| keskiviikko, helmikuu 25, 2009 |
| Teppa |
Ég reyni og reyni að blogga en það hljómar eins og ég veit ekki hver, að minnsta kosti ekki ég.
Helgin: innihélt fæst annað en gríðarmikið af góðu fólki (móður-, föður-, móðurömmu- og tengdafjölskyldur, plús óskylda) auk þjófstarts á bolludegi. Í dag er öskudagur, sem ég fattaði reyndar ekki fyrr en á föstudaginn þótt krakkarnir hefðu þaulspurt mig þá viku hvað ég ætlaði að vera (hélt þau væru bara svona forsjál). Það kom náttúrlega ekki annað til greina en að dulbúast hóflega, svo ég yrði ekki að athlægi frammi fyrir nemendum dagsins. Að lokinni fátæklegri þankahríð (ég á hvorki andlitsmálningu, hársprey né saumavél) ákvað ég að vera (hvar er) Valli og komast þannig upp með að vera bara í gallabuxum og rauðröndótta bolnum mínum. Á hvorki gleraugu né rauðröndótta dúskhúfu, en taldi að ég gæti sem best verið Vallinn sem væri þegar búinn að tapa þessu tvennu. Í gær kom svo upp úr dúrnum að skólinn yrði lokaður í dag vegna samkomu tónlistarkennara á Austurlandi á Reyðarfirði, sem er eflaust fínasti hópur en varla til að dulbúast fyrir. Í morgun hafði snjóað alla nóttina og nú erum við enn á Seyðisfirði, hálftíma eftir ætlaða brottför.
Einu sinni, í sjöunda bekk á að giska, var aftakaveður á öskudaginn í Reykjavík. Við vorum á nammirúntinum, við Berglind, Brynja, Ísabella og Belinda, örugglega Ragga líka og Sigga, og að búðunum loknum stakk Brynja upp á að við legðum land undir fót upp í Skandia, lengst uppi á Laugavegi (næstum því Sjónvarpshúsið!), þar sem mamma hennar vann og allt átti að flæða í nammi. Veðrið var nefnilega ekki svo hrikalegt framan af, en eftir að við lögðum af stað versnaði það og versnaði. Við brutumst áfram gegnum él og strekking, knúðar af nammisulti og þrjósku, og komumst loks á áfangastað. Þar reyndist hvorki neitt spes nammi né mikið af því. Við löbbuðum til baka og vorum næstum farnar að grenja þegar við komumst aftur í Þingholtin.
Það stóð semsagt til að blogga um veðurteppu og samstillingu hennar við eina dag vikunnar sem ég þyrfti út fyrir fjörðinn. En nú er búið að aflýsa fundinum svo þetta verður bara enn einn miðvikudagurinn, sem er ágætt. Nema hvað að hann er líka öskudagur. Ætli grunnskólabörn þekki Valla í dag, hvað þá finni hann? |
Erla Elíasdóttir @ 10:06 ap.  |
|
|
|
| tiistai, helmikuu 17, 2009 |
| Munar þig um 1000 kall á mánuði? |
Kæri viðtakandi
Það eru 13.295 börn í skólum ABC barnahjálpar. Vegna lágs gengis krónunnar hefur
víða þurft að hætta að gefa börnunum skólamáltíðir sökum fjárskorts.
Skólamáltíðin er oft á tíðum eina máltíðin sem börnin fá þann daginn og því afar
mikilvæg til að börnin haldi heilsu og þreki. Börnin koma frá mjög fátækum
fjölskyldum sem hafa lítið sem ekkert á milli handanna og því veltur stundum á
skólamáltíðunum hvort barnið er sent í skóla eða út á göturnar til að vinna.
Treystir þú þér til að borga 1000 kr. á mánuði fyrir skólamáltíðir eins barns?
Smelltu hér ef þú vilt greiða fyrir skólamáltíðir barns
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Styrkjastarfid/Skolamaltidiraskrift/
Smelltu hér ef þú vilt taka að þér barn (persónulegur stuðningur)
http://www.abc.is/ABChjalparstarf/Stydjabarn/
Fjölmörg börn í ABC skólunum hafa ekki enn fengið stuðningsaðila.
Viltu vera svo væn/vænn að áframsenda þessa beiðni á alla sem þú getur.
Takk fyrir stuðninginn
ABC barnahjálp
|
| Erla Elíasdóttir @ 7:15 ip. |
|
|
|
| maanantai, helmikuu 09, 2009 |
| Ég heiti Erla og ég er kvíðasjúklingur |
| Ég (og kannski þú) man fyrir þremur árum, þegar við bloggið bjuggum í Kaupmannahöfn og virtist töluvert meira niðri fyrir en nú um stundir. Í endurliti var ég kannski hvorki beinlínis glaðari né vansælli, hvorki meira né minna sjálfhverf. Gæti sagst hafa verið einfaldlega öðruvísi þá en það væri ekki rétt. Ég veit að ég var meira einmana og að ég leitaði undankomuleiða, því einmanaleikinn fjötrar og er í raun andstæður einstaklingsfrelsi. Einmani er ekki frjáls, enda hvorki fyllilega sáttur né ósáttur (en hvort tveggja getur verið fullnægjandi á sinn hátt) heldur einhvernveginn ónógur, aðallega sjálfum sér. Mér virðist sem stórum hluta tíma míns hafi ég varið í leit að hverju því sem kynni að vera rétt: réttum svörum og réttu fólki í ramma réttrar tilveru. Eins og allt þetta saman komið gæti mögulega veitt sjálfri mér tilverurétt frammi fyrir sjálfri mér. Vandinn er að ég hef alltaf verið sjúklega dómhörð gagnvart sjálfri mér, miklu meira en mér dytti í hug að vera gagnvart öðrum og miklu meira en sennilegt er að aðrir séu gagnvart mér. Ein mælistika á mig, önnur á alla hina og ekkert getur verið nógu gott. Ég tel mig vera sæmilega rökrétta í hugsun, en fælnir og fóbíur hrærast óháð rökum. Í gíslingu eigin sjálfsgagnrýni, höfnunarótta og verklamandi mistakakvíða reyndist fátt að finna annað en loðin svör, kolrangt fólk og enn ruglingslegri spurningar. Síðan hef ég áttað mig á ýmsu, t.a.m. hversu marga af þeim ljótu og skökku flötum sem ég taldi óumflýjanlega í almennri tilveru ég hafði sjálf sniðið mér. Ótti við mistök og höfnun og aðrar leiðir til heimsenda og glötunar stjórnaði mér meira en ég stjórnaði nokkru. Þó kom það ekki mikið að sök á þessu tímabili, einfaldlega vegna þess að ég hafði ekki svo mörgu að sinna sem gaf mér tækifæri til fullkomnunaráráttu og var einnig iðin við að slæva kvíðann eftir ýmsum flóttaleiðum. Nú í vetur hef ég hinsvegar tekist á við ýmislegt nýtt og einmitt af þeim toga að mér gefast þúsund tækifæri á dag til að finnast ég vanhæf og heimsk og deyja smá inní mér. Það skrítna er að ég veit samt alveg að ég er hvorki heimsk né vanhæf og veit yfirleitt nákvæmlega hvað ég er að gera. Því væri í raun léttir í samanburði ef allt væri í rauninni ómögulegt og ófullnægjandi og illa gert, því þá væri hægt að gera eitthvað í því. Það er flóknara að laga hugarvillurnar, líka þegar maður veit af þeim. En meðvitund er fyrsta skrefið og þessvegna hef ég reynt að vera stöðugt á verði, reynt að stöðva niðurrifshugsanirnar áður en þær skjóta rótum og vaxa í vítahringi. Ég reyni að minna mig á allt sem ég hef gert vel og það fáa sem ég hef gert verr og fullvissa mig um að BA ritgerðin mín verði aldrei nærri eins léleg og ég hef ímyndunarafl til að hún verði. Og að ég vilji að minnsta kosti komast að því hversu léleg hún verði í raun. Ég reyni. Þetta gengur allt saman ágætlega og á heildina litið líður mér mjög vel. Ég er heldur ekki einmana lengur. Ég er líka óendanlega miklu frjálsari á Seyðisfirði en á meginlandinu þótt mig gruni að umgjörðin sé innihaldinu óviðkomandi, kannski það hafi eitthvað með það að gera að gleyma svörunum og öllu öðru réttu um stund og leggja sig heldur eftir góðum spurningum. |
| Erla Elíasdóttir @ 12:40 ip. |
|
|
|
|
|
|
|
| Moli: |
It's so easy to love, it's so easy to hate, it takes strength to be gentle and kind. |
| Meðlæti: |
- - -
|
| Gestgjafar: |
 |
|