Og hvað gerðist þá?

Turusta

2009-09-19T21:08:00.013+01:00

Mér datt í hug í dag að ég geri yfirleitt mjööög sjaldan annað en það sem mig langar, sökum þess að finnast það skemmtilegt eða gott á einhvern hátt. Sem betur fer langar mig bara oftast til ýmissa uppbyggilegra hluta eins og að vaska upp, sinna náminu, gera jóga og vera almennileg við fólk.
Fór á magnaða tónleika á fimmtudag og magnaðri á föstudag. Gleymi alltaf myndavélinni og er heldur ekki með tölvusnúrudótið, ætla að birta nokkrar myndir teknar af Natöshu. Mynd eitt: tónleikar fyrir tveimur helgum, á hinum ágæta klúbbi Klubi - með finnskri hljómsveit sem ég man ekki hvað heitir, en það var eitthvað mjög langt og jafnvel á ensku, og svo myndi ég líka frekar vilja muna nafnið á upphitunarmanninum. Hann byrjaði sem trúbadúr en þróaðist yfir í eins manns hljómsveit sem stökk milli hljóðfæra með munnhörpu milli tannanna og ofboðslega krúttlegt stress í handahreyfingum. Svo setti hann á sig hvíta vængi og söng Playground Lover með Air, á finnsku. Fólkið á myndinni eru rússnesku(/mælandi) stelpurnar mínar og Finni sem er með þeim í tímum.

Bronshesturinn sem líkist frekar gíraffa er ítalskt listaverk við aðalverslunargötuna. Hann á að tákna einhverskonar lukku, sem veitist þeim sem snerta hann (þessvegna erum við allar að snerta hann en ekki bara standa kasjúallí við hlið hans að reyna að vera ekki of túristalegar).

Á fimmtudaginn var róðrarkeppni á ánni milli háskólanna í borginni. Við mættum á árbakkann stundvíslega klukkan fjögur. Klukkan hálffimm virtust liðin þrjú fara að hugsa sér til hreyfings og liðsmenn voru kynntir í hátalara. Svo liðu svona tíu mínútur og við, sem sátum í köldu grasi á árbakkanum, tókum allt í einu eftir því að bátarnir voru allir horfnir, að því er virtist í gagnstæða átt en við höfðum búist við. Eftir aðrar tíu mínútur voru þau enn horfin og við fórum heim. Á mynd þrjú erum við, norpandi við ána.
Næst fleiri myndir, fleiri frásagnir...

'Ég' þýðir 'himinn'

2009-09-07T19:59:00.002+01:00

Í morgun var fyrsti tíminn, það var ungverskutími. Ég er ekki beinlínis í neinni finnsku þessa önn (sem nær fram í október), er bara í ungversku, almennri hljóðfræði og málvísindum og finnóúgrískum fræðum. Sem er hinsvegar allt kennt á finnsku, svo hún verður varla útundan. Er líka að reyna að troða mér í enskumælandi kúrs um listasögu Eystrasaltssvæðisins.

Íbúðin mín er á stúdentagarði, í korters göngufæri við skólann/miðbæinn. Það er bæði skrítið og frábært að búa alein - smá skrítið og alveg frábært, og borgin er yndisleg. Gömul og ný og falleg og græn. Borg með grænni borgum í landi með grænni löndum. Miðaldabærinn brann til grunna 1827 og við endurreisnina voru götur hafðar sem breiðastar og tré sem flest, svo húsin yrðu síður eldsmatur. Það er alveg blátindrandi fallegt.

Einnig hef ég kynnst ótrúlega skemmtilegu fólki, aðallega stelpum og aðallega frá Rússlandi og Eystrasaltslöndum. Á laugardaginn hló ég af mér hausinn og dansaði af mér tærnar.

Hef tekið fullt af myndum, en tölvusnúran er í boxi í kassa í húsi í Reykjavík, svo þær fá að hvíla sig í myndavélinni aðeins lengur.

Ég vildi að ég gæti kallað digitalmyndir ljósmyndir með góðri samvisku. Því ég tek aldrei alvöruljósmyndir lengur, en ljósmynd er svo fallegt orð.

Bowiesta

2009-09-01T19:07:00.002+01:00

The vacuum created by the arrival of freedom
And the possibilities it seems to offer
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it

A series of shocks - sneakers fall apart
Earth keeps on rolling - witnesses falling
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it

Up the hill backwards
It'll be alright

While we sleep they go to work
We're legally crippled, it's the death of love
It's got nothing to do with you, if one can grasp it
It's got nothing to do with you, if one can grasp it

More idols than realities
I'm OK, you're so-so

Up the hill backwards
It'll be alright

Tschüss

2009-06-30T15:38:00.002+01:00

Skrifa stundum ->hér<- núna.

Það sem mér finnst um það sem öðrum finnst

2009-04-03T18:40:00.003+01:00

Skarphéðinn er í borginni. Ég nota tækifærið til að hlusta á Sonic Youth og Boards of Canada og horfa á Leiðarljós og 90210, allt samtímis. Og gleymi auðvitað Víðsjánni.
Þetta er annars úrslitahelgi í ba-ritgerðarmassi, sem ég reyni að einbeita mér í samræmi við, því annars verður hún bara hversdagshelgi í dútldansi (jafnvel þrátt fyrir hundrað manns að taka upp sonyauglýsingu af dyraþrepinu okkar og gítarpartí annað kvöld á hótelinu handan götunnar.)

Ég veit ekkert hvað ég á að borða í kvöld. Stundum er gott að geta leyft sér að vita ekki, t.d. hvar maður eigi eftir að búa í sumar, vinna í sumar eða gera í kvöld (sofna yfir sjónvarpinu eða sofna yfir tölvunni?) Annað langar mig að vita meira um, þrátt fyrir að hafa ekki nennt að afla mér frekari vitneskju, t.d. um ESB. Ég hef sneitt hjá með/móti grúppum á fésbók og forðast afstöðu í samræðum með því að ég segjast bara alls ekki vita nógu mikið um þetta. Ég nennti heldur ekki svo miklu sem að leita vitrunar í tölvunni áður en ég byrjaði að skrifa þetta, en svona horfir þetta við mér:

Þeir sem eru fylgjandi aðild virðast helst horfa í þætti á borð við einfaldanir í millilandaviðskiptum (tollalækkanir), lægri skólagjöld innan sambandsins og bakland til að tryggja efnahagslegan stöðugleika (hugtak sem gæti ekki verið þreyttara, en jæja).

Þeir sem eru andsnúnir aðild virðast helst horfa í þætti á borð við íslenskan landbúnað, sem þurfi að vernda gegn ógn innfluttrar framleiðslu, íslenskt fullveldi (sbr. t.d. L-listann), sem þurfi að vernda með... einhverskonar ráðum og dáð, og íslenska sérstöðu ýmiss konar, sem verði hætta búin undir stöðluðu regluverki Brusselista. Við vitum hvað við höfum en ekki hvað við fáum er vinsæll frasi. Við séum svo lítil og allt það og munum aldrei fá neinu ráðið innan um alla stóru krakkana.

Úr þessu má líklega alveg lesa hvað mér finnst, reyndar ekki beinlínis um aðildina sjálfa - um hana er ég litlu nær - heldur um rökin sem er beitt í umræðunni. Rök aðildarsinna finnst mér öll saman skiljanleg og endurspegla í rauninni það sem svona samstarf á að ganga út á. Má svosem kalla þau hentistefnuleg og segja að fólk vilji skammtíma-auðvelda sér lífið - en hver vill það ekki? Og hverjar ættu langtímaafleiðingarnar svosem að vera - o-ó, menntaðari þjóð og heilbrigðari efnahagur? Tollalækkanir ganga auk þess á báða bóga og sóknarfæri gætu skapast fyrir íslenska gæðaframleiðslu á erlendum markaði (þótt það sem andstæðingar haldi á lofti séu salmonellusýktu kjúklingabringurnar og eiturúðaða grænmetið sem myndi birtast í búðunum hérna). Þau rök aðildarandstæðinga sem ég hef heyrt finnst mér einfaldlega byggjast á hræðslu og minnimáttarkennd og jafnvel mótsögnum. Afhverju ógnar það fullveldi okkar meira að ganga í ESB en að vera í NATO eða semja við AGS? Afhverju ættu neytendur að hætta að kaupa innlendar, miklu betri landbúnaðarvörur, þótt meira væri af innfluttu drasli? Hversu líklegt er það í rauninni að ESB hafi eitthvert grand skím um að boddísnatsja Ísland og éta það upp að innan? Hefur einhver orðið var við að þjóðir, sem gengið hafa í ESB, hafi tapað einhverju af sínum þjóðarsérkennum eða sjálfsmynd? Heldur einhver í alvöru að þeir troði bara öllum inní sama umsóknareyðublaðið? Afhverju er Ísland alltaf að drepast úr minnimáttarkennd?!

Mig langar enn soldið að vita hvað mér finnst, nú þegar ég hef komist að því hvað mér finnst um það sem öðrum finnst. Og endilega segið hvað ykkur finnst. Nafnleysingjar sérstaklega velkomnir.

Teppa

2009-02-25T10:06:00.004Z

Ég reyni og reyni að blogga en það hljómar eins og ég veit ekki hver, að minnsta kosti ekki ég.

Helgin: innihélt fæst annað en gríðarmikið af góðu fólki (móður-, föður-, móðurömmu- og tengdafjölskyldur, plús óskylda) auk þjófstarts á bolludegi. Í dag er öskudagur, sem ég fattaði reyndar ekki fyrr en á föstudaginn þótt krakkarnir hefðu þaulspurt mig þá viku hvað ég ætlaði að vera (hélt þau væru bara svona forsjál). Það kom náttúrlega ekki annað til greina en að dulbúast hóflega, svo ég yrði ekki að athlægi frammi fyrir nemendum dagsins. Að lokinni fátæklegri þankahríð (ég á hvorki andlitsmálningu, hársprey né saumavél) ákvað ég að vera (hvar er) Valli og komast þannig upp með að vera bara í gallabuxum og rauðröndótta bolnum mínum. Á hvorki gleraugu né rauðröndótta dúskhúfu, en taldi að ég gæti sem best verið Vallinn sem væri þegar búinn að tapa þessu tvennu. Í gær kom svo upp úr dúrnum að skólinn yrði lokaður í dag vegna samkomu tónlistarkennara á Austurlandi á Reyðarfirði, sem er eflaust fínasti hópur en varla til að dulbúast fyrir. Í morgun hafði snjóað alla nóttina og nú erum við enn á Seyðisfirði, hálftíma eftir ætlaða brottför.

Einu sinni, í sjöunda bekk á að giska, var aftakaveður á öskudaginn í Reykjavík. Við vorum á nammirúntinum, við Berglind, Brynja, Ísabella og Belinda, örugglega Ragga líka og Sigga, og að búðunum loknum stakk Brynja upp á að við legðum land undir fót upp í Skandia, lengst uppi á Laugavegi (næstum því Sjónvarpshúsið!), þar sem mamma hennar vann og allt átti að flæða í nammi. Veðrið var nefnilega ekki svo hrikalegt framan af, en eftir að við lögðum af stað versnaði það og versnaði. Við brutumst áfram gegnum él og strekking, knúðar af nammisulti og þrjósku, og komumst loks á áfangastað. Þar reyndist hvorki neitt spes nammi né mikið af því. Við löbbuðum til baka og vorum næstum farnar að grenja þegar við komumst aftur í Þingholtin.

Það stóð semsagt til að blogga um veðurteppu og samstillingu hennar við eina dag vikunnar sem ég þyrfti út fyrir fjörðinn. En nú er búið að aflýsa fundinum svo þetta verður bara enn einn miðvikudagurinn, sem er ágætt. Nema hvað að hann er líka öskudagur. Ætli grunnskólabörn þekki Valla í dag, hvað þá finni hann?

Munar þig um 1000 kall á mánuði?

2009-02-17T19:15:00.003Z

Kæri viðtakandi

Það eru 13.295 börn í skólum ABC barnahjálpar. Vegna lágs gengis krónunnar hefur
víða þurft að hætta að gefa börnunum skólamáltíðir sökum fjárskorts.
Skólamáltíðin er oft á tíðum eina máltíðin sem börnin fá þann daginn og því afar
mikilvæg til að börnin haldi heilsu og þreki. Börnin koma frá mjög fátækum
fjölskyldum sem hafa lítið sem ekkert á milli handanna og því veltur stundum á
skólamáltíðunum hvort barnið er sent í skóla eða út á göturnar til að vinna.

Treystir þú þér til að borga 1000 kr. á mánuði fyrir skólamáltíðir eins barns?

Smelltu hér ef þú vilt greiða fyrir skólamáltíðir barns
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Styrkjastarfid/Skolamaltidiraskrift/

Smelltu hér ef þú vilt taka að þér barn (persónulegur stuðningur)
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Stydjabarn/ 
Fjölmörg börn í ABC skólunum hafa ekki enn fengið stuðningsaðila.

Viltu vera svo væn/vænn að áframsenda þessa beiðni á alla sem þú getur.

Takk fyrir stuðninginn
ABC barnahjálp

Ég heiti Erla og ég er kvíðasjúklingur

2009-02-09T12:40:00.004Z

Ég (og kannski þú) man fyrir þremur árum, þegar við bloggið bjuggum í Kaupmannahöfn og virtist töluvert meira niðri fyrir en nú um stundir. Í endurliti var ég kannski hvorki beinlínis glaðari né vansælli, hvorki meira né minna sjálfhverf. Gæti sagst hafa verið einfaldlega öðruvísi þá en það væri ekki rétt. Ég veit að ég var meira einmana og að ég leitaði undankomuleiða, því einmanaleikinn fjötrar og er í raun andstæður einstaklingsfrelsi. Einmani er ekki frjáls, enda hvorki fyllilega sáttur né ósáttur (en hvort tveggja getur verið fullnægjandi á sinn hátt) heldur einhvernveginn ónógur, aðallega sjálfum sér. Mér virðist sem stórum hluta tíma míns hafi ég varið í leit að hverju því sem kynni að vera rétt: réttum svörum og réttu fólki í ramma réttrar tilveru. Eins og allt þetta saman komið gæti mögulega veitt sjálfri mér tilverurétt frammi fyrir sjálfri mér. Vandinn er að ég hef alltaf verið sjúklega dómhörð gagnvart sjálfri mér, miklu meira en mér dytti í hug að vera gagnvart öðrum og miklu meira en sennilegt er að aðrir séu gagnvart mér. Ein mælistika á mig, önnur á alla hina og ekkert getur verið nógu gott. Ég tel mig vera sæmilega rökrétta í hugsun, en fælnir og fóbíur hrærast óháð rökum. Í gíslingu eigin sjálfsgagnrýni, höfnunarótta og verklamandi mistakakvíða reyndist fátt að finna annað en loðin svör, kolrangt fólk og enn ruglingslegri spurningar. Síðan hef ég áttað mig á ýmsu, t.a.m. hversu marga af þeim ljótu og skökku flötum sem ég taldi óumflýjanlega í almennri tilveru ég hafði sjálf sniðið mér. Ótti við mistök og höfnun og aðrar leiðir til heimsenda og glötunar stjórnaði mér meira en ég stjórnaði nokkru. Þó kom það ekki mikið að sök á þessu tímabili, einfaldlega vegna þess að ég hafði ekki svo mörgu að sinna sem gaf mér tækifæri til fullkomnunaráráttu og var einnig iðin við að slæva kvíðann eftir ýmsum flóttaleiðum. Nú í vetur hef ég hinsvegar tekist á við ýmislegt nýtt og einmitt af þeim toga að mér gefast þúsund tækifæri á dag til að finnast ég vanhæf og heimsk og deyja smá inní mér. Það skrítna er að ég veit samt alveg að ég er hvorki heimsk né vanhæf og veit yfirleitt nákvæmlega hvað ég er að gera. Því væri í raun léttir í samanburði ef allt væri í rauninni ómögulegt og ófullnægjandi og illa gert, því þá væri hægt að gera eitthvað í því. Það er flóknara að laga hugarvillurnar, líka þegar maður veit af þeim. En meðvitund er fyrsta skrefið og þessvegna hef ég reynt að vera stöðugt á verði, reynt að stöðva niðurrifshugsanirnar áður en þær skjóta rótum og vaxa í vítahringi. Ég reyni að minna mig á allt sem ég hef gert vel og það fáa sem ég hef gert verr og fullvissa mig um að BA ritgerðin mín verði aldrei nærri eins léleg og ég hef ímyndunarafl til að hún verði. Og að ég vilji að minnsta kosti komast að því hversu léleg hún verði í raun. Ég reyni. Þetta gengur allt saman ágætlega og á heildina litið líður mér mjög vel. Ég er heldur ekki einmana lengur. Ég er líka óendanlega miklu frjálsari á Seyðisfirði en á meginlandinu þótt mig gruni að umgjörðin sé innihaldinu óviðkomandi, kannski það hafi eitthvað með það að gera að gleyma svörunum og öllu öðru réttu um stund og leggja sig heldur eftir góðum spurningum.

Litbrigði drauma

2009-01-22T22:20:00.004Z

Aðfaranótt þriðjudags var ég í húsi á Hverfisgötu, rétt við Hlemm og af einhverju stafaði hætta. Í það minnsta vildi ég nýta mér nálægð við lögreglustöðina til að tilkynna óljós myrkraverk en komst aldrei alla leið, því á götunni var vagn, rétt að leggja af stað áfram upp efri hluta Hverfisgötunnar. Hann var hvítur og tveggja hæða, sú efri þaklaus útsýnis. Hann líktist helst smágerðu skemmtiferðaskipi og var troðfullur af fólki. Mér tókst að komast upp á ystu nöf utanáliggjandi stiga sem lá upp á útsýnisþakið og ná haldfestu áður en vagninn fór af stað. Þar var þröngt og óþægilegt að vera, og hætt við falli, auk þess sem mig grunaði eitthvað meira spennandi á þilfarinu. Svo ég ruddi mér leið upp stigann, en þilfarið reyndist þá ekki þaklausara en svo að kristalsljósakrónur lýstu upp teppalagt, laxableikt kokteilboð. Engin húsgögn, eða alveg lágmarks, en mikið af fólki. Innan um voru Seyðfirðingar, enginn þó sem ég þekkti eða man eftir í svipinn. Mér datt í hug að leita að Veru og Björgu og gekk nokkra hringi milli herbergja. Ég fann þær loks, báðar klæddar í einhvers konar dragt, blússu og jakka og sítt pils. Veru dress var búrgúndírautt úr ullarefni, Bjargar meira út í fjólublátt og úr filtefni. Fötin voru frekar kelló en þær merkilega lítið kelló í þeim. Björg var með hatt úr sama efni en Vera með nokkurskonar kollhúfu, saumaða saman úr fjórum bútum af fagurbleiku leðri sem mættust á hvirflinum. Ég sá húfuna vel meðan ég knúsaði Veru og náði að velta henni dálítið fyrir mér áður en ég vaknaði.

Aðfaranótt miðvikudags var ég stödd í vintagebúð sem virtist aðallega selja kjóla og undirkjóla og svo alls konar notað og nýtt smádrasl. Þar var hátt til lofts og vítt til veggja, eins og á Ikealager. Ég mátaði einn undirkjól og skoðaði svo mikið úrval af úrum, það voru barnaúr í skærum litum með allskonar glingur fest á ólarnar. Ég valdi eitt fjólublátt með gulum fiðrildum.

Aðfaranótt fimmtudags dreymdi mig að mamma hringdi í mig til að segja mér að hún gæti ekki lagt allan peninginn fyrir flugmiðanum suður inn á reikninginn minn (einsog hún ætlaði og er núna búin að í raunveruleikanum) vegna þess að pakki til mín hefði borist á Baldursgötuna og hún hefði þurft að borga 6000 kall í toll. Þegar pakkinn var opnaður kom í ljós upprúllað, meðalstórt plakat, texti á laxableikum grunni í svörtum ramma, sem minnti mig sterklega á aðgangsmiða á múmtónleika sem ég fór á í Hafnarfirði fyrir fjórum eða fimm árum.

Þetta þykir mér helst í frásögur færandi vegna þess að ekki er langt síðan ég hugleiddi það síðast að mig dreymdi aldrei í litum. Ekki svo að skilja að mig hafi dreymt litlaust, heldur einfaldlega dreymt og litir aldrei komið því neitt við. Mig hefur alltaf dreymt gífurlega mikið, án þess að hafa getað tengt liti við draumana.

Mig vantar úr í alvörunni, það er engin klukka í vinnunni og frekar óþægilegt að kenna tímalaust = ég alltof háð því að vera með símann.

Ég man ekki hvað mig dreymdi í nótt en er nokkuð viss um að litir hafi ekki komið við sögu.

Sumt og fleira

2009-01-19T19:59:00.005Z

Dagsverkin líða hjá í góðu tómi og réttum hlutföllum. Skarpi pælir og párar og vaskar upp, ég kenni og æfi mig stundum líka og prófarkales og les fleira og glamra á gítar og geri jóga á stofugólfinu við undirleik CSI Special Miami Vice Unit (sem fellur tæpast í prana-kramið, en mér finnst bara miklu betra að einbeita mér að einhverju einu þegar ég hef eitthvað annað til að einbeita mér frá). Vinn í ritgerðinni, sem er gaman, og þýði finnska texta fyrir þýðingakúrs sem ég tek í fjarnámi, sem er svo gaman að ég get alls ekki flokkað það sem heimavinnu eða nokkra vinnu og finnst alveg einkennilega stórkostlegt að slíkt geti verið og sé lifibrauð alls konar fólks í hverjum bæ á hverju landi. Þegar að er gáð hljóta öll þau fyrirbæri sem fólk hefur ástríðu fyrir að þjóna sköpunargáfunni á einn eða annan hátt, og þar eð allir eru skapandi á einn eða annan hátt er breytan í raun aðeins sá tjáningarmáti sem hentar hverjum og einum. Mér hentar að tjá mig með orðum. Orð get ég skoðað með barnsaugum, flokkað af smámunasemi, gælt við eins og ástina einu og rifið í mig af langsveltri græðgi. Þau eru einlæg og viðsjál, hrjúf og hál, hryllingsljót og forkunnarfögur, alveg eins og í ævintýrunum, og umfram allt eru þau jafn áreiðanleg og ævintýri ein geta orðið - ég veit hvar ég hef þau, nálgast þau með tilhlökkun og skil við þau í sátt, en mun sennilega aldrei þekkja takmörk þeirra til fulls.

Það er auðvitað tvennt ólíkt að tjá sig með eigin orðum og að tjá aðra með eigin orðum. Að sumu leyti er það betra, því það einfaldar (smættar) verkið, veitir fyrirframgefinn ramma og útilokar þannig að miklu leyti valkvíða og sjálfsefa og þessháttar leiðindi. Á hinn bóginn skerðir ábyrgðin gagnvart textanum hreyfigetu; ef eitthvað neitar að ganga upp má hvorki sleppa því né breyta. En þegar öllu er á botninn hvolft eru þýðingar mun ákjósanlegri kostur sé takmarkaður tími og nenna til umráða, svona svipað og það krefst mun minni tíma og orku að spila tónlist eftir nótum heldur en að semja hana sjálfur.

Huxley og Hopkins í Gaza

2009-01-13T21:36:00.004Z

Eftirfarandi texti er úr skáldsögu Aldous Huxley Eyeless in Gaza, útgefinni 1936. Titillinn er vísun í ljóð Miltons um þjáningar Samsons (Eyeless in Gaza at the Mill with slaves) en sagan hefur þó ekkert með það landsvæði að gera. Ljóðlínurnar í lokin eru eftir Gerard Manley Hopkins.

May 26th 1934

From A.B.'s diary

Literature for peace - of what kind? One can concentrate on economics: trade barriers, disorganized currency, impediments in the way of migration, private interests bent on making profits at all costs. And so on. One can concentrate on politics: danger of the concept of the sovereign state, as a wholly immortal being having interests irreconcilable with those of other sovereign states. One can propose political and economic remedies - trade agreements, international arbitration, collective security. Sensible prescriptions following sound diagnosis. But has the diagnosis gone far enough, and will the patient follow the treatment prescribed?

This question came up in the course of today's discussion with Miller. Answer in the negative. The patient can't follow the treatment prescribed, for a good reason: there is no patient. States and Nations don't exist as such. There are only people. Sets of people living in certain areas, having certain allegiances. Nations won't change their national policies unless and until people change their private policies. All governments, even Hitler's, even Stalin's, even Mussolini's, are representative. Today's national behaviour - a large-scale projection of today's individual behaviour. Or rather, to be more accurate, a large-scale projection of the individual's secret wishes and intentions. For we should all like to behave a good deal worse than our conscience and respect for public opinion allow. One of the great attractions of patriotism - it fulfils our worst wishes. In the person of our nation we are able, vicariously, to bully and cheat. Bully and cheat, what's more, with a feeling that we're profoundly virtous. Sweet and decorous to murder, lie, torture for the sake of the fatherland. Good international policies are projections of individual good intentions and benevolent wishes, and must be of the same kind as good inter-personal policies. Pacifist propaganda must be aimed at people as well as their governments; must start simultaneously at the periphery and the centre.

Empirical facts:

One. We are all capable of love for other human beings.

Two. We impose limitations on that love.

Three. We can transcend all these limitations - if we choose to. (It is a matter of observation that anyone who so desires can overcome personal dislike, class feeling, national hatred, colour prejudice. Not easy; but it can be done, if we have the will and know how to carry out our good intentions.)

Four. Love expressing itself in good treatment breeds love. Hate expressing itself in bad treatment breeds hate.

In the light of these facts, it's obvious what inter-personal, inter-class and international policies should be. But, again, knowledge cuts little ice. We all know; we almost all fail to do. It is a question, as usual, of the best methods of implementing intentions. Among other things, peace propaganda must be a set of instructions in the art of modifying character.

I see
The lost are like this, and their scourge to be,
As I am mine, their sweating selves; but worse.

Hell is the incapacity to be other than the creature one finds oneself ordinarily behaving as.

at vänta

2008-12-13T17:53:00.004Z

Annarlok, bóklestur, piparkökur, prjónaskapur, prófleysi, rauðvínslögg, snjóskaflar, sjónvarpsgláp, skammdegi, sund og tedrykkja. Ég hlakka til jólafrís og heimkomu, nenni lítið að skrifa en ef einhver spyr hef ég örugglega fleira að segja.

501 Saraswati

2008-11-19T17:49:00.003Z

Á dögunum barst Draumhúsi póstkort frá bökkum Gangesar. Bréfberinn opnaði dyrnar að vanda, heilsaði úr gættinni og setti póstinn inn fyrir. Hefði kortið hinsvegar dottið inn um lúgu, myndin upp, eru allar líkur á að við hefðum talið það fallið frá hlið systkina sinna á veggnum og hengt það upp án nánari athugunar. Á myndinni sést ég halda kortinu upp við hlið þeirra sem fyrir voru:

Svona er húsið okkar, allar báðar hæðirnar. Ég hef jafnvel eignast vinkonu í stíl, hana Japsy nuddkonu sem ég kenni á píanó. Um daginn var hún að segja mér frá hindúisma, frá brahmana-ætterni sínu og því hvernig amma hennar þoli hinum ósnertanlegu ekki að líta framan í sig. Japsy gæti ekki tekið niður fyrir sig um stétt án þess að hætta á útskúfun. Hún sagði að í hindúisma væru milljónir guða og ég spurði hvaða gyðja það væri sem léki á sítar. Hún sagði það vera gyðju visku og tónlistar og nefndi hana meira að segja á nafn, en þegar heim kom hafði ég gleymt nafninu. Það kom ekki að sök, því ég fann það aftan á póstkortinu: hún heitir Saraswati.

Láríókí

2008-11-09T17:46:00.006Z

Ég hef vitað af karókíi á Lárunni á föstudagskvöldum. Það sem ég ekki vissi af er helsti hvatamaður og þátttakandi téðs karókís. Ekki nóg með að kauði eigi allt gott skilið fyrir að hafa skutlast með þvottavél frá Eskifirði fyrir okkur, bláókunnugt utanbæjarfólkið, heldur reynist hann ennfremur forfallinn RHPS/LSOH-aðdáandi og á karókídisk með tónlist úr báðum myndunum! Með öðrum orðum skemmti ég mér einkar vel á föstudaginn.

Vek athygli á nýjum link - lesið um ævintýri Áu, Davíðs, Halldóru og Nönnu.

Ástandskrof

2008-10-31T20:00:00.003Z

Það steðja víst ýmis vandamál að heiminum, þó svo að lítið hafi borið á hryðjuverkaógn á hendur BNA upp á síðkastið.

Það segir Hannes Hólmsteinn að minnsta kosti.

Hann segir líka að þótt hann útiloki ekki Evrópusambandsaðild standi dómur hans og falli með því hvort við þyrftum að leggja meira af mörkum í því sambandi en við fengjum í staðinn. Það væri verri sagan, þetta er vonandi eitt af þessum alþjóðabandalögum þar sem allir aðilar þiggja meira en þeir gefa. Ekki viljum við betri díl en aðrir, er það?

Ætli mikið breytist, nokkurntímann? Ég heyri að vísu frá fjölmiðli að fylgi stjórnmálaflokkanna sé 'í uppnámi'. Vel að orði komist.

Erlent vinaskip í höfn

2008-10-26T13:46:00.006Z

Þá höfum við formlega eignast vini hér í bæ, sem nærri má geta að eru heldur ekki heimafólk. Hún er hollensk og hann ítalskur, þau komu með Norrænu fyrir tæpum tveimur vikum, líkaði vel og eru hér enn. Við hefðum eflaust rekist á þau á barnum, vendum við komur okkar þangað. En eiginlega er of stutt á barinn, innan við tíu skref. Það væri næstum kjánalegt að reima á sig kuldaskóna til að fara yfir í næsta hús að sötra El Grilló og hlusta á Bylgjuna. Og hingað til hefur enginn verið til að mæla sér mót við.

Ég hitti þau semsagt fyrir utan bókasafnið, þar sem ég beið eftir rútunni á flugvöllinn um daginn, svo rákumst við aftur á í síðustu viku og þau buðu okkur í mat í gærkvöldi, í húsi sem þau fá að búa í tímabundið. Það er fyrsta heimilið sem við komum inná hér, annað en okkar. Þau eru fyrsta fólkið sem við tölum virkilega við um eitthvað, annað en kurteisissmælki við fólk sem er afskaplega almennilegt og hefur tekið vel á móti okkur, en við eigum engu að síður lítið sameiginlegt með. Það var ótrúlega hressandi, húrra fyrir því! Og ferfalt húrra fyrir séns á að bjóða einhverjum heim í fína, stóra húsið okkar (wink wink nudge nudge).

Montmoli

2008-10-21T12:31:00.004+01:00

Þessi verðlaun finnst mér hafa verið fyrr á ferðinni í mínum uppvexti, a.m.k. fékk ég bækurnar iðulega í afmælisgjöf en aldrei í jólagjöf. Frá upphafsárinu 1986 og fram til '95 eða 6 kannast ég við hvern verðlaunahafa en fáan sem engan eftir það.
Bókin í ár er sérstök að því leyti að höfundurinn er frændi minn og söguhetjurnar nefndi hann í höfuð okkar frændsystkina. Ég hef eintak undir höndum, hlakka til að lesa!

Á klósetti til Kúvæt

2008-10-14T22:34:00.002+01:00

Vill einhver pæla í því að fólk fætt árið 1990 er átján ára gamalt í dag?

Árið 1990 var ég í sex ára bekk í Ísaksskóla. Sex ára bekkur var í annarri stofu en fimm ára bekkur og sjö og átta ára bekkir í þeirri þriðju. Þessvegna man ég t.d. glöggt að þegar ég var einhverju sinni sótt í skólann til að fara og kaupa nýtt sjónvarp í Smith og Norland, þá var ég einmitt í sex ára bekk. Sjónvarpið stendur enn í stofunni á Baldursgötu.

Jóladagatal Sjónvarpsins þennan vetur fjallaði um tvo krakka sem sigldu á baðkari til Betlehem(s), sennilega til að bjarga jólunum þótt ég muni það ei svo glöggt. Erkióvinur barnanna var illfyglið Klemmi, en þeim til halds og trausts var fiðluspilandi engill.

Ég man það töluvert betur en ég man þessa þætti þegar við Haukur frændi, veturinn 1990 á Freyjugötunni, lékum hinn æsispennandi leik Á klósetti til Kúvæt. Í stað fuglsins Klemma var Saddam Hussein á hælum okkar, verndarengillinn var hjúkka á vígstöðvunum og missjónið man ég alls ekki, en tel að það hafi síst verið af verri endanum.

Days, up and down they come,

2008-10-13T17:31:00.002+01:00

like rain on a conga drum.
Forget most, remember some
but don't turn none away.

Í gær dustaði ég rykið af ritgerðinni minni og hún skein bara tiltölulega skært enn. Tók mig enga stund að rifja upp hvert þetta var alltsaman að fara, mér líst vel á það. Smá vesen að nálgast heimildir hér, þ.e. meira vesen en fyrir sunnan, en bara pínulítið meira. Þetta kemur allt hvað á móti öðru.

Myndigheder

2008-10-08T11:53:00.008+01:00

En fyrst þið eruð ekki hér... þá tók ég fáeinar myndir.

Á húsinu okkar eru tvennar dyr; aðrar eru Færeyjamegin og snúa að götunni okkar, sem er gatan næst lóninu. Aðeins eitt, rautt, autt hús handan götunnar stendur í vegi fyrir fyrsta flokks útsýni yfir höfnina. Bakdyrnar eru beint á móti hinum (húsið verandi eitt rými), þær eru Egilsstaðamegin og snúa að tjaldstæðinu og húsinu sem Vera bjó í.

Séð úr bakdyrunum.

Af tröppunum framan við húsið, horft til vinstri. (Þarna syng ég í kirkjukórnum. Og spila undir í sunnudagaskólanum.)

Svo svindlaði ég smá og krækti fyrir það rauða, auða, til að sjá yfir höfnina (eða í átt að henni, öllu heldur. Húsin standa á mjóum tanga milli tjarnar og hafnar, væri skýrara með Norrænu í landi.)

Hæ,

2008-10-08T10:59:00.002+01:00

ég er alltaf á leiðinni að skrifa hér svo margt. Skrifa t.d. um ritgerðina sem ætti löngu að vera komin úr frysti, eða um tíðindalitla tilveru okkar hér. Dettur líka í hug að pósta myndum, t.d. af snjónum, sem varð fyrri til en haustlitadýrðin, en fyrst yrði að taka þær og það hef ég átt erfitt með. Þegar viðrar til myndatakna er umhverfið nefnilega svo ógurlega ægifagurt að ég myndi skammast mín fyrir að reyna að fanga það, hvað þá búta oní tölvuna til að verða þar jafn innlyksa og Moskva 2005. Vildi frekar fanga orðin yfir það. Til að byrja með, yfir fjöll; muninn á hinum vest- og austfirsku og hæð þeirra undir sjávarmáli. Og eitthvað um blámann og hvíttið og brædda smjörslikjuna fyrir hádegi.

Það er tímabært að hætta að skrifa um óskrifin.

Eugene O'Neill

2008-09-28T17:25:00.003+01:00

Why am I afraid to dance, I who love music and rhythm and grace and song and laughter? Why am I afraid to live, I who love life and the beauty of flesh and the living colors of earth and sky and sea? Why am I afraid of love, I who love love? Why am I afraid, I who am not afraid? Why must I pretend to scorn in order to pity? Why must I hide myself in self-contempt in order to understand? Why must I be so ashamed of my strength, so proud of my weakness? Why must I live in a cage like a criminal, defying and hating, I who love peace and friendship? Why was I born without a skin, O God, that I must wear armor in order to touch or be touched? Or rather, Old Graybeard, why the devil was I ever born at all?

Óútleystur tékki í málefnalegriumræðubankanum

2008-09-23T22:09:00.004+01:00

Meintur handrukkari er myndaður við saknæmt athæfi. Þar eð sókn er besta vörnin kærir hann myndbirtingaraðilann fyrir brot á friðhelgi einkalífs síns. Þótt ólíklegt sé að maðurinn komi til með að græða nokkuð á meðferð málsins hefur kæran samt þjónað þeim tilgangi að beina athyglinni frá þeim hluta af einkalífi hans að hann beiti fólk ofbeldi, og að því lagalega álitamáli hvort aðrir hafi rétt til að hnýsast í þá iðju.

Ha?

Fyrirlit / Eftirlit

2008-09-22T23:07:00.005+01:00

Ég játa að hafa lofað upp í ermina á mér, tvisvar; ég nenni alls ekki að sortera neitt frambærilegt úr myndunum sem ég hef tekið hérna. Svo vil ég frekar bíða haustlitanna. Þess í stað býðst ykkur ég, bæði fyrir og eftir, á hárgreiðslustofu í Helsinki fyrir rúmum mánuði síðan:

Hressa ég hittir dösuðu mig.

Ljósmyndari var Allan. Hann tók meira að segja vídjó af gjörningnum sem ég hef enn ekki skoðað.

Brauð handa Obbu

2008-09-14T18:20:00.005+01:00

Ég ætlaði fyrir löngu að hafa sent Obbu uppskrift sem ég sagði henni frá. Svo eftir að hafa hugsað um það vikum saman að senda uppskriftina en verið þó of framtaksheft til þess datt mér í hug að blogga henni frekar. Þessi færsla er því tileinkuð Obbu og öðrum lysthafendum heimabakaðs brauðs.

(Annars er uppskriftin reyndar bara úr Græns kosts/Hagkaupa-bókinni, skyldi einhver hafa haldið að um ættargersemi væri að ræða.)

Uppskriftin er svona:

2½ dl fínt spelt
2½ dl gróft spelt (eða 5 dl af öðru hvoru, eftir hvers og eins preferens (sjá minn preferens neðar))
1 dl sólblóma/sesam/hör/einhvernveginn fræ (má sleppa)
3 tsk lyftiduft (þ.e. vínsteinslyftiduft, fyrir heilsuperrana)
1 tsk salt

Þessu skal blanda vel saman. Svo er fljótandi efnunum bætt í, en þá skal gæta þess að blanda ekki of vel heldur bara rétt nægilega mikið, þ.e. eins lítið og frekast er unnt. Annars verður brauðið of blautt í sér og víst til að misheppnast. Flotefnin eru þessi:

1 dl (soja)mjólk
1 dl ab-mjólk
½ dl sjóðandi vatn

Á þessu stigi málsins má blanda ólífum eða hvítlauk eða sólþurrkuðum tómötum eða álíka gumsi í deigið, sé þess áfram gætt að blanda ekki of vel. Deigið er síðan sett í form og bakað við 200°C í 35 mínútur.

Kosturinn við þetta brauð er sá að það er gerlaust, þarf þess vegna ekki að hefast og er mjög fljótlegt í framkvæmd. Ókosturinn er sá að ef maður býr á Seyðisfirði kostar kílóið af spelti í Samkaupum fimmfalt á við kíló af heilhveiti. Þetta gleður Skarphéðin ómælt, enda skýtur það stoðum undir þá trú hans að speltisminn sé ekkert annað en peningaplokk svindlara sem spili inn á grandaleysi heilsupostula á borð við mömmu og mig. Ég held reyndar að hann hafi ekki alrangt fyrir sér. Ég veit ekki til þess að spelt hafi nokkra kosti framyfir hveiti aðra en glútenleysið, sem þó gildir aðeins fyrir þá sem þola illa glúten. Að öðru leyti felst hollustan í því hvort um sé að ræða gróf- eða fínmalað og það á bæði við um spelt og hveiti. Ég er ekki viðkvæm fyrir glúteni og því hlýtur gróft hveiti að vera hollara fyrir mig en fínt spelt. Ik?

Ég prófaði allavega þessa uppskrift með 5 dl af heilhveiti og hún heppnaðist alveg stórvel. Þá varð deigið allt öðruvísi en með speltinu, fastara í sér og þurfti á duglegu hnoði að halda. Sé heilhveiti notað þarf semsé ekki að fara varlega í að blanda deigið saman.

Heilhveitið fær því mitt atkvæði. Svona heilt yfir! a.m.k. meðan búið er við einokunarverslun Samkaupa.

Myndin er af Seyðisfirði, séð ofan úr Vestdal. Næst koma fleiri myndir.