurstyggð en að farga sér sjálfur.
Við eigum að elska langar sóttarstundir lífsins,
hin þröngu ár löngunarvonar
eins og þær örstundir er eyðimörkin blómgast.

- Edith Södergran (1892-1923), Njörður P. Njarðvík þýddi.

Páskaklám

2008-03-26T21:20:00.000Z

Klám er kjánalegt orð, smá eins og kláði og svo... nám. Kláðanám. Hvað er þetta margra gúgla færsla?

Það er svo mikið að gera. Ef einhver á skipulagssprengju vil ég gjarnan fá hana lánaða til að sprengja inni í hausnum á mér. Flest að gera er samt skemmtilegt. Í dag hélt sænsk-finnska skáldið Lars Huldén fyrirlestur í Norræna húsinu, hann var bráðskemmtilegur. Fyrirlesturinn var á sænsku, það var enn betra. Þegar maður skilur ekki alveg allt sem sagt er, þá verður fyndnin sem þó fattast svo miklu fyndnari. Hann talaði um ellina og blessað brennivínið, Bellman og Runeberg og heil ósköp um Laxness og Íslendingasögurnar. Talandi um þær, í gær lærði ég ekkert meira heldur kúraði með páskaeggjum og las klámfengna glæpaóra frænku minnar upp til agna, það var stórskemmtilegt.

Er ég núna að neimdroppa?

Stjärnorna växer om våren (varla á Íslandi, samt)

2008-03-25T16:28:00.004Z

Nú má heita að ég sé byrjuð á Ritgerðinni. Heimildir hafa aflast með ágætum, flestar ritaðar og ein á myndbandi. Suma texta hef ég aðeins fundið á sænsku, en mér til óvæntrar gleði er ég ansi vel læs á það mál. Farvegurinn skýrist semsé óðum. Annað fer meira í taugarnar á mér; öll litlu smáskítsverkefnin sem ég hef látið safnast upp hist og her, ekkert þeirra neitt mál, en við vitum hvað margt smátt gerir. Annars er ég búin að læra í allan dag, farið að suða í hausnum á mér og ætla því að leggjast í bað með nýju glæpasöguna hennar Tótu móðursystur. Kósí!

Gael García, Ísrael og beikon

2008-03-22T19:19:00.007Z

Áðan stóð ég í eldhúsinu og hnoðaði (bónuss)pítsudeig, þegar mér barst til eyrna spænskhreimuð enska Gaels García á leið upp stigaganginn. Engin ímynd, við eigum feimös nágranna.

Þar sem ég pítsaði hugsaði ég um mat, allskonar mat, líka vegan mat (því það er matur, og pítsan er það (þ.e. minn helmingur (ég er það samt ekki))). Og sumt er skrítið í hinum dýrfríu efnum, til dæmis vörurnar frá sænska fyrirtækinu Hälsans kök. Þær hef ég ekki keypt lengi, því bæði eru þær drulludýrar og villa á sér fullmiklar heimildir fyrir minn smekk. Fyrst eftir að hafa snúið mér frá kjöti fannst mér þessi feik fílingur þeirra allt að því góður, en seinna varð hann bara skrítinn. Allar vörurnar frá HK virðast framleiddar með því markmiði að bragðast einsog eilítið óljós dýrategund, þrátt fyrir að innihalda engar slíkar. Ég fékk sesam-nagga frá þeim um daginn þar sem ég var gestkomandi. Þeir brögðuðust ágætlega, en ef ég hugsaði um kjúkling fannst mér bragðið næstum alveg einsog kjúklingur, um fisk og þeir brögðuðust aðeins meira einsog fiskur. Hafi maður tekið afstöðu gegn hvorutveggja eru slík líkindi meira en hálfóþægileg. Svo er fáránlegt að hægt sé að simjúleita dýrabragð með réttum hlutföllum af sojaprótíni, laukpúlveri og bindiefnum. Við lestur innihaldsefna rak ég augun ennfremur í það að varan er alls ekki framleidd í Svíþjóð, heldur ÍSRAEL! Hversu últra, alltof asnalegt er að kaupa eitthvert innflutt bull, sem ég skil ekki einusinni úr hverju er, á uppsprengdu verði, og flutningskostnað lofthjúpsins, þegar ég gæti eins farið í Bónus og keypt grímulaus baunabuff frá Grími kokki? Eða bara keypt kjöt, vilji svo til að ég lifi vart án bragðs sem er næstum einsog af því, en aðallega einsog af plati? Þetta má kannski kallast grænmetisfæði, en grænt er það ekki.

Svo var ég á Prikinu um daginn. Við Haha deildum með okkur smáréttinum Two amigos, sem samanstendur af nokkurra sorta ostastöngum og kartöflubátum. Þrátt fyrir tvíund nafnsins var þrennt af öllu, sem þó var viðráðanlegt pirr. Á kartöfluskeljunum voru hinsvegar rauðar tætlur sem ég hélt fyrst vera tómata, en fór svo að gruna beikon. Ég spurði þjónustustúlkuna hvað þetta væri og hún sagði beikon. Ég benti á að það stæði ekki á matseðlinum og væri miður lystugt fólki sem ekki kærði sig um kjöt. Þá kveikti hún á perunni og leiðrétti sig, þetta væri sojabeikon, sem ég fann við nánari athugun að var hárrétt. En hversu glatað er samt að setja GERVIBEIKON á mat og halda að allir fíli það óboðið? Álíka glatað og grænmetisæta að tærast upp af beikonþrá. Aðeins meira glatað en sojaostur (hann er ekki einusinni laktósafrír!). Fíla einusinni allar kjötætur alvörubeikon? Borða svínfrelsaðir trúflokkar sojabeikon? Ég held ég hætti bara að borða annarra manna mat.

Hættið að leggja uppá gangstétt'addna!

2008-03-21T17:57:00.001Z

Já, þú líka.

Erla er fugl, núna.

2008-03-18T09:19:00.004Z

Páskafrí, og ég íhuga að setjast í netbann, námsins vegna. Gallinn er sá að sumar síður verð ég að sækja heim. Námsins vegna. Svo bannið er bannað. Ég ætla samt að fara að byrja að skrifa þessa ritgerð bráðum, þ.e. meira en uppljómaða punkta, óskiljanlega að morgni, og væmin pepp-skilaboð til sjálfrar mín. Ég veit; þetta verður ekkert mál, NEMA ég dragi það of lengi, sem er minnsta málið alls. Svo nú hef ég sett mér það fróma markmið að byrja að skrifa, fyrir alvöru, í dag. Sjáum til.

Það vorar, það er gott. Ég er hinsvegar að hlusta á Antony and the Johnsons; I am a bird now, svo ég er dálítið í sumrinu 2005. Hvað svo sem það sumar kann að ýmsu leyti að hafa verið skýjað, undarlegt og hlægilegt er tilfinningin fyrir því ansi góð. Það er líka gott. Lífið er doldill æðibiti þessa dagana.

Ég er samt ekki að fara frá neinum,

2008-03-15T20:13:00.004Z

þótt Duffy fengi að nema mig brott hvenær sem er:

Ar

2008-03-12T21:46:00.000Z

Ég veit ekki hver skráði þessa síðu inná Mikka vef, hefði alla jafna ætlað það föður minn. Hef ekkert á móti plögginu í sjálfu sér. Sökudólgurinn má þó vita að ekki er ég Elíasardóttir.

Hummusinn

2008-03-07T20:09:00.003Z

í samlokunum í Hámu bragðast einsog plokkfiskur með karrí. Spes!

Í dag lagðist ég í tímaflakk um liðin sumur. Fyrst fór ég á Lindarborg. Á Krossfiskadeildinni voru skörð fyrir skildi, enda flest minna gömlu vina forfrömuð upp í Kuðungatign. Ný andlit voru fjöldamörg og nýgræðingar fyrra hausts hafa vaxið lygilega.
Næst fór ég á Vitatorg. Þaðan höfðu sömuleiðis ýmsir haldið á nýjar slóðir og í sætum þeirra sá ég mörg, ný, hrukkótt bros. Það er eins með hrukkur og breytingar, að þær verða farsællegast þegar orsakirnar eru í raun ekki aðrar en framrás tímans.

Þriðja heimsókn dagsins var til Ömmu frænku. Það kallaði ég hana alltaf. Þótt hún sinnti mér á við bestu ömmu vissi ég auðvitað að það var hún ekki, heldur systir afa og þar með frænka. En frænka hefur tæpast þótt nægur vegsemdartitill. Í öllu falli var hún amma mín frænka. Ég hefði auðvitað getað ávarpað hana með nafni, sem ég hef og gert síðustu ár, en þar sem nöfn okkar eru hið sama hefur mér kannski þótt það eitthvað skrítið. Amma frænka er mjög kölkuð í seinni tíð og það þykir mér stöðugt skrítið að upplifa. Hún var nefnilega eiturskörp, og virðist enn vera; sé hún á annað borð sæmilega hress er vel hægt að eiga við hana samræður og hún hlustar af athygli og svarar af skýrleika og spyr áfram eftir samhenginu. Og þá er bara að láta ekki slá sig út af laginu þegar hún spyr svo um það nákvæmlega sama þremur, fimm, sjö og tíu mínútum síðar. Mér þykir reyndar áhugavert í sjálfu sér að heyra hvernig ég dett í að fínísera eigin, sömu, svör og lýsingar sífellt betur með hverri endurtekningu, við þær sérstöku aðstæður að viðmælandi sé alltaf sá sami, en um leið glænýr.

Að leggja grunn að lífi sínu...

2008-03-05T17:55:00.001Z

Mann getur langað í ísbíltúr, en hvorki í ís né bíltúr. Vitiði?

Munk of the lamb

2008-03-03T18:13:00.002Z

Ég er að skrifa bjéaritgerð og ég er að sækja um framhaldsnám. Um hvorugt nennist að blogga.

Mér líður eins og

2008-03-01T21:44:00.002Z

maginn í mér sé að reyna að skipta um eiganda.

Þetta hressir þó:

Hár

2008-02-28T20:45:00.001Z

Vill einhver býtta?

Bara sonað spá

2008-02-28T17:39:00.004Z

Ungliðahreyfing tiltekins stjórnmálaflokks efnir til stjórnmálaskóla. Mætti KFUM semsagt koma á fót trúarbragðaskóla?

En kannski gera þau það. Bara ekki svo neinn sé skyldugur til vitundar um eða mætingar til. En mér finnst þau mættu alveg kalla þetta vinstriskóla. Sem hljómar samt bjánalega.

Umbasukk!

2008-02-28T17:04:00.003Z

Fyrir um þremur vikum hafði ég í frammi fögur fyrirheit um heimanám tvær vikur fram í tímann (minnst!). Ekki reyndist ég sannspárri en svo að nú hefur hið gagnstæða gengið eftir, en síðastliðna viku tókst mér með ófyrirsjánlegum hætti að læra þrjár vikur aftur í tímann. Og þykir það öllu meira afrek.

2008-02-26T10:28:00.002Z

Manstu mig blogga um drauma og hugsanir, ef ekki þeim sjálfum, og Katrín var lesandi númer eitt? Ég hafði nefnilega gleymt því.

- Ertu búin að læra?

2008-02-23T19:40:00.005Z

- Nei, en ég verð það, í, í... maí.

Og á stundum er freistandi að kikna undan öllum þessum ólesnu síðum og ódregnu ályktunum sem, auk eigin ómótuðu orða, setninga og málsgreina, liggja mér, liggjandi, á hálsi. Annars kem ég sjálfri mér sífellt á óvart hvað skipulag varðar og hef í raun enga trú á öðru en því að ég glansi mér gegnum þetta. Mig langar bara stundum ótrúlega mikið að byrja á því að plana útskriftarpartí og sumargleði. En í kvöld fögnum við útskrift hennar Halldóru og óskast hérmeð hamingja til hennar, til Áu, og annarra sem kvöldið eiga.

Að gefnu tilefni

2008-02-20T21:40:00.002Z

Ég hef gaman af svefni (þ.e. ég er gerandi sem allt að því hrifsar gamanið af þolandanum; svefninum).
Það er gaman að svefni (gamanið er semsé á leiðinni að, ekki af / so. í nh. pósar sem no. í þgf.?...).
Ég er þreytt og hyggst af því tilefni fara að sofa (s.s. (út) af e-u tilefni).
Að gefnu tilefni tilkynnist því, að ég er farin að sofa (s.s. að e-u gefnu).

Góða nótt!

Sko:

2008-02-18T19:01:00.002Z

Skarphéðinn var í Flórens. Hann átti að koma heim á fimmtudaginn. Hann sofnaði í lest á leið á flugvöllinn í Pisa. Hann missti af fluginu til London plús öðru þaðan heim. Hann fór aftur til Flórens. Hann flaug til London í morgun. Þá var svo mikil þoka að vélinni var lent í Birmingham. Hann komst til London eftir þrjá tíma í rútu. Þá var heimvélin farin. Mér hafði þó tekist að fá miðanum breytt. Hann kemur á morgun. Sjöníuþrettán. Ég er ekkert pirruð. Elsku þoka.

Brot:

2008-02-18T00:31:00.003Z

Nú um stundir ávarpar hvert fíflið annað með skírnarnafni,
í heiminum þar sem við erum og fáum upphafið raust okkar,
þú trúður, ég stjóri
þú stjóri, ég fimleikari,
þar sem lágt settir hugleiða
hvað éta skuli,
eða ætti að spila á flautu í staðinn.
Þar sem áfengisverðið hækkar,
er maður að sópa götuna
í rauðgylltum búningi líkustum aðvörunarskilti.
Þar sem kostar að geta sagt:
Ég elska lífið.
Þar sem vonin er hulin sorg,
þar sem móðir sviptir sig lífi og barn sitt
ellegar faðir drepur allt nema sjálfan sig
og eyðir afgangi ævi sinnar í samtal við prestinn
meðan heilinn rýrnar,
geldur líf sitt blindu verði.
Þar sem einn sóar en annar uppsker,
hinn treystir sársaukanum en annar æsku sinni,
og veit um síðir að hann hermir hreyfingar föður síns
þegar hann flettir blaðinu,
og hugleiðir líkingu
menningar landa og þjóða.
Elskarðu mig.
Hvað kostarðu.
Lífið allt.
Og dauðann.
Allan dauðann.
Þögn.
Einmana.
Með þér sem sleikir sígaretturnar
til að reykja þær.
Von,
og ekki von.

Hléið heyrist greinilega.
- - -
Fætt uppvaxið dáið.
Endurfætt, upprisið,
hugsa ég.
Að nýju þegar dimmir,
þegar önd á bænum stingur höfði undir væng,
er sunginn sálmur áður en gengið er til sængur:
Lát eigi heiminn myrða oss.
Og þögnin djúp, sí-endurtekin á örfárra augnablika bili.

Úr 'Harmljúfri hljómkviðu' eftir Hannu Mäkelä. Sem skrifaði líka Herra Hú. Þýðing er Eyvindar Péturs.

Heitt og kalt

2008-02-14T18:18:00.002Z

Mikið er gott að geta brotið nægilegan odd af (almennt hóflegu) oflæti sínu til að eiga samskipti sem skipta, þegar allt kemur til alls, of miklu til að gengisfelling sjálfsvirðingar komi til álita. Mikið er slæmt að Svefnhéðinn minn elskulegur skuli hafa lent í ófyrirsjánlegum skakkaföllum, sem þrátt fyrir blessunarlegt skaðleysi að öðru leyti munu fresta heimkomunni.

Lestarferð til Pittsburgh

2008-02-13T14:54:00.003Z

Ég gæti haldið áfram að veita innsýn í mína alltof löngu, brátt-á-enda reynslu af seyði einsemdarfjörunnar. En nú er ég svo innblásin af ->nýja blogginu hennar Júlíu<-, að ég vil deila með ykkur sögu. Sögu af Áu, mér og Hafdísi, en þó helst af okkur Hafdísi. Það var um daginn, það var á Sirkus. Það var fyrsta miðvikudaginn sem átti að verða sá síðasti. Áa ný-næstumútskrifuð, við Hafdís ekki eins næstum, en þó nógu nærri til að láta okkur varða ýmsar lífsins spurningar útskrift tengdar. Veislu eða ekki veislu, skipulag eða dauða. Hafdís sagði að sig langaði til Moskvu. Ég sagðist kannski ætla til Finnlands. Þá sagðist Hafdís kannski frekar mundu fara til Pittsburgh. Pittsburgh? Já, Pittsburgh. Að læra hvað? Rússnesku. Nú. Afhverju? Nei bara, afhverju ekki? Ég hef aldrei komið þangað! Það var ekki fyrr en Hafdís fór að leiða líkur að góðum heimsóknarmöguleikum milli Pittsburgh og Finnlands að mig fór að gruna skilmysing.

Pasta fyrir einn

2008-02-11T19:38:00.000Z

Tófú með tómatsósu; kemur á óvart. Það verður þó síst skemmtilegra að elda uppí einrúmið, eða hvað, það er jafn skemmtilegt að elda en einhvernveginn erfiðara að borða afraksturinn. Kannski ég hafi bara borðað tvöfalt meira en venjulega síðastliðnar tvær vikur.

Annars bara
standing at the station,
waiting for a number 8 train
it's raining, it's pouring, wind's blowing,
hope it ain't a late train

lallala, lallalala
lallala, lallalala
lallala, lallalala
lallala, lallalala

He's coming home
and I´ve got him on my mind,
he´s coming home
(óskiljanlegt) left behind
he's coming home
and he's been too long away
he's coming home
this time he'll be here to stay.

He will be here as soon as
the train gets a-going,
hope he'll be here, stay here,
our love is growing

lallala, lallalala
lallala, lallalala
lallala, lallalala
lallala, lallalala

Vei!

p.s. virkaði lagið sem ég bloggaði um daginn? og hlustaði einhver á það? svo ég viti hvort ég eigi að gera þetta að hefð? t.d. lagið hér að ofan og þá getum við efnt til samkeppni í frumlegustu túlkun á óskýrmælgi?

Rotan vuosi

2008-02-08T19:49:00.000Z

Við mamma erum fæddar á rottuárum og á því sem nú fer í hönd mun okkur fæðast bróður- og sonardóttir. Við hlökkum til.

Svo hef ég lært að meta kuldann undanfarið. Sé trefli vafið um vitin tekur nefnilega enginn eftir því hvað ég tala mikið við sjálfa mig.

->Hér<- má lesa mig reiða.

Rakakrem fyrir alla í stjórnarskrána!

2008-02-06T21:40:00.000Z

Ég vil óska Sömum nær og fjær til hamingju með þjóðhátíðardaginn. Ég kann ekki að gera það á samísku, en ég kann eina jojku sem Lena kenndi mér í Vaasa. Ég kann samt ekki að skrifa hana. Forsagan er sú, að ungur Sami hafði kvænst konu sem ekki var Sama. Eins og við mátti búast urðu samfarir þeirra síst góðar og slitu þau hjúskap. Síðar kynntist Saminn Sömu og áttu þau farsælt samlíf um aldir. Merking textans er svo á þessa leið:

24 skulu þær vera, ósamastúlkurnar, til að samsvara einni Samastúlku.
Sungið við sama lag, til skiptis A-B-A-B; A = texti, B = bulltexti.

Breimað til ástmanns á bjartari slóðum

2008-02-04T21:48:00.000Z

When evening shadows fade
I turn to my true love
(s)he has the strength to say
the words that I cannot

in darkness, our darkness
so heartless, this darkness

I'm lost here in the gray
I wait for your returning
I watch firelight play
flames flicker with my yearning

for darkness, our darkness
so heartfelt, this darkness

Through streets and avenues
will you come back to your lover
The place for me and you
is here with no other

in darkness, our darkness
so heartfelt, this darkness

My arms they open up for you
and where they fall it cuts the root
we talk of understanding
we talk of love

- Richard Hawley, „Our Darkness“, af Lady's Bridge

Heldur væmið svona hvítt á fjólu, en ó, svo undur fallegt. Hlýðið á (tengill ->) hér, (<- tengill) og bíðið eftir brassinu.

2SÞ

2008-02-03T14:09:00.000Z

Ef þú verður kaffið skal ég vera eplið
kaffið og eplið
kaffið/eplið
þú munt bera eldsneytið og ég mun bera fræin
kaffið og eplið
kaffið/eplið
halda saman oní maga
syfjaðan að morgni
og hefja nýjan dag.

Drasl

2008-01-31T23:20:00.000Z

Ég gleymdi símanum í vinnunni, sem myndi allajafna ekki plaga mig alvarlega svona yfir blánóttina, en nú ber ég símtalsvon í brjósti. Gleymskudrasl.

Við fréttina um veikindi voldugs stjórnmálamanns

2008-01-29T22:41:00.000Z

Þegar maðurinn ómissandi hnyklar brýnnar
riða tvö heimsveldi.
Þegar maðurinn ómissandi deyr
svipast veröldin um einsog móðir sem á ekki mjólk handa barni sínu.
Ef maðurinn ómissandi sneri aftur viku eftir andlát sitt
fyndist ekki í öllu ríkinu handa honum dyravarðarstarf.

- Bertolt Brecht, Þorsteinn Þorsteinsson þýddi

Grasekkjudómur - fyrsti dagur

2008-01-28T16:31:00.000Z

Skarphéðni var flogið af landi brott í morgun. Af því tilefni hef ég hreiðrað um mig í húsbóndasætinu og reyni að sjá framtíð næstu vikna fyrir mér. Strax er tekið að glitta í ýmis fögur fyrirheit, svosem að læra (minnst!) viku fram í tímann, versla fleiri bókahillur, sortera úr fataskápnum, taka til á háaloftinu og laga róluna, eða þó ekki væri nema að finna mér umfjöllunarefni til ba-ritgerðar. Einnig sé ég fram á gjöfular stundir, bleika akra og slegin tún á bloggvellinum. Ég er kannski ekki ein um að hafa veitt því eftirtekt hversu bloggsíða getur reynst heppilegur vettvangur til nöldurs, andvarpa, kvarts og kveins. Ég er varla ein um það heldur að veitast það merkilega auðvelt að finna mér eitthvað glatað og óþolandi til umtalsefnis, svona miðað við hvað líf mitt er almennt harmónerandi átakalaust. Það sem ég held ég sé að reyna að segja núna er, að mér datt það í hug í einhverjum svefnrofunum að marka mér bloggstefnu. Stefnumörkun, rosalegt orð. Getur varla annað en haft í för með sér gífurleg afköst, eða hvað? Nú gæti ég t.d. tekið þann pól, þá stefnu, í hæðina að einbeita mér að óþolandihlutum. Við nánari umhugsun held ég þó ekki. (Ég sat í alvöru föst í fáeinar mínútur milli tveggja seinustu setninga og reyndi að finna einhver óþolandiefni til að takast á við en fann ekkert utan mjólkuróþols. Og það verður varla deilt um það, hvað þá á neinn sérlega skapandi hátt, að mataróþol séu óþolandi.) Önnur hugmynd er að blogga í listum:

*rauðrunnate er uppháhald janúarmánaðar
*pittsburgh var misskilningur vikunnar (og efni í sérfærslu)
*er að hlusta á sænska tónlist frá ömmu, verð að muna að skila

Sáuð þið þetta? Listar eru vissulega frábærir til upptalningar minnisatriða, en þeir geta auðveldlega snúist uppí að vera bara minnislistar, fremur en listar sem telja upp eitthvað sniðugt. Þarna að ofan tróð ég t.d. ósjálfrátt inn framvirkum minnispunkti, sem ég veit þó að er óþarfur. Slíkt gæti vissulega þjónað endurlits/upprifjunartilgangi í meiri mæli en prósablogg, en þar sem mér er hættara við að gleyma hugarástandi en staðreyndum dæmist þessi leið úr leik. Einnig skapast sú hvimleiða tilhneiging við listaskrif að skrifa sem fæst orð, svo hver punktur rúmist í línu. Listarnir leiddu samt hugann að uppskriftum. Svosem mataruppskriftum eða prjónauppskriftum. Ekki svo að skilja að ég hyggist fara að blogga í uppskriftum, heldur að ég gæti einhent bloggskrifum í farveg matarumfjöllunar/prjónaumfjöllunar/einhverrar annar temmilega sértækrar umfjöllunar. Matur virðist þó vænlegri kostur en prjónaskapur, enda elda ég yfirleitt minnst tvisvar á dag en hef verið að prjóna sömu peysuna síðan í ágúst. En ætli þetta beri ekki allt að þeim brunni að ég muni, hér eftir sem hingað til, blogga tiltölulega fyrirvaralítið um það sem mér dettur í hug, og forðast forarpytti stjórnmálaskýringa, slúðurs og óhóflegs nöldurs. Það getur samt verið skuggalega stutt milli þessara þriggja. Ekki svo að ég skilja að ég hafi engan áhuga á stjórnmálum. Ég hef hann nokkuð mikinn, en þau eru bara yfirleitt svo himinhrópandi leiðinleg og ógeðsleg í praxís. Svo á að heita að stjórnmál snúist um hugsjónir, en einhvernveginn stríðir það alfarið gegn mínum málskilningi að merking orðsins „stjórnmálafólk“ eigi eitthvað mikið sammerkt með merkingu orðsins „hugsjónafólk“. Við nánari umhugsun geta „hugsjónir“ og „fólk“ einnig virst hinar verstu andstæður, og þó eru aumingjans hugsjónirnar upp á það komnar að fólkið komi þeim á framfæri, með útkomunni stjórnmál.

Ég veit ekki hvort þetta var stefnuskýring, en mér líður samt ágætlega.

„Það eru ekki mín börn sem haga sér svona,“

2008-01-24T19:49:00.000Z

sagði kerlingin á ráðhúspöllum Reykjavíkurborgar. Pant ekki eignast börn með henni! Talandi um börn grunar mig að mbl hafi gert í því að birta allar myndirnar sem voru bara af 16-17 ára krökkum. Hvað þarf annars að vera aldraður til skoðanamyndunar? Ég var nú bara tæpra 14 ára þegar þjóðkirkjan mat mig hæfa til að velja andlegan leiðtoga lífs míns og heita honum fylgispekt. Þetta gútera foreldrar og ráðamenni einsog ekkert sé, og yrðu margir þó æfir ef nútímalegra hugsjónafólk reyndi að veiða börn þeirra í net sín. Ekki sama költ og Séra költ.

Þráavarnarþynnka

2008-01-21T13:49:00.000Z

Mér líður bölvanlega og hef engum um að kenna nema sjálfri mér. Í gærkvöld náðu hungrið og letin sameiginlegri yfirhönd með þeim afleiðingum að ég fór útí Krambó og verslaði bakka af dularfullum baunarétti frá 1944. Hefði ég farið að dæmi matvælafræðingsins sem lagði hverja máltíð í dóm lyktarskynsins hefði kannski farið betur, því lyktin var hrikalega skrýtin, einsog ég ímynda mér að ofnæmi hljóti að lykta. Samvinna hungurs og leti hafði hinsvegar rænt mig dómgreindinni og ég gúffaði þessu í mig án nánari ígrundunar. (Að því loknu var ég n.b. alveg jafn hungruð og áður.) Skömmu síðar leið mér illa. Í morgun leið mér enn jafn illa. Og þó, ekki beint illa, heldur einsog innyflin væru alltíeinu úr plasti, og líkaminn hefði ofnæmi fyrir plasti. Alltént ekki vel. Það bætti varla úr skák (meira nöldur framundan, meiri nöldurveitan sem þetta er að verða) að í Krambó tókum við líka þá verstu kvikmynd sem ég hef séð í seinni tíð. Hún er eftir leikstjóra Ghost World. Leikendur m.a. Jim Broadbent, Anjelica Huston, John Malkovich, Steve Buscemi og bróðirinn í My name is Earl. Það eru fleiri en nokkrir fyndnir punktar í henni, sumir mjög fyndnir. Og samt er eins og allt leggist á eitt við að skapa aulahrollsvalda og tilgerð og samhengisleysi og lausa enda af slæmu gerðinni, auk þess sem aðalpersónan er óóóþolandi.

En stundum er gott að láta vondu myndirnar styrkja samanburðargrundvöllinn, og nú líður mér betur en í morgun eða áðan. Mamma á afmæli og veðrið er fallegt. Súpan mín verður sífellt betri, og svo fékk ég smotterí birt.

Fyllirí

2008-01-19T17:04:00.000Z

Ég hef víst verið eitthvað ægilega sniðug með sjálfri mér á Næstabar í nótt, allavega vistaði ég þau fyrirmæli inní símann minn að blogga um m%m, frjettablaðið og allt. Nú man ég ekki annað um m&m-ið en það, að mér fannst ég endilega verða að muna að það vísaði í eitthvað allt annað en nammi. Skarpi og Haha voru úti, annars hefði ég kannski beðið þau að muna það með mér. Þegar þau komu aftur hafði ég bitið í mig að fara á Grandrokk og taka út smá nostalgíu fyrir niðurrif, hvert við og fórum en hefðum betur látið ógert. Hafði þá ekki komið þangað eftir bannið, það hefur kannski haft sitt að segja. Á Grandrokk keyptum við rándýrar kasjúhnetur í ponsudós úr sjálfsala, þar sem einnig var að finna niðursoðnar, súrar dverggúrkur með ansjósum. Svo fórum við heim og að sofa og mig dreymdi, í fyrsta og eina sinn svo ég muni, að ég væri að ryksuga. Það var þeim vandkvæðum bundið að ryksugupokinn var stútfullur. Svo dreymdi mig ýmislegt fleira og vaknaði við snjóhviðu innum gluggann, sofnaði aftur og vaknaði aftur. Þegar ég fór fram stóð mamma með ryksuguna í forstofunni og spurði hvort ég vissi um nýja ryksugupoka.

Nöldur

2008-01-19T14:26:00.000Z

Mamma hefur hjólað í vinnuna í allan vetur á vetrardekkjum og þrjósku. Það tók hana allt uppundir klukkutíma nú í vikunni. Við mamma bæði búum og vinnum á sama stað en þótt ég vinni bara tvo daga í viku myndi ég ekki hjóla þangað undir nokkrum kringumstæðum, og ekki bara afþví ég fæ frítt í strætó. Ég hjólaði samt heilmikið með pabba þegar ég var yngri og hafði gaman af, þótt það sé reyndar ókostur við að búa uppi á holtinu að heimleiðin skuli alltaf liggja upp í móti. Sumar leiðir eru þó betri en aðrar, t.d. hjólaði ég alltaf til og frá vinnu á Lindarborg í sumar en nenni enganveginn að hjóla í skólann, eða heim úr skólanum nánar til tekið. Ég held hreinlega að eftir að hafa hjólað allra minna ferða veturinn í Kaupmannahöfn eigi ég erfitt með að sætta mig við aðstæðurnar hér. Þrátt fyrir sumardekk og gíraskort var aðeins eitt skipti allan þann vetur sem ég áleit ófært til hjólreiða. Það var föstudagskvöld og því ekki búið að ryðja hjólastígana, eins og alltaf var gert og virtist hafa sama forgang og götur og gangstéttar. Hér eru varla hjólastígar og hvorki vilja bílarnir mann á götum né gangendur á stéttum, auk þess sem snjónum er hér rutt af götum uppá gangstéttar, sem bílarnir teppa þó nóg samt. Ég hjólaði líka í Vaasa. Heima er ég sparihjólari; sumar- og lognhjólari, og held mig fjarri Miklubraut og Njarðargötu-hjólari.

Jólabókalóka

2008-01-09T18:30:00.000Z

Ég hef verið svona líka þrælupptekin við að vera í yndislega löngu en umfram allt rólegu fríi. Hef vart vitað annað eins síðan kannski einhverntímann fyrir langalöngu, í þá tíð að ég var óspjölluð af vinnumarkaðnum og öðrum órólegheitum. Hef lítið annað aðhafst en svefn, lestur, kúr, át (úfff) og gláp (og þetta var líklega tímamagnshlutfallsrétt röð). Hef lítið annað aðhafst, utan félagslegri selvfölgeligheita á borð við að hitta gott fólk og spássera með Snata.

Það sem af er bókaári hef ég nú lesið:

1. Elías Mar Hjálmars (og í framhaldinu Vögguvísu og Gamalt fólk og nýtt Elíasar)

2. Himnaríki og helvíti Jóns Kalmans

3. Sandárbókina Gyrðis

4. Skáldið á daginn Jóhamars

5. ÞÞ Péturs Gunnarssonar

Það var og. Svo ég haldi mig við stafrófsröð af einfeldni minni, þá hafði ég gaman af bók Hjálmars (og ekki bara sökum hlutverks téðs Snata, hoho). Hún er skemmtileg og fræðandi, bæði um Elías sjálfan og samtíma hans. Ég hlýt þó að vera sammála þeim sem bent hafa á bagalegan mýgrút innsláttarvillna, sem er óþolandi, af því það er óþarfi. Stíllinn dálítið útvarpslegur, sem er svosem ekkert hræðilegt þótt það sé heldur ekki sérlega skriflegt. Himnaríki og helvíti þykir mér mögnuð, falleg, sorgleg og afar góð og mæli eindregið með lestri hennar. Sandárbókin er mjög gyrðisleg, sem er engu að síður gott. Mér var sagt henni svipaði fullmikið til Hótels sumars Gyrðis, sem ég hef ekki lesið. Skáldið á daginn mun ég lesa aftur og það fljótlega, hún er stórskemmtileg og sitthvað fleira. ÞÞ er mjög vel unnin, gríðarleg yfirlega og heimildapúsl þar að baki. Hún rennur voða ljúflega niður, einsog almennt má vænta af því sem frá Pétri kemur. Hún er enda kannski fullpétursleg. Allavega held ég að almennt mat fólks á rithöfundinum PG hljóti að vega þungt í þessu sambandi, en ég á erfitt með að gera upp við mig hvort það sé of þungt.

Svo las ég líka Vetrarstríðið eftir Antti Tuuri og fáeinar söguritgerðir eftir Matti Klinge. Horfði á Singing Detective, Breakfast at Tiffany's og Simpsons myndina. Kósí!

2007-12-28T20:38:00.000Z

Ég er svo ættrækin í seinni tíð, sem kemur sér ágætlega yfir jólavertíðina. Þá eru fjarstaddir líka nær en allajafna og einkum hefur langamma mín, Ingibjörg Einarsdóttir Vestmann, leitað á hug minn undanfarið, en hún hefði orðið 88 ára á jóladag. Hún lést að undangengnum veikindum fyrir 19 árum síðan, seint á aðventu. Ég man mömmu standa við símaborðið, í miðju gangsins þrönga á Freyjugötunni. Gegnt speglinum, en hún horfði ekki í spegilinn heldur á mig, sem sá hana líka í speglinum, og sagði mér með símtólið í hendi að hún amma Ingí væri dáin.

Ég veit það, fremur en man, að ég var mikið hjá henni að Hringbraut 24. Man þó plokkfisk og Mikkamúshandklæði og að lita í litabók undir stofusófanum, og kisuna hennar og kaktusana. Það er til myndband af mér í stofunni hennar á vordögum 1987, nánar tiltekið 24ra ára afmælisdegi föður míns (sem hélt á upptökuvélinni og þessvegna er myndbandið af mér í fullri stofu fólks), en þá kunni ég hreint ekkert betur við mig í miðpunkti athyglinnar en ég hef gert síðan. Breiddi teppi yfir höfuð mér og sagðist aðspurð heita Engin.

Einhverju sinni í skólanum, kannski í 5. eða 6. bekk, vorum við að læra um Vestur-Íslendinga og kennarinn innti okkur eftir vitneskju um þennan leyndardómsfulla þjóðflokk. Ég rétti upp hönd og sagði, að langamma mín hefði verið Vestur-Íslendingur. Já en. Sko, þau komu aftur. Þegar mamma hennar dó. Aftur frá Kanada. Og einsog kennarinn benti á, og brosti breitt, var það þó lán í sviplegum dauða Guðríðar Nikulásdóttur, fjarri fósturmoldu, að seinna gat dóttir hennar eignast langömmustelpu uppi á Íslandi sem nú gekk í Austurbæjarskólann. Ég sá ekki allskostar hvernig þau hefðu átt að sakna mín.

En nú sakna ég ömmu Ingíar, og gæfi mikið fyrir að geta spurt hana í þaula um þetta alltsaman. Hvernig henni hafi þótt að flytjast af fæðingarjörðinni 11 ára gömul og setjast að á Akranesi, þar sem þau systkin voru að einhverju leyti alin upp af móðursystur Nikulásdóttur. Hana veit ég það eitt um að hún var ung svikin í tryggðum af heitmanninum Einari, sem hljópst á brott til Kanada með Guðríði systur hennar.

Ég fann þó þessa mynd af Einari Guðmundi Bjarnasyni, langalangafa mínum, sem brottfluttur tók sér nafnið Vestmann. Fengin að láni á vef Ljósmyndasafns Akraness, skráður myndhöfundur Árni Böðvarsson.

Þessi kort

2007-12-20T09:07:00.000Z

Annars er ég búin í prófum. Því sit ég hér löngu fyrir hádegi og skrifa á jólakort sem, eins og venjulega, ætla að verða miklu fleiri en ég ætlaði þeim og þó var deitsaðilum aðfangadags sleppt.

Ef eftirtalin lesa:

Sigga Sunna, ég veit ekki heimilisfangið þitt lengur. Svo hérmeð óskast alls góðs og ég vonast til að knúsa þig sjálfa yfir hátíðarnar.

Ásta, veit þitt ekki heldur, en langar líka heldur að hitta þig.

Obba + Gulli, þar sem héðan er lengra í póstkassann en heim til ykkar ætla ég frekar að reyna að hitta ykkur.

Rétt er að taka fram að nærveru korthafa kann einnig að verða óskað yfir hátíðarnar.

Aðrir mega velkjast í óvissu.

Án

2007-12-18T11:12:00.000Z

Rúmu hálfu ári síðar hefur sársaukinn slævst en myndirnar eru á sínum stað og setja undir sig oddinn er minnst varir. Hennar vegna er ég fegin að við fluttum, kisunnar okkar sem ekkert nafn náði yfir, því nóg minnir á hana samt.
Hún var skráður meðgjafi hvers jólapakka, fékk skraut til narts og rækjur til átu og krafsaði jafnt í svefnkytrugluggann helgar nætur sem aðrar.
Gafst ekki upp á þrotlausu príli uppeftir honum, óopnanlegum, fyrren ég fjarlægði pottablómið, sem var henni stökkpallur, sem hún hafði þá næstum drepið. Krafsið heyrði ég enn í sumar sem leið, þegar hún lá í garðholunni handan rúðunnar. Það var líka fyrsta sumarið hennar og mér fannst hún eiga meira í því en við, sem þó héngum upprétt og hendur okkar með síðum, til vitnis um hlutverk sem var. En blómin lifa enn og þau get ég þó vökvað, enda alltaf það fallegast sem maður sinnir sjálfur.

Sunlight bathed the golden glow

2007-12-16T14:48:00.001Z

You're trying to fool somebody

but you end up fooling yourself

You're reading from the book of the dead

but you don't know what it's about

I listened to you, now maybe you'll listen to me

You're trying much too hard

to make your world seem like a dream

You're stepping out of something

Sunlight bathed the golden glow

Stop making a movie of it

Stop telling me things I know

Stop sitting around and thinking

Ain't gonna do no good

I thought your poetry wasn't saying what it should

-Felt

- - -

Næstum búin með prófin og hefur sjaldan tekist jafnvel upp í stressleysi og kósíheitum í próftíð. Þéttskipun, en aldrei um of. Mér gafst jafnvel tími til að velta vægum hausverk og hálsstrengjum nægilega fyrir mér til að fræðast um einkenni heilahimnubólgu á Wikipedíu (því þangað vísaði google-tillagan stiff neck symptoms) og sjálfgreina mig sýkta í framhaldinu. Einkennin eru grínlaust alveg fáránlega almenn; hversu auðvelt er að mikla fyrir sér hausverk, hálsstífni, geðsveiflur og viðkvæmni fyrir skærri birtu? Ég komst þó fljótt að þeirri niðurstöðu að um hversdagslega lurðu væri að ræða. Skarphéðinn var frekar á því að mig skorti hin ýmsustu nauðsynjarnæringarefni, svosem hamborgara og rækjusalat. Veit ekki hvort nokkuð læknaði mig svo á endanum fremur öðru, en kannski súpa.

Annað sem ég hef lengi ætlað að bloggum og hef hugsað mikið um og elska er Jobriath, sem á Lonely Planet Boy syngur sig beint inní hjarta söngleikjahomma- sjálfsins míns. Verkið er reyndar ekki söngleikur, þótt Jobbi fari á mögnuðum kostum í bakraddaðri falsettu um múvíkvíns. Hann lék víst í óriginal uppsetningu Hársins, sem ég hef aldrei sett mig sérstaklega inní, en er viss um að ég gæti, en hugsa að ég sleppi því, fyrir Skarpa. Hvern ég vakti í morgun með Little Shop of Horrors sándtrakkinu*, sem aftur vakti lítinn fögnuð, en sem betur fer töluvert langlundargeð. Mikið sem ég elska einnig hina vanmetnu Bowieplötu Diamond Dogs, sem fávísir mega vita að var ætluð sem söngleikjaversjón af 1984 Orwells. Lögmætir erfingjar höfðu víst aðrar hugmyndir.

- - -

*ekki úr myndinni heldur óriginalbrodveiinu, sem þó minnir mig alltaf á myndina, og Norðanferð árið '92 þegar við Gunnar hlustuðum á sándtrakkið á kassettu alla leiðina, eða vikuna, og á áfangastað plokkuðum við flugur úr einni af þessum ljóshlífðargrindum sem eru ekki á bílum lengur, og skoðuðum þær í smásjá.

Nína starfrækt

2007-12-10T08:58:00.000Z

Verðskulduð meðmæli vikunnar fær hér með Nína mín kær, sem hefur sjálf gefið út sína fyrstu skáldsögu, Pólskipti. Af því tilefni gæti ég gasprað heil ósköp um kærkomna rödd og ferskan andblæ og ágæti þess að kveða sér hljóðs, en ég held að þið verðið bara að lesa bókina. Jafnvel samsinna mér í því að hún sé um margt hin ágætasta jólagjöf.
Svona: Kaupið, lesið, elskið!
Og ekki má gleyma hamingjuóskum til skáldkonunnar.

Fúlegg leit dagsins ljós

2007-12-07T19:36:00.000Z

Olían var búin, svo ég pannaði tvö baunabuff í ökó-sólblómafeiti og náði í eitt egg í ísskápinn til að vega salt á pönnuhandfanginu meðan hitan fitnaði. Nú eru tæp þrjú ár síðan ég hætti að borða kjöt og kannski tvö síðan fisk og mjólkurvörum hef ég haldið í lágmarki, sökum sjálfgreinds óþols, en egg hef ég alltaf gúterað, þá sérstaklega þessi í grænu bökkunum sem lofa hænum hamingju á sólríkum ökrum.

Mér hefur sjaldan/aldrei brugðið viðlíka mikið og þegar úr egginu vall illþefjandi, svartblandinn vibbi sem hóf að stikna kringum buffin mín með illkvittnislegu kraumi. Það jók enn á kæti hans að ég skyldi vera í of miklu sjokki til að kippa pönnunni strax af, heldur stóð bara og dó næstum úr óþef og hugsaði svo mikið um hvort ég væri kannski að fara að æla oní ógeðið að ég gat það ekki einusinni, stóð bara. Eftir um sjö sekúndna steik var lyktin í eldhúsinu nokkurnveginn einsog kæst skata hefði mallað þar daglangt, án minnsta ljóra til loftlausnar. Nema miklu verri, enda skata vel æt og lyktin ekki nærþví svona vond, en það var akkúrat sama sort af óþef.

Mér er til efs að ég geti borðað egg á næstunni eða nokkurntímann aftur. Ég er almennt ekki klígjugjörn, en þetta var heldur engin almenn lykt. Ætli helsta ástæða viðbjóðsins sem þetta vakti mér sé ekki, hvað ég áttaði mig illþyrmilega á því að þetta hefði getað verið fugl. Mín fyrsta hugsun, þegar ég sá svartar tætlur synda í fitublandinni hvítunni, var nefnilega sú að það væru fjaðrir. Enn var heilmikið af vibba í skurninni, sem ég hafði lagt aftur á handfangið í fáti og meðan ég stóð og hugsaði um að kúgast langaði mig að gá hvað eftir væri, en þorði ekki. Þegar ég hafði slökkt á hellunni og hent öllu í ruslið og skrúbbað pönnuna og skrúbbað uppþvottaburstann og farið út með ruslið og þvegið mér um hendurnar og loftað út og ekki getað hugsað til þess hvað ég væri ennþá ótrúlega svöng, þá komst ég að þeirri niðurstöðu að þetta hefði sennilega bara verið einhver skemmd. Eftir sem áður veit ég ekki hvort ég geti horft framhjá því aftur að hvert einasta egg skuli vera fugl Schrödingers. Nema að líkurnar eru sem betur fer ekki helmings, en samt. Eiginlega of miklar til að ég kunni við það.

- - -

p.s. Sögnin panna þýðir að setja e-ð e-t, já, á finnsku.

p.p.s. Ég sakna þess að tala um að eitthvað sé ökó. Einusinni var ökó-bjór allsstaðar.

p.p.p.s. Veiii, nú verður enn skemmtilegra að bjóða mér í mat!

Ég er í prófum

2007-12-06T11:48:00.000Z

(Muniði teiknimyndina um brauðrist sem flúði að heiman ásamt fríðu föruneyti? yfir blindhæð? allt svona grábleikt og blágrátt og smájafnvel jólagrænt?

2007-12-05T20:04:00.000Z

Man sérstaklega eftir krúttlegum bílum, sem voru þrátt fyrir það pressaðir í brotajárn. Man ekki hvað myndin heitir, eða afhverju mér fannst samt sem áður að sá titill hefði getað átt við hér. Það var líka örugglega bara eitthvað álíka ómerkilegt og Brotthlaupið mikla, eða Brauðristin sem fór sínar eigin leiðir.)

Attard / Möltu
Newark / Delaware
Lyon / Frakklandi
Godfrey / Illinois
Tokyo / Japan
Lannon / Wisconsin
Little Rock / Arkansas
Fort Lauderdale / Florida
Seattle / Washington

Frá þessum stöðum hefur víðförull raðmyndagúglari leitað Bed nokkurs Tundy, og fundið mig.

Kommentið sem varð að fimm færslum

2007-12-03T11:20:00.000Z

Laptop; já, kannski? Bartarnir eru nú varla nema í meðallagi. Annað, að mínu mati athugavert (en ég er kannski svona hrikalega smámunasöm) felst í þessari setningu: „Although he raped most of them, psychologists think he was motivated by power rather than sex...“

Ég spyr, hvenær er því öðruvísi farið? Stjórnast raðnauðgari nokkurntímann af „kynlífi“? Það er svo borðleggjandi að um valdbeitingu og ofbeldi sé að ræða... er það ekki? Ég veit að þetta er bara quiz á feisbúkk, gert af metnaðarleysi fyrir hinn lítt vandláta markhóp netfíkla, en af hverju er samt einsog gert ráð fyrir því að fólk hljóti að ætla nauðgara blábera kynlífsþörf? Ræður þá tilviljun því hvað hún leitar sér ofbeldisfullrar útrásar?

Það er ekki bara þetta, mér finnst víðar bera á þeirri mistúlkun að nauðgun eigi nokkuð sammerkt með kynlífi. Það hlýtur að sjá hver heilvita maður að lágmarkssamfarir í sinni þrengstu skilgreiningu (og hér á ég NB ekki aðeins við nauðganir) eru ekki endilega kynlíf, en kynlíf getur aftur á móti vel átt sér stað án samfara (t.d. í formi sjálfsfróunar).

Af feisbúk

2007-11-29T19:50:00.000Z

„Bed Tundy murdered as many as 36 women. Although he raped most of them, psychologists think he was motivated by power rather than sex; this is where you and he are alike, a thirst for power. You are charming, well-educated, and good-looking. You will die in an electric chair.“

Aaaallavega. Burtséð frá hinu augljósa, sér nokkur nokkuð bogið við þessa mannlýsingu?